Nie chciałem już pisać tego typu wpisów, myślałem sobie:
no co Ty !? tyle już umiesz dasz sobie radę sam, po co masz się żalić !? i w sumie nie wiem po co ...

Witam.
Już od dłuższego czasu się zabierałem za napisanie tego bloga ale dopiero to co wczoraj usłyszałem pchnęły mnie do tego.
Zmieniłem swoje życie całkowicie. Nie jestem już częścią tej szarej masy pędzącej przed siebie nie wiadomo gdzie i dlaczego. Wystąpiłem z szeregu, zamiast przytakiwać "przywódcą" (nauczyciele, rodzice, czy "alfa" grupy), wyrażałem swoją opinie. Byłem pewniejszy siebie a na pewno miałem silniejszą osobowość, musiałem tylko ją wypuścić z "klatki" do której zapędziły ją lata poniżeń i szykanowań. Czułem że żyje. Co się stało? Horror z lat wcześniejszych powrócił (ciężka sytuacja w domu dla niedomyślnych). Na początku dawałem radę ale powoli zaczynało brakować mi sił (psychicznie) i znów cofałem się do tej "klatki". Zrozumiałem to gdy na spotkaniu z jedną dziewczyną usłyszałem -Gdzie się podział ten silny Despero którego poznałam? Gdzie ta pozytywna energia którą emanowałeś, humor którym wszystkich zarażałeś?
Pierwsza myśl? -O KURWA! - To było jak zderzenie z ciężarówką. Spadałem w przepaść. Zrozumiałem że jeśli się teraz poddam to szlag trafi wszystko nad czym pracowałem a wyjście z tej przepaści będzie graniczyło z cudem.

Sobota. Wstaję rano. Na dworze pochmurno i deszczowo, na nic nie mam ochoty. Godzina 8.30 jadę do pracy autem. Słucham tylko CB radia. Roboty drogowe utrudniają ruch. Widzę kobietę stojącą na przystanku. Zasłania się kurtą od wiatru. Zatrzymałem się i otworzyłem szybę. Z uśmiechem na twarzy:

Pytam: „Podwieźć panią”.
Podbiegła do auta i bez słowa wsiadła.
Pyta się: „Jedziesz do miasta?”

Grupa początkujących, która zdecydowanie się krystalizuje i działa coraz prężniej (z praktyką od 3 tyg). Sobotnie plażowanie staje się tradycją.
Początek, wspólny wypad do centrum handlowego wraz z Karolem.biz.

W życiu są, ludzie, którzy jak czegoś nie zobaczą nie dotkną, nie powąchają, itp nie uwierzą. No i powiem wam Panowie, że wczoraj dotknełem zrobiłem i powąchałem i potwierdziło to moją wiarę.

2 miesiące, tyle ze soba zrywaliamy. Ciezko przychodzi to gdy dwoje ludzi łączy namiętność i wiele bardzo udanych wspomnień. Chyba jest taka magiczna granica związków. Pierwsze pol roku jest bosko. Poznajecie sie probujecie bawicie sie jest super. Pozniej do ok 1 znajomosci nadal sie cos dzieje jednak pojawiają sie pierwsze kłótnie powAzne rozmowy. 1,5 roku to deadline koniec kwas.

To jest mój pierwszy post z tego konta, kiedyś miałem inne ale zgubiłem hasło, zresztą gdy wyjechałem z Polski zmieniło się tak dużo, że można zaczać całkiem od nowa - tak wiec Jarek NL