tydzień temu wracałem do rodzinnego miasta ze studiów i miałem przyjemność jechać z bardzo ładną dziewczyną na dworzec...jak jechałem to uśmiechnąłem się do niej ze 2x ale ona nic...no to nic

wysiadłem jeden przystanek wcześniej i ide sobie z torbą a jak autobus mnie wyprzedził to ona sie spojżała i znów grobowa mina :P 
tak się złożyło że jak doszedłem na mój przystanek pks to ona już tam czekała, niestety nie zdobyłem się na odwagę i mimo że sobie w duchu powtarzam cały czas, że to nic strasznego zawodzi to - dosyć często :/

no nic...

Jako kategorię tego tekstu ustawiłem "iluzje". Może to być nieco mylące, jednak dobrze oddaje to, co chcę napisać.

Ci, którzy czytali moje poprzednie wpisy, na pewno pamiętają sytuację w klubie (jeśli nie - odsyłam do tekstu "Konfrontacja, czyli jak zrobiłem z siebie buraka"). Tak czy inaczej, opisywałem tam różne zabiegi ze strony mojej byłej, mające zwrócić na nią moją uwagę. 

Jakiś czas później pewne wydarzenia zmusiły mnie do przeproszenia jej za moje zachowanie (chodziło o jej totalne ignorowanie).

To moj ostatni taki wpis na blogu. Za duzo mysli i za malo dzialan. Trzeba sie wziasc za siebie.
Impreza w klubie. Ja kumpel i jego dziewczyna.

Piwko przy barze, dalej woda zeby nie stracic kontroli nad soba. Idziemy tanczyc. Emanuje energia i dobrym humorem. W miedzy czasie obcinam panny. Pelno fajnych. Podchodze na parkiecie do dwoch hb8:

„Hej. Powiedzcie mi jak sie czujecie tanczac kiedy wkolo was tanczy 6 facetow i zaden z nich do was nie podchodzi.”
„My jestesmy zajete”

Chyba każdy z nas trafił tu dlatego, że rzuciła go dziewczyna - to stwierdzony fakt. Potem jednak userzy dzielą się na dwie grupy - na tych, którzy przyswoili sobie lekcje i cieszą się pełnią życia oraz tych, którzy jedynie udają twardych, by zemścić się na byłej.

Zemsta, choć zła, jest przydatna - daje nam poczucie satysfakcji i sprawiedliwości. Nie należy jednak z nią przeginać. Nie można zniszczyć komuś życia za to, że nas zostawił.