Witam.

Niedawno odkryłem pewną dziwną właściwość i postanowiłem ją z Wami przedyskutować - tak w roli upewnienia.

Do rzeczy.

Jako 17-letni chłopak niejedno widziałem, niejedno robiłem i powiem szczerze,że choć nigdy nie miałem stałej dziewczyny, to przejadło mi się już wieczne tulenie, głaskania, mizianie koleżanek - ileż można.

W szkole, jak w szkole przytulenia były normalnością, a właśnie rutyna to coś czego od zawsze starałem się unikać. Postanowiłem więc, że zamiast tulić jak dureń koleżanki, dam buziaka jakiejś z którą w sumie najlepiej mi się gada, innej powiem po prostu :"Cześć" - a niech się poczuje wyróżniona, że tylko Ona dostała buziaka, a co

Teraz co zaobserwowałem?

W krótkim czasie od zaprzestania tych rutynowych czułości na powitanie i potem w ciągu dnia, zobaczyłem, że dziewczyny jakoś inaczej mnie postrzegają. Skończyły się jakieś durne teksty, gierki, typu dźganie mnie bez powodu, żalenie się o jakichś pierdołach, wkurzanie na to, że dostały kolejną jedynkę - tak jakby nagle zorientowały się, że mnie to całkowicie nie interesuje. Teraz gdy sobie z kimś rozmawiam, ta rozmowa ma sens, stałem się jakby oparciem, ale nie dobrą wróżką, która będzie rozwiązywać każdy ich problem.

Od tygodnia żadna z dziewczynek (lubię je tak nazywać) nie wchodziła ze mną w spory, kłótnie, bo gdy zauważyły, że ich argumenty są dziecinne, same się wycofywały.

Cała ta zmiana ich podejścia do mnie to moja zmiana charakteru i zaprzestanie szukania jakby na siłę poparcia + zacząłem wreszcie robić to na co na prawdę mam ochotę.

Czy ja to dobrze rozumuję? Odmienne podejście do wielu spraw, od rozbrykanych chłopczyków, którzy nie umieją powstrzymać wybuchu entuzjazmu gdy ich kumpela zacznie miziać , aż tak wszystko zmieniło?

Jeśli tak - to bardzo dobrze