Jedno Ci powiem jak zdradza swojego chłopaka z Tobą to Tobie zrobi to samo... właśnie tym różni się szmata od kobiety... olej ją bo marnujesz bardzo cenny czas... wiem co mówię bo przeszedłem ten sam układ i po kilku latach jak zacząłem tak skończyłem

Skąd ja to znam ? Ja też jestem/byłem w podobej sytuacji. Przez ponad rok bzykałem, spotykałem się z mężatką. Na początku było wpsaniale, jak ona za mną latała, laska naprawdę z wyższej półki, nawet w pewnym momencie chciała odejść od męża, ale ja nie chciałem. I wtedy gdy, ja zacząłem odwzajemniać jej uczucie, być taki jak ona, poczułem, że już mnie zdobyła. Ja naprawdę wierzyłem, że nie można żyć bez kogoś. Jak się już kocha, to co by się nie działo, będzie się z tą osobą. Niestety życie pokazało, że takie rzeczy dzieją się tylko w romansach. Okazało się ostatecznie, że od męża nie odejdzie, będą mieli dziecko, a ze mnie i tak nie zrezygnuje (i o co kaman ?). Pewnie o to, że nawet później i tak chce dalej temu facetowi przyprawiać rogi. Nie wiem, dlaczego -  może rzeczywiście go nie kocha (mi tak zawsze mówiła, że do niego nic nie czuje, tego co do mnie) - ale ja już w nic nie wierzę. Po prostu byłem jej ruchaczem i sam się na to zgodziłem. Nigdy nie byłem tak zaangażowany jak w tej sytuacji i myślę, że to mnie właśnie zgubiło. Ciężko zapomnieć, ale trzeba sobie radzić. Z drugiej strony, nie zazdroszczę temu gościowi takiej żony, gdyby moja kobieta zrobiła by mi coś takiego (oj działo się działo i to w różnych miejscach), to by mi chyba serce pękło.

Niech on sobie żyje w świecie ułudy, czasem jak widzę ich razem, to naprawdę szkoda mi go trochę. Czy mam wyrzuty sumienia ? Nie, nie mam. Skorzystałem i wziąłem to co mi dała. On nie stanął na wysokości zadania i pozwolił, aby jego żona szukała radości u innego faceta. Każdy ma swoje doświadczenia - te również głęboko upycham we własnym bagażu i żyję dalej.

Jeśli chodzi o Twoją dokładnie sytuację, Aureoliusz to dziewczyna jest młoda, bardzo młoda, wydaje mi się, że ona odeszła by od swojego chłopaka, ale boi się być z Tobą, bo przy Tobie być może już wszystko mogłoby być na poważnie. Sam napisałeś, ile masz lat, faceci w tym wieku myślą już o założeniu rodziny i ustatkowaniu się. Może tego się bała ? Kto zrozumie kobiety ? Moja rada - abyś się nie męczył - powoli zrywaj kontakt, im więcej dni upłynie tym lepiej. Ale odpowiedz sobie na pytanie ? Czy zrobiłeś wszystko, czy możesz jeszcze coś zrobić, czy ona jest dla Ciebie odpowiednia ? Zastanów się dobrze. Jak dojdziesz do wniosku, że dajesz sobie spokój, to tak zrób (i też tak Ci radzę). Ale zrób to naprawdę, zerwij całkowicie kontakt, a jak ją kiedyś gdzieś spotkasz, zwykłe cześć w zupełności wystarczy. Jesli nic o niej nie będziesz wiedział, nie będziesz myślał i tym samym cierpiał. Powodzenia Stary !

Znam ją jeszcze trochę za słabo, ciężko powiedzieć jakby się to potem rozwinęło. Na dzień dzisiejszy ona i tak się zachowuje jakby mnie miała w dupie, więc gdybać to ja sobie mogę. Nie odzywa się, nie pisze, a jak już pisze to lakonicznie. Nie odzywa się na gadu. Mam ochotę napisać do niej: o co teraz tak naprawdę chodzi. Takie koleżeńskie relacje nie pozwolą mi od niej się uwolnić, co jakiś czas sms i ja znowu mam w głowie chaos. Zerwij kontakt tzn. bez ostrzeżenia przestac się odzywac, czy jej to powiedziec, ze powinniśmy zerwac kontakt i dopiero wtedy?

