Witam Panów.

Na wstępie powiem, że chciałem ten post wrzucić na forum, ale okazał się za długi, czyli nieodpowiedni w tamto miejsce, więc zamieszczam go na blogu.

Do sedna.

Każdy kto trafia na tę stronę, zapewne nigdy nie miał do czynienia z rozwojem osobistym, PUA itd., a w najlepszym wypadku zaczynał na innych stronach, poradnikach - więc też kiedyś miał swoje początki.

Historia poczynań podrywacza z 27.10.2012
w 10. akapitach prozą.

Srebrna łuna księżyca oświetlała niemrawo parę całujących się namiętnie kochanków. Wokół nich rozlegała się cisza, tylko ciche mlaskanie niewiasty burzyło błogi nastrój...

Wtem, dziewczyna o włosach czarnych niczym księżęca sutanna delikatnie, acz stanowczo odepchnęła mężczyznę...

Zacznę od tego, że tak dziwnej dziewczyny jeszcze nie spotkałem. Kompletnie nie rozumiem jej obecnego zachowania, ale najlepiej uzmysłowię to Wam zaczynając od początku... a więc lecimy!

Parę miesięcy temu za namową kumpla "zaczepiłem" na facebook'u zupełnie obcą mi laskę, która - jak wynikało z jego opowieści - była naprawdę spoko, choć mówiono o tym, iż jest obeznana w "te klocki".

Hej, pomyślałem że podzielę się z wami moimi przemyśleniami .
Zadajecie sobie czasem pytanie: "dlaczego jest tak, a nie inaczej?" Nie chodzi mi tylko i wyłącznie o kwestie związane z uwodzeniem, ale również o sprawy z którymi spotykamy się na co dzień. Normalne, bądź nie zjawiska zachowań, lub myślenia, Twojego, naszego, jej i wszystkich ludzi...

Przed wyjściem stajesz przed lustrem i mówisz do siebie to będzie mój wieczór, będę zajebiście się bawił. Tymczasem już w połowie imprezy czujesz się beznadziejnie, idziesz do baru kupić alkohol, patrzysz smętnie jak inni bawią się na parkiecie.

Jak sobie z tym poradzić?