Witam,

Jestem człowiekiem, któremu zdrowie nie pozwala na bycie nerwowym. Przyznaję, gdyby nie choroba, która może wrócić i moja walka, gdzie wroga - STRES - muszę stale nokautować to byłbym dziś bardzo zdenerwowany, delikatnie mówiąc.
Mimo wszystko dziękuję, że mnie spotkała, bo to sprawia, że podejmuję coraz bardziej świadome decyzje w życiu, popełniam coraz mniej głupich błędów popartych działaniem destruktywnie działających nerwów.

Dzisiejszy wieczór spędziłem, wgłębiając się w ostatni rozdział "Gry" Neila Straussa. Rozdział, który moim zdaniem jest najważniejszy w calutkiej "Grze", a swojej magii nabiera dopiero po przeczytaniu całej książki.

W wielu dziedzinach praktykuje się zasadę: "Naucz się, a potem zapomnij". Pewną analogię widzę tutaj. Otóż ostatni rozdział może nasunąć przez chwilę myśl, że to co robimy jest bez sensu. Po głębszej interpretacji dochodzę jednak do zupełnie innego wniosku.
Widzę, czy czytając, czy widząc na żywo, czy czasem po sobie, że w tym co robimy potrafi pojawiać się mniej lub więcej plastiku. Takiej tapety! Wiele rzeczy w sobie programujemy, niczym w C++. Robimy sobie instrukcje warunkowe na shit-testy, domykanie, pętle na spotkania, instrukcje inkrementacji zmiennej zainteresowania.
Nie, zanim powiesz, że Ty tak nie robiłeś/nie robisz, zastanów się, czy wszystko co robiłeś w dziedzinie PU to od początku byłeś czysty TY, bez żadnych gotowców.

Zatem uczymy się, przyswajamy wiedzę, przyswajamy mniej lub więcej gotowych technik, ale bardziej doświadczeni od nas próbują wpoić w nas to, by zwracać uwagę na kreatywność. I tu pojawiają się dwie drogi. Albo rozwijamy siebie, jako istoty inteligentne, albo dążymy do bycia robotami, niczym zaprogramowani mieszkańcy Projektu Hollywood, poza małymi wyjątkami, którzy zmądrzeli.
Dla tych drugich PU już zawsze będzie zwykłymi instrukcjami postępowania, mapami działania, błyskoteką, a w tym wszystkim nie będzie ICH SAMYCH.
Dla tych pierwszych...
Sprawa jest już bardziej rozległa, bo myślimy jak tego użyć i wkomponować we własną osobę. Przyswajamy zarówno tematy skłaniające do analizy własnej osobowości, jak i gotowe wzorce, ale z czasem modyfikujemy je pod siebie, aż w końcu zapominamy jak wyglądał podstawowy model. I to jest właśnie samodoskonalenie. To doskonalenie i rozwój własnej osoby, a nie dążenie każdej jednostki tymże się zajmującej do tego samego, pewnego ideału człowieka, który istnieje i nie da się go nawet opisać.

I w tym miejscu warto zastanowić się, gdzie chce się pójść?
Dołączyć do "uwodzicielskiej frajerni", która po raz setny otwiera dziewczynę na to samo, których głowy wciąż logicznie uruchamiają zmyślone opowiastki na temat uczuć, czy może dołączyć do ludzi, którzy pragną wyciągnąć z tego coś, by stać się kimś naprawdę lepszym jako człowiek?

Z tą małą "rozkminą" pozostawiam,
Życzę dobrej nocy,
Alter

P.S Nawinął mi się jeszcze jeden, moim zdaniem bardzo ważny wątek. "Gra" przedstawia ważną myśl, która powinna być jednym z najważniejszych dla nas jej punktów.
"Jeżeli zostawiasz kobietę, zostaw ją lepszą". - a teraz wyobraźcie sobie, czy "maszyna" zostawi ją lepszą? Taki robot nie progresuje, on po prostu idzie w bok, odchodzi od tego co ludzkie - inteligencji i myślenia.