Krakowski wieczór, studenckie mieszkanie. Siedzę sobie z laptopem, szklanką wody i żurkiem z butelki. Miałem pisać tego bloga rano, ale jakoś nie znalazłem w sobie siły. Jeszcze tu nie pisałem, ale przez 2 ostatnie noce uświadomiłem sobie, że nie wiem, dlaczego wciąż nie znalazłem tego mitycznego "czegoś"...

Co to jest to mityczne coś. Kiedy pytam jakąś parę, która ma już długi przebieg, 10 lat małżeństwa lub więcej, zawsze odpowiadają, że ta druga osoba ma w sobie to "coś". W zasadzie od zyskania jako takiej tożsamości początkującego mężczyzny, byłem typem romantyka. Wierzyłem w miłość, co pewnie teraz nazwałbym "tym czymś".

Długo mi się nie układało. Pierwsza młodzieńcza miłość z tym czymś? Cóż, tego się nie dowiem, nigdy z nią nie byłem. Drugi związek? Trwał jakieś 2 lata, ale nie do końca było tam to "coś"... Wtedy pękło coś we mnie pierwszy raz. Może myśl, że to pierwsze uczucie miało to coś, zaś ten związek był jakby zastępczy. Ale przecież nie myślałem tak, kiedy się w niego pchałem. Wtedy trafiłem pierwszy raz na podrywaja. Cel miałem jeden, ponowna próba zdobycia dziewczyny, na której jako pierwszej w życiu mi zależało. Po kilku tygodniach cyklicznej lektury podstaw Gracjana, niektórych blogów i tematów na forum, uwierzyłem, że nie ma czegoś takiego jak miłość. Że w ogóle to powinienem korzystać z życia, towarzystwa pięknych kobiet, rozwijać się itd... I jak jakaś będzie świetna, godna mojej uwagi, to sobie z nią będę.
Nie zaprzeczę, był to bodziec do rozwoju. Stałem się człowiekiem, myślę, aktywnym ponad przeciętną. Liczne akcje społeczne, organizacja wydarzeń, klub piłkarski. Wraz z rozwojem przyszły kobiety. Piękne, ale i mniej piękne. Godne rozmowy, poświęcenia chwili uwagi. Nic stałego, przelotne znajomości, których nigdy nie chciałem kontynuować. Zdałem sobie też sprawę, że z tego pierwszego uczucia, tak zwanej pierwszej miłości właściwie nic mi już nie pozostało prócz sentymentu do tej dziewczyny, z którą lubię wyskoczyć na piwo jak z dobrym kumplem.
Tak to się jakoś kręciło.
Obecnie Kraków, studia, również pewne akcje i eventy. Jeśli nie wstrzelę się w stypendium rektorskie w tym roku, to po prostu poszukam pracy.

Ostatnie dwie noce, to dwie różne dziewczyny w moim łóżku.
Jedna, typ wiernej żony, która przez ostatni czas od zerwania z chłopakiem, a to jakieś 2 lata, nie miała nikogo, nawet bez jednej niewinnej przygody. Śliczna, w moim typie. I w nocy i rano seks. Ale po tym porannym, znowu coś we mnie pękło, mianowicie zabrakło tego pożądania. Widocznie się wyżyłem, jak to w moim przypadku bywa. I właściwie już nie chciałem z nią przebywać. Zrobiłem jej śniadanie, herbatę i do widzenia.

Dzisiejsza noc... Pierwsza ruda Jak to się stało, że dzień po dniu? Cóż, wyszedłem do klubu z zamiarem pozbycia się złego nastroju, że nie znajduję tego czegoś. Skończyło się w moim mieszkaniu, ponownie. Takiego seksu jeszcze nie miałem, była świetna. Ale... o 2 w nocy ponownie pożądanie skończyło się. Kiedy pytała, czy może wpaść dzisiaj wieczorem ponownie, odpowiedziałem, że nie. Ubrała się, i wyszła. Pewnie poczuła się wykorzystana... Cóż, wcale się nie dziwię, jeśli miała na coś nadzieję. Ale do czego piję.
Za każdym razem, gdy wygasa owe pożądanie, do dziewczyn pięknych, mniej pięknych, pięknych i mniej pięknych z charakteru, czuję się pusty. Pusty w środku, bez tego czegoś, co wypełniało mnie w czasach mojej pierwszej, naiwnej, młodzieńczej miłości.

Idąc ze sklepu, z lodami i ketchupem w plecaku (tak wiem, środek zimy ) uderzyła mnie myśl. Wojak, ale Ty jesteