Tytuł dosyć kontrowersyjny, ale stronka w końcu traktuje o kontaktach damsko-męskich w ogólności, o samorozwoju, więc podzielę się tym, co mi we łbie siedzi i spokoju nie daje. Jeśli komuś moje pisanie wyda się w tej chwili dziwne, zaznaczam że od piątku spałem w sumie z 10h w różnych porcjach.
Pisząc "celibat" nie mam na myśli AFC'owskiej mimwolnej i niechcianej absencji w wyrku.
Celibat jest powstrzyywaniem się od seksu a nie brakiem okazji, więc krąg odbiorców tego tekstu pragnałbym zawęzić do tych, którzy mają się od czego powstrzymywać. Tylko powód tego powstrzymywania nie jest dla mnie jasny.
Skąd pomysł na ten tekst - ano ostatnie 5 lat mojego życia można zaliczyc do kategorii "celibat". Po okresie burzliwego życia damsko-męskiego rok "duchowego" (słowo "duchowy" użyte z przymrużeniem oka) związku z pewną dziewczyną. Po prostu nirwana - wspólne zainteresowania, pasje, wszystko razem, co prawda zero seksu ale też zero potrzeb w tym kierunku i tęsknoty za tym, okres matury, dziwnym zbiegiem okoliczności najszczęśliwszy rok mojego życia. Następnie trzyletni związek, już nie taki "platoniczny" ale na sferę intymną w omawianym okresie wolałbym spuścić zasłonę miłosierdzia - w innym wpisie było kilka szczegółów. Potem rok kompletnej samotności i dochodzenia do siebie, którego wynik na ten moment oceniam na 90%. Czyli teraz jest cały dawny Limba, ze swoimi pasjami i radością życia, tyle że ciągle w ni3chcianym ale silniejszym od niego celibacie, do którego organizm już przywykł. A "ciśnienie" nauczył się przeczekiwać aż przejdzie, chociaż teoretycznie nie ma problemu, żeby to upuścić.
W weekend byłem na imprezie schroniskowej w Tatrach. Impreza środowiskowa, więc 120 ze 130 obecnych osób jest mi znane bliżej lub dalej i stanowi jedno koło zainteresowań - podróżnicy i inne świry tego pokroju zjechały się dobrze bawić oglądając slajdy z tras z ostatniego roku. Tyle słowem wyjaśnienia, skąd pewien dystans w moich reakcjach przez te 3 dni.
Pierwszego dnia kumpela szefa mojej sekcji, dosyć atrakcyjna babka, wyraźnie zwracała na mnie uwagę, wręcz dawała mi duże miękkie piłki (z uchwytami żeby łatwiej było złapać). Ale jakoś nie potrafię już zabrać się za kobietę jak za kogoś więcej niż kumpelę. Jako, że pojechałem głównie obejrzeć zdjęcia m.in. z wielkiej wyprawy w Andy a nie "plażować", nie widziałem w tym nic dziwnego. W tym czasie kumpel z sekcji swoim zwyczajem znalazł na szybko wypełniacz klasy SHB do śpiworka, co jak zwykle wywołuje u mnie rozbawienie (trzeba znać Maćka żeby wiedzieć dlaczego).
Z soboty na niedzielę odbywała się impreza taneczna w stylu wczesnych lat 90. Mimo że to moje klimaty, wolałem posiedzieć z kumpelą z sekcji i pogadać. Jakiś czas temu zerwał z nią facet, więc mimowolnie zeszło na tematy "byłych" (jej, moich), potem inne wspólne. W końcu wyciągnąłem Agę na parkiet. Wspomnienia szkolnych dyskotek, wczesnonastoletniej magii kina, eurodance, w przerwach trochę etanolu, EC, dużo dotyku (nie mylić z kinem), same bliskie tematy. Po jakichś 2h stara intuicyjna kontrolka w głowie, która nigdy mnie nie zawodziła, a którą dzisiaj znając terminologię nazwałbym "SC 99% possible", zaświeciła się na zielono. Wystarczyłoby kilka kroków, wszyscy wiemy jakich. Parę lat temu na pewno zakończyłoby się w jakimś wolnym pokoju, no po prostu taką miałem naturę. Skoro ona mi się podoba, skoro nie ma żadnych przeciwwskazań, skoro dwoje ludzi chce o czymś zapomnieć. Ale wiecie co? Coś kazało mi to olać. Drugie mocniejsze światło we łbie mi podpowiedziało "stary, nie. Cofnęliście się o pół życia, jest magiczne, dobrze się bawicie, po co to psuć?".
To tylko przykład. Tak jest kuffa za każdym razem kiedy się robi fajnie i miło ;(.
Ktoś mi tu już podpowiadał, że do pełnego "wyleczenia się" z tamtego paskudnego związku potrzeba mi kontaktu fizycznego. Zgadzam się z nim, ale jakoś nie potrafię, zupełnie jakbym z tego wszystkiego "wyrósł", chociaż to niemożliwe wyrosnąć. Kobiety, dziewczyny znów zwracają moją uwagę. Jest pociąg, "ciśnienie", okazje żeby je zredukować, ale zero motywacji ku temu. Zero powiązania tego pociągu z kobietą, coś się we mnie "rozwarstwiło" przez te lata. Jak te pigułki z Seksmisji, "zamieniające popęd seksualny na pęd ku karierze". U mnie pędu ku karierze nie ma, jednak popęd ulatuje. Zwyczajem ostatnich lat przeczekuję jego napady, które nie trwają już tygodniami uniemożliwiajac normalne funkcjonowanie, tylko co najwyżej kwadrans. I zazwyczaj zdarzają się wtedy, kiedy jestem sam. Zanim więc zdążę się puknąć w głowę, że nie tędy droga, cała para idzie w gwizdek. Zostaje tylko jakaś pustka, którą wypełnia (albo przesłania) praca, hobby. Za każdym razem kiedy na horyzoncie pojawia się fajna babka, całkiem rozsądnie brzmiący głos podpowiada coś w stylu "nie próbuj nawet. nie niszcz jednym zamachem wszystkiego, co przez lata udało Ci się osiągnąć, tej odporności i neutralności". Taki byczy excus, którego nie umiem się pozbyć.
Czy proszę o pomoc, o pomysły? Pewnie ktoś z Was mnie i tak poczęstuje jakimś pomysłem, więc nawet nie musiałby pisać tego zdania. Ale sam tego nie rozkminię. Przynajmniej pokażę jedną z możliwych opcji, jaka się u faceta może pojawić.
Edit: sądząc po komentach źle się wyraziłem. Opcji wcale niechcianej.