No i w końcu nadszedł dzień, kiedy w swym blogu w końcu napiszę jakiś konkret
Ostatnie blogi były raczej teoretyczne, o moich spostrzeżeniach np. bariery w mózgu czy też kotwiczenie muzyką, ale dziś opiszę swój kolejny realny krok w stronę realnej przemiany
wyczyn jak zwykle symboliczny, ale cóż, niezwykle ważny......
otóż wczoraj pojechałem sobie do XYZ w celach treningowych.....
no i tak krążyłem po tym mieście szukając okazji do poderwania.....
efekty dość mizerne, ledwie 3 podejścia, w tym jedno takie troszkę konkretniejsze......
tzn. podeszłem do dziewczyny (nienajgorsza brunetka, z fajnymi nogami) i zapytałem, gdzie można się napić, ona tam że idź na rynek bla bla bla itp...
no to wtedy pytam się czy czeka na kogoś.....
ona że na chłopaka......
no to ja mówię że szkoda, bo byś mogła mnie tam zaprowadzić
uśmiechnęła się tylko, powiedziała "że nie", pożegnaliśmy się, życzyłem miłego dnia
raczej to nie był ST, jak podchodziłem to wyraźnie było widać, że na kogoś czeka.....
ważne było też to, że było to spokojne, pewne podejście, z lekkim uśmiechem, kontakt wzrokowy cały czas, efekt: szczery uśmiech skierowany do mnie
dwóch kolejnych nie będę dokładnie opisywał, bo to były dość mizerne podejścia, w końcu kończyło się tylko na tym, że spytałem o godzinę....
no to lekko zdegustowany wracam do swego miasta, idę na rynek pod parasole, zamawiam piwo i siadam do stolika.......
głównie to były same mieszane ekipy, w okolicy były tylko dwa zestawy kobiece, 2-osobowe.....
no to tak siedząc i pijąc piwo myślę sobie, czy by nie podejść do któregoś zestawu i zacząć działać.......
no ale włączyły się te bariery, ogarniały mnie wizje porażki, że wszyscy się podśmiewują, że takiego alvaro zgrywam itp......
skończyłem piwo i nawet się nie zastanawiając, policzyłem do trzech i podeszłem do jednego zestawu, tzn. dwóch fajnych brunetek.....
mym targetem była ta ładniejsza (mym zdaniem), taka szczupła......
wyglądało to tak:
Ja: Przepraszam...(chwila przerwy, obróciła głowę w mym kierunku i popatrzyła na mnie)... chce ci coś powiedzieć....
siedząc przy tamtym stoliku obok myślałem, jak do ciebie podejść i zagadać, ale nic konkretnego nie wymyśliłem (ona jakby trochę się podeśmiała, coś tam mówiąc w stylu "spoko", "luz" itp.) dlatego też uznałem, że poprostu podejdę do ciebie, powiem ci że mi się podobasz i że chce cię poznać
(ona oczywiście patrzała na mnie cały czas, uśmiechnęła się, spojrzała na koleżankę, obydwie zdziwione moim podejściem)
Ona: my już jesteśmy zajęte......(potem coś tam jeszcze powiedziała, no ale skończyło się na wypowiedzi, że ma chłopaka)
Ja: a ja mam psa, co się nazywa azor
(spytała się, co ja powiedziałem, ja powtórzyłem... zdziwiona żnowu popatrzała na koleżankę )
Ona: ale naprawdę mam już kogoś bla bla bla........
Ja: a czy wielu sobie odpuściło, jak im powiedziałaś, że masz chłopaka ????? (jej zdziwienie było jeszcze większe niż na początku, zdawała się być lekko zmieszana)
Ona: Wszyscy (w tym momencie się jakby lekko podeśmiała) ale ja naprawde mam chłopaka.....
Ja: skąd ten upór ???
Ona: (coś tam powiedziała, nie pamiętam już co)..... naprawdę dziękuję bardzo, że podszedłeś, ale jestem zajęta.....(uśmiech cały czas, kontakt wzrokowy też).....
Ja: No, cóż..... jak tam mówicie, ide już, miłego dnia.....
coś tam chyba powiedziały na pożegnanie, ale nawet dobrze tego nie słyszałem....
Jak ocenicie te podejście, to wasza sprawa......
starałem się to wszystko mówić spokojnym pewnym głosem, ale niestety.....
momentami głos lekko mi się załamywał, nogi zaczęły się trząść, mimo że jak podchodziłem to nie czułem żadnego strachu.....
w trakcie mówienia też jakoś nie czułem się wystraszony, ale coś wyraźnie mnie ograniczało......
nie wnikam też w to, czy był to ST czy mówiła prawdę.....
dla mnie się liczy to, że w końcu coś zrobiłem.....
i co najlepsze....
to nie było podejście do samotnej ofiary, ja to zrobiłem przy całej masie ludzi i gapiów......
osoby z okolicznych ławek patrzyli cały czas na moje działanie, miałem nawet wrażenie, że cały czas na mnie patrzą, że specjalnie mówią ciszej, aby słyszeć co mówię.......
całkiem możliwe, że już wcześniej mnie niektórzy obserwowali....
pewnie uwagę zwrócił mój nowy irokez, ukradkiem usłyszałem parę komentarzy, jakby skierowane do mnie np. "on pewnie jest taki nieśmiały", "mógłby normalnie się obciąć".....
ale w tym wszystkim najlepsze jest to, że po de facto przegranym podejściu NIKT, absolutnie nikt mnie nie wyśmiał, ani nie rzucił komentarza, jak odchodziłem.......
nie wiem zbytnio co o tym myśleć, ale wydaję mi się, że wszyscy byli jednak pełni podziwu, ze miałem odwagę przy tylu ludziach podejść do dziewczyny i powiedzieć co myślę.......
może potem się podśmiewali, jak poszedłem już znacznie dalej, ale jednak to mniej prawdopodobne
niesamowicie się wtedy czułem, jakbym zerwał ogromne kajdany.....
w końcu nadszedł dzień, kiedy pokazałem swemu umysłowi, że te wszystkie debilne wizje co mnie męczyły, okazały się kompletną bzdurą......
teraz nic innego mi nie pozostaje, jak dalej się przełamywać, rozwijać się, i w końcu czerpać przyjemność z rzeczy, które kiedyś były dla mnie nieosiągalne
dziś też bd miał okazję, jadę z kumplami do Spiża, gdzie postanowiłem zrealizować złotą metodę, opisaną przez Gracjana......
bez względu na wszystko podejdę do 5 najbardziej gorących lasek i spróbuję coś zdziałać
nie mówię już tutaj o podrywaniu całej masy innych dziewczyn
i ogólnie czerpaniu jak największej przyjemności z tego
pozdro for all.......
mam nadzieję że mój przykład w końcu zmobilizuję tych wszystkich, co jeszcze nie zdołali się przełamać......
pamiętajcie......
Nic nie stracicie, a wiele zyskacie !!!