Kolejny dzień...dzień jak co dzień,ale one nie są już takie zwykle,teraz są o niebo lepsze,inne reprezentują innego człowieka ,następne kroki zbliżają mnie do miejsca przeznaczenia,na uczelnie. Ubrany w trampki koloru nadziei,czarny ti-szert,okrycie głowy i filtr UV w postaci ciemnych szkieł w oprawkach z lat 80'.Buty zlewają się z otoczeniem,którego pełno o tej porze roku,wyglądam jakbym sunął ,wyprostowany,idę przed siebie,w uszach gra muzyka,która jest jak pół przewodnik,zatrzymuje niechciane szumy,myśli,nie dopuszcza ich do mej głowy poza spokojnym brzmieniem nut,już za kilka metrów wstąpię na scenę,czuje się jak główny bohater,poniekąd nim jestem dla samego siebie,to mój film,to ja ustalam co się w nim dzieje. Wchodzę,przekraczam róg budynku,moim oczom ukazuje się spora grupa ludzi,jedni stoją,drudzy siedzą,raczej nie wyglądają jakby byli pochłonięci wiedzą,a już na pewno nie tą zawartą tutaj,na tej stronie,co do strony oddalam się na swoją,siadam naprzeciwko ich wszystkich ,na ławce. Przyjmuje postawę amerykańskiej „4”,nie dlatego,że chce pokazać ,że wszystko zaneguje po prostu tak mi wygodnie,chociaż tak neguję,ale tylko w myśli...Co widzę?Pseudo samców alfa napinających się jak baranie jaja,a no tak obok nich stoją wymalowane dziunie -dzisiejsze wizerunki kobiet. Odciskając płótno na ich twarzach,stworzyłbym ich autoportret bez użycia pędzla,co się dzieje z tymi ludźmi,myślę.
Świat stanął na chuju i tańczy sobie breka...
Reszta z tamtej grupy niczym się nie wyróżnia,są zwyczajni jak chleb z piekarni. Ja również taki byłem,jakiś czas temu nie potrafiłbym spokojnym krokiem przejść przez to stado. Zgarbiony,z głową opuszczoną tak by nikt najlepiej nikt mnie nie zauważył,przemknąłbym do budynku w jak najszybszym tempie,z chłodnym potem zdenerwowania na ciele. Teraz na to leje...Widzę ich chłodne uśmieszki,prawdopodobnie z powodu mojego wyglądu,który jest normalny ale i tak wyróżniający się,jestem jedynym z niewielu który wygląda jakoś inaczej,bo jestem indywidualistą,nie lubię mieć czegoś co ktoś już ma,stwierdzam,że większość jednak woli być kopią innych,ich sprawa. Odczuwam wymianę ról,widownia jakby oczekiwała każdego kolejnego mojego ruchu,kolejnej kwestii,jakiejś akcji. Trochę jak w pojedynku na rewolwery,dwóch stojących naprzeciwko siebie kowbojów. To mój film to ja decyduję co się w nim dzieje,ja jestem reżyserem,scenarzystą,to ja decyduje o ubiorze,o tym co dla mnie ważne,wyzbyłem się tego szajsu filmowego,komercji,nie interesuję mnie zdanie krytyków. Właśnie krytycy to oni próbowali zmienić mój scenariusz,poglądy, wpajać iluzje,są jednocześnie widownią,ale Ja się nie poddałem ich propagandzie...Olałem ich zdanie.
Ty!,tak Ty! który siedzisz tam w sali kinowej i podpatrujesz życie innych,bo nie masz swojego rusz dupsko i stań się filmowcem dla siebie samego!Chcesz być kosmonautą?Proszę bardzo,trzeba chcieć,chcesz by twój film obfitował w masę pięknych kobiet?,proszę bardzo,ale najpierw zechciej oswoić się z nową rolą,odrzuć stary kostium zwyczajnego człowieczka,wyrzuć tandetny scenariusz i napisz nowy lepszy. Jedynym który oceni ten film będziesz tylko Ty,chcesz dać sobie słabe noty?Nie sądzę,wiec opuść kino,gdzie siedzą inni i pasożytują nie robiąc nic dla siebie,jeżeli chcesz,zrobić pełen akcji,wrażeń,postaci i wątków film,to zrób go,zaczynaj małymi kroczkami,nie od razu Hollywood zbudowano. Kreuj życie wg swoich upodobań,byś nie żałował. Nie musisz mieć na to pieniędzy,wystarczą szczere chęci i pamiętaj ,że drugiej szansy na zrobienie filmu nie dostaniesz...