Wczoraj odezwała się do mnie na gg pewna czytelniczka tego forum. Nie wdając się w szczegóły – dziękuję jej, że przypomniała mi moje stare tematy. Odświeżyłem sobie pamięć, i pewne rzeczy nabrały nieco innego koloru.

Witam

Jestem na tej stronie już jakiś czas, choć raczej się nie udzielałem. Postanowiłem napisać swojego pierwszego bloga. Blog jakich wiele już było, piszę dla was z przestrogą panowie ale też dla siebie żeby się nie jako wyżalić.

Przebywając w szkole i rozmawiając ze znajomymi zacząłem się ostatnio zastanawiać dlaczego większość z nich jest tak kurewsko znudzonych i wypalonych. Nie jest to kolejny temat o popularnym ostatnio "rozwoju" w kwestii PUA. Jest raczej o ogólnej kondycji dzisiejszego licealisty.

// UWAGA: TEGO BLOGA KIERUJĘ WYŁĄCZNIE DO SIEBIE. Lubię sobie czasem coś skrobnąć. Nie będę pisał nic edukacyjnego i nie wniosę żadnej nowej nauki na stronę. Z góry uprzedzam - oszczędź hejtów. //

Tak, postanowiłem sobie na piśmie poukładać myśli. Jestem dość wrażliwym człowiekiem (wrażliwy nie oznacza słaby). Nastrój mam zmienny niczym kobieta Raz euforia, raz depresja.

Gdy obudziłem się dzisiaj rano, powiedziałem sobie, że to będzie zajebisty dzień. Nie zniechęcił mnie nawet dziesięciogodzinny pobyt w szkole. To nic, że jak do niej przyszedłem to automat z kawą okazał się akurat dziś zjebany a w bufecie zabrakło zapiekanek o godzinie 11 i nie miałem co zjeść na drugie śniadanie.

Witam wszystkich. To mój pierwszy blog, więc się przedstawię. Mam 18 lat, pochodzę z Poznania, uczę się w liceum. Stronę śledzę od mniej więcej roku. Jestem zwyczajnym nastolatkiem, do PUA'sa mi daleko i nieśpieszno. Długo myślałem co osoba tak młoda jak ja może dać społeczności, postanowiłem podzielić się pewna historia z mojego życia.