Do napisania tego tekstu skłoniła mnie krótka polemika [spór?], jaki rozgorzał w kwestii tego czy warto dzielić się opisami doświadczonych porażek w związkach, podrywie, kto chce o nich słuchać, dlaczego itd., itp. Ta krótka wymiana zdań, pokazała bowiem, w moim odczuciu, jedno, tzn. ogromny deficyt emocji pozytywnych, pewności siebie i wiary w możliwość sukcesu, u wielu osób, przebywających na stronie.

Temat rzeka - Ja (pandy. prawie 33l. ) po ponad 4-letnim zwiazku mieszkania itp razem, wiernosci, zareczeniu itp...KONIEC i...nie czuje sie "dobrze" (choc jak mantre powtarzam  w myslach, ze będzie dobrze) Staram sie czytac "Potege Swiadomosci" , "Przebudzenie."itp. Dla wyjasnienia nie znajacych mej historii z forum  i bloga:  Od jej wpisu na (o zgrozo) na n.k. ze bardzo mnie kocha ale teraz jako przyjaciela :/  mija prawie miesiac, Ja nie odpisalem n ten smieszny list, nie dzwonilem itp -cisza. A ona tez nie odezwala sie, nic, zadnego gg, nk, email, listu, tel -zero. A nie bylem frajerem!

Wsród ludzi ukształtowały sie głupie i mylne stereotypy. Głównie mówią o nich kobiety oraz mężczyźni, którzy nie znają się na podrywaniu.
Stereotypy, o których piszę to twierdzenia, że mężczyźni powinni się bardziej starać, to my powinniśmy pierwsi przepraszać, musimy być wierni i oddani, mamy być na każde zawołanie kobiet i mamy robić co one chcą.
Chłopacy, którzą są tacy jakich opisałem to zabawki i pieski, które i tak po jakimś czasie znudzą się kobietom.