Siemano!
Zacznę od początku.
Nie polecam czytać całości, dla tych, którzy myślą jednoznacznie.
Byłem z kobietą. Była to kobieta z problemami psychicznymi, którą potrafiłem wychować. Dziewczyna ta, to była typowa blokowa szmula, która stałą się taka przez to jak wyglądała jej rodzina, a raczej jej brak. Ciężkie zadanie, prawda?
Widziała kilku chłopów swojej matki, a matka to taka "nie ma to tamto" wielka panna. (nic nie muszę robić, ty masz mieć siano, zapierdalaj!).
Zacznę od tego, że byłem (z podkreśleniem) facetem. Nie okazawełm uczuć, kocham powiedziałem dopiero po pół roku, równo pół roku od kiedy ją poznałem. A dodam, że spotykaliśmy się minimum 5x w tygodniu. Z perspektywy następnego roku wszystko się załamało. Zacząłem podchodzić do związku nad wyraz emocjonalnie. Po prostu jak pizda!
Oczywiście wydawało mi się ciągle, że to ja trzymam pion, że to ja tu rządzę, ale... zerwałem z nią kilka razy, z tym, że ona wracała po max 12h i ulegałem, bo uwiezyłem jej w to co czuje.
Teraz słuchajcie. Mieszkała u mnie przez pół roku. Przestała, bo jej babcia zaczęła nachodzić moją rodzinę, a babka jest chora psychicznie. Postanowiliśmy, że wróci do siebie do domu i odpoczniemy od siebie. Ale jak?! Była u mnie przez cały tydzień i spała raz, dwa razy w tygodniu u mnie. Dobrze. Po tym, że kilka razy z nią zerwałem nadszedł czas na nią. (Dodam, że zrywałem przez swoje frajerstwo. Nie potrafiłem rozwiązać błachych problemów i uważałem, że to ją wzmocni do bycia ze mną). Tym razem ona zerwała. Powiedziałem jej ładnie "żegnaj", że nie ma szans na spotkania ze mną. W końcu do niej zadzwoniłem po około 6h i powiedziałem, żeby się ze mną spotkała, bo coś musimy omówić. Ja poszedłem w hejnał z chłopakami z osiedla, wypiliśmy kilka piw i poszedłem z nią na spotkanie, na które umówiła się od razu i się nie spóźniła! Powiedziałem, że po tym wszystkim co przeżyliśmy nie ma co ze sobą zrywać kontaktu, że za dużo pracowaliśmy, żeby to wszystko spierdolić jedną rzeczą. Przyznałem się do krzywych akcji, które we mnie siedziały. Tj. że ją wyzywałem od szmat i kurew za jej przeszłość, że ją nie raz szturchnąłem (nie uderzyłem) na odmułkę, bo sama stosowała wobec mnie różne podobne chwyty. Ale to przyznanie było zupełnie szczere, bo nie to sobie obiecalismy i ponosiły mnie emocje. Tak, te jebane emocje.
W końcu po kilku dniach teoretycznego nie odzywania się zadzwoniłem do niej i spytałem co z bankiem, bo jej siano ma do mnie przyjść i zaproponowałem spotkanie na dzisiaj. Odmówiła, bo siedzi w pracy ze swoim ojczymem, przez którego się wyprowadziła do mnie i, że możemy spotkać się jutro rano, bo stwierdziłem, że wieczorem nie mam czasu. Ok, najpierw odmowa na moją godzinę trzynastą, to zaproponowałem jej godzinę jedenastą i się zgodziła.
Teraz... potrzebuję nakierowania na moje zachowanie żeby urosnąć w jej oczach, tak jak kiedyś kiedy stanęliśmy się parą.
Oczwiście wyciągnąłem wnioski i wiem, dlaczego posunęła się do tego ruchu, żę ze mną zerwała i nie ubolewam sobą, ale wewnątrz, że jest to moja porażka, po której muszę się podnieść. Skoro już się umówiła, to wiem, że jak jej nagle coś wypadnie, to nie mam co się pierdolić, tylko olać jeśli nie zadzwoni. Jeśli zadzwoni, to powiedzieć jej, że przełożymy termin spotkania na późniejszy. No dobrze, ale jutro jak się zachowywać? To jest moje główne pytanie! Do dziełą chłopaki, mam nadzieję, że mnie jakoś nakierujecie.