Ciesze się, że jest takie miejsce, gdzie można swobodnie wysłuchać opinii innych. Zbieram wszystko do kupy i pomyślę, jak się teraz zachować. Też do końca nie wiem, czy dobrze, że ona wiedziała, że często mnie jakieś laski podrywały itd, czy to ją paradoksalnie nie odstraszyło. I też właśnie się zastanawiam, czy teraz tym epatować, czy wręcz przeciwnie. Nie odezwę się do niej, trudno, najgorzej, jak ona się odezwie znowu z jakaś pierdołą i znowu wprowadzi chaos. Nie chce być takim chujem, żeby nie odpisywać na smsy. W końcu nic mi złego nie zrobiła, nie jesteśmy pokłóceni.

Najgorsze jest też to, że mam tak chujową pracę obecnie, że mam mnóstwo czasu by myślec o niej i się męczyc. Do tego beznadziejnie płatną, bo jestem na stażu obecnie, i przez to czuję się mniej pewnie. Na chuj mi te studia techniczne były...

Dobra. Tylko powiedzcie mi jeszcze tylko jedno: mam oficjalnie jej napisać, że chce zerwać kontakt, czy może przestać odpisywać na jej smsy? Dodam jeno, że niby umówiliśmy się, że będziemy mieli kontakt koleżeński. Po prostu chce wiedzieć jak mam to fizycznie zrealizować: informując ją o tym, czy przestać odpisywać, gdy się do mnie odezwie?

Jestem niestety kochliwym facetem i szybko się przyzwyczajam, stąd pewnie takie emocje. Nie panuję nad nimi. Powiedzcie tylko jak wy byście to zakończyli i zrobię dokładnie tak, jak zalecicie.

Serce mi napierdala. Wiem wiem, jestem cipą, zapanowały nade mną emocje.
Po prostu nie rozumiem tego, jak nagle mogło jej przestać całkiem zależeć, przestać interesować co u mnie i co ze mną. Boli kurewsko.

A po co Ci jeszcze jakieś opinie? Od wczoraj to już chyba wszystko możliwe zostało w Twoim temacie napisane. Wydrukuj sobie pięknie wypunktowany plan działania , który dla Ciebie BANE stworzył i rzeczywiście sobie to często czytaj. Może pomoże. Jak nie, to już nie wiem co Ci będzie potrzebne.

Wiem, że to może się wydawać śmieszne i tragiczne, ale mam niestety naturę dosyć wrażliwą. Czasem się to zdarza u facetów i zaufajcie mi - nie jest mi z tym dobrze. Najlepszym dowodem jest fakt, że potrafię się, i niemal zawsze ma to związek z jakimiś jazdami związanymi z kobietami, rozpłakać. Oczywiście tylko w chwili największego przygnębienia i gdy nikt nie widzi.
I tak uważam, że poczyniłem już olbrzymie postępy w relacjach z kobietami - bo nie znacie jazd, jakie robiłem przy okazji wcześniejszych, wszystkie możliwe błędy. Ale najgorsze jest to, że to, co stosowałem często z panną o której toczy się tu rozmowa, tzn nie odzywanie się pierwszy, czasem nie pozwalanie jej na to co ode mnie chce, droczenie się z nią itd robiłem wbrew sobie. Hamowałem okazywanie swych uczuc, trochę to chore tak sądzę. Nie zmienia to faktu, że innego wyjścia nie ma. Powoli wyrabiam się. Żalę się teraz tu na forum, ale w przeciwieństwie do sytuacji z przeszłości - potrafię pohamować pisanie do byłej i wyznawanie jej swych uczuć. Poczytuję sobie to za plus, jakiś progres, że potrafię to, olbrzymim jednak nakładem sił, powstrzymać. Ale daleka droga przede mną.

Moj dobry przyjaciel w ciągu pół roku wyrobił się z cipki w wymiatacza. Wszystko dzięki lasce, z którą był, a która ustawicznie z nim się rozstawała, waliła bez przerwy fochy, wyprowadzała się od niego itd. Z każdym kolejnym jej fochem on stawał się coraz silniejszy i dziś to zawsze ona wymięka. Do takiego zachowania dąże.