Budujesz ramę. Świetnie. Tylko, czy przy tym nie zapomniałeś o dwóch rzeczach?
Rama bez obrazu, jest tylko ramą. Nawet najpiękniejsza nie zakryje pustki, czy też nędzy wnętrza.
A czy wiesz, co to lamello?
Podpowiem. To tzw. obce pióro. Kawałek drewienka wzmacniający ramę. Im większa i grubsza, tym bardziej podatna na skręt i pęknięcie. Czy pamiętasz o tym? Obce pióra - to wszystko co nas wzbogaca, co jest z zewnątrz, co powinniśmy zauważać i wykorzystywać z pożytkiem dla siebie.

Czy zastanawiałeś się kiedyś dlaczego podrywasz? Te dziesiątki kobiet, facetów, zaliczanych, zapomnianych, bezimiennych? Co Ci to daje oprócz oczywistych kwestii (fizyczna przyjemność, rozrywka)? Poprawiasz sobie samopoczucie, dowartościowujesz się, ego rośnie jak ciasto, ale...
Efekt jest krótkotrwały, bo znów to robisz.
I znów, i znów...
Rozmieniasz się na drobne.
Rozdajesz, tracisz gdzieś z przypadkowymi osobami te emocje, które mógłbyś ulokować lepiej, dać je komuś kto je doceni, zapamięta do końca życia, nawet gdy już nie będziecie razem. Nie szkoda Ci tego? Tych maleńkich kawałeczków samego siebie traconych bezpowrotnie w klubowych toaletach i na parkingach? I nie mówię tu o fizjologii - ale chyba, aż tak nieogarnięty nie jesteś, żeby tak myśleć.

I biegniesz zaliczając kolejne bazy, a ten cienki głosik w Twojej głowie i tak piszczy. Trzeźwiejesz, a on odzywa się bladym świtem, albo późnym popołudniem i budzi Cię.
- Co jest do jasnej cholery? Hej! Zamknij się, ty tam w środku!

Wyrzuty sumienia i wstyd - coś, co odróżnia nas od zwierząt...

Jak dobrze, że tacy jesteśmy. Wiesz o czym mówię, prawda? Zawaliłeś/aś i teraz próbujesz to jakoś przykryć, no to może utopimy tego piszczącego gada? Setka, druga, piąta, piwko, chipsy, pizza, piwko, setka, troszku proszku, skręty, pety, znów piwko...
Niezatapialny. Niestety.
A może by tak dopuścić go do głosu?
Wysłuchać, pomyśleć i spróbować coś zrobić?
I tak kiedyś będziesz musiał.
No chyba, że masz gdzieś samego siebie. Czy kochasz samego siebie? To ważne, i nie mówię tu o byciu egoistą, tylko o takim uczuciu szczęścia - wypływającym ze świadomości: jestem (tu wstaw Swoje imię) i lubię siebie, kocham siebie, dobrze mi ze sobą, jestem z siebie dumny, zadowolony. Codziennie rano spoglądam do lustra i widzę kogoś, kogo lubię, kto jest fajny i jest OK. Komu podałbym rękę.

Coś cenisz u innych, a nie masz w sobie?
Nie masz tego? Zdobądź! Nie marudź, nie zazdrość - tylko ściśnij zwieracze i do przodu.
Znajdź w sobie coś fajnego. Na pewno wiele jest takich rzeczy. Coś, co lubisz.
Dbaj o te rzeczy. To właśnie Ty, Twój obraz, Twoje wnętrze.

Baw się, próbuj, szukaj. To dobre. Każdy człowiek powinien tak postępować, ale pamiętając o tym, że jego rozwój nie powinien odbywać się kosztem innych. Zła karma wraca i to w najmniej oczekiwanym momencie.
Ucz się.
Ja też się uczę. Każdego dnia. Również pisząc tutaj. I to jest wspaniałe.

I na koniec: wielkie dzięki, że tak miło zostałam przyjęta (zwłaszcza przez niektórych z Was) i wybaczcie, jeśli kogoś uraziłam tym wpisem.