Witam Was Panowie. Jestem w związku od 10 miesięcy, nie będę Wam pisał jaka to moja wybranka jest wspaniała bla bla bla, po prostu jest kobietą która mi odpowiada w porównaniu z poprzednimi i która spełnia moje wymagania, a do tego nie zasypuje mnie shit'ami. Świetnie się czujemy razem, żadne żadnemu w niczym nie przeszkadza, a wręcz wzajemnie dajemy sobie wsparcie. Byłby to miód z orzeszkami gdyby nie jej mama i babcia. Dla nich liczy się tylko nauka, studia i nic poza tym. Właściwie już zaplanowała życie swoim córkom. Nie pozwalają nam nawet na parę dni wakacji wspólnie, bo przeciez wazne ze jada cala rodzina z wujostwem, to wg. ich uznania inna forma odpoczynku od szkoły nie jest przewidywana.
Na poczatku zwiazku nie wiedzialem ze taka jest u nich sytuacja, dopiero pozniej wszystko wyszlo na jaw. Oczywiście ja wiem, że logiczne tłumaczenie kobiecie jest gówno warte i nie nakłonie ją w taki sposób do tego by się sprzeciwiała czy probowala cos zmieniac. Zmienila juz wiele spraw w swoim zyciu dla mnie, ale widzę, że tutaj sobie dziewczyna nie radzi. Chciałbym zapytać czy może któryś z Was miał podobną sytuacje w związku i co należałoby przede wszystkim zrobić, żeby kobieta nabrała odwagi i walczyła o nasze sprawy bezwzględu na reakcję rodziny. Mam 20 lat, ona 18
Portal Uwodzicieli
Witryna poświęcona relacjom damsko męskim oraz budowaniu międzyludzkich więzi emocjonalnych.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit END.
Partnerka a jej rodzina
wt., 2012-06-12 21:16
#1
Partnerka a jej rodzina
Taka rola matki, rewolucji to bym Ci nie radził robić, bardziej ewolucję, a szkoła też jest ważna, ale bez przesady, problem po stronie matki leży więc w nią atakuj, pokaż jej, że można to połączyć bez strat po obu stronach.
Pić, pierdol*ć, nie żałować!
I za to ją szanujesz bo nie masz nad nią pełnej kontroli
Nie nastawiaj jej przeciwko rodzinie, jak tak Ci zależy na tych wakacjach to razem z nią porozmawiajcie z jej rodzicami. Daj im się poznać i pokaż że jesteś odpowiedzialny.
Jeśli mówisz prawdę nie musisz niczego pamiętać.
No tak panowie ja oczywiście chce by ona zdobywała wykształcenie, niech spełnia się w tym co lubi oczywiście. Co do wakacji, ja już pokazałem, że jestem odpowiedzialny, bo przez te 10 miesięcy było mnostwo sytuacji i w żadnej niezawiodłem, jednak to na niewiele się zdało. Miałem też takie osobiste podłamania, chciałem rezygnować z tego związku i gdyby ta kobieta tak o mnie nie dbała to pewnie bym już to zrobił. Teraz żyje w przekonaniu, że gdy nie pozwalają jej na dłuższe wypady, ma siedzieć w domu i się uczyć to ja zajmuje się sobą i swoim życiem. To nawet jest dobre bo wtedy ona nie pozostaje w centrum mojego życia, a staje się dodatkową inwestycją, którą sobie na boku utrzymuje i pielęgnuje. Jednak trochę mnie to wszystko uzależnia, bo gdyby ona mogła robić co chce, to byśmy mogli na jakiś czas wyjechać z kraju, zarobić kaske, wrocic, ukladac sobie dalsze plany, a tak z tego co uslyszalem od jej matki to "Ona ma skonczyc studia i mnie reszta nie interesuje, a po studiach mozecie robic co chcecie". Tylko studia nawet te krotsze o ile dobrze sie orientuje skonczy w wieku 25 lat... I przez tyle czasu mamy zyc bez wlasnych decyzji? Gryzie mnie to wszystko
Kiedyś byłem romantykiem, a teraz nadal nim jestem, ale z głową na karku
A ja powiem, że mam bardzo podobną sytuacje. Problem leży w mentalności rodziców. Są oni nadwrażliwi (w moim wypadku to matka ma największy wpływ na ojca i oboje z rodzicami uwielbiają dupą uwalić się przy tv i kazać wszystkim innym domownikom siedzieć w domu cicho - uczyć się ). Tym bardziej że ona lubi ustawiać sobie ludzi i mieć wszystkich pod kontrola. Mam nadzieje że jesteś osobą dość cierpliwą. Ja mogę tylko powiedzieć jak to wygląda ze strony dziewczyny. Jak kocha to będzie się zmieniać i buntować powoli. Heh co do chłopaka to powinien zabłysnąć w oczach rodziców tej dziewczyny - by mieli dobre o nim zdanie i sami zaczną ją nakłaniać na spotkania. Musisz mieć na prawdę sporo cierpliwości.
Gabriell w swojej drugiej wypowiedzi poniżej jasno napisałem - "No tak panowie ja oczywiście chce by ona zdobywała wykształcenie, niech spełnia się w tym co lubi oczywiście"
Odox u mnie jest właśnie identycznie, matka chce zeby córki były w domu i tyle. Czym więcej czasu spędzają w domu tym lepiej. Częstotliwość naszych spotkań się zwiększyła, jednak nie jest jednak tak jak powinno być w związku gdzie obie osoby są pełnoletnie.
Kiedyś byłem romantykiem, a teraz nadal nim jestem, ale z głową na karku
Divaner ja rozumiem bardzo dobrze bo sama a) jestem dziewczyną (nieco specyficzne ale mam swoje powody ^^") b)mam podobną jak nie identyczną sytuację. Tylko, że ja mam dość takiego życia buntuje się. Tak na prawdę największy problem to mama która ma nieco stare i wyolbrzymione poglądy. Przekonanie że "jest pełnoletnia" nic nie da. Musisz zrobić wrażenie na matce na tyle by Ci powierzyła córkę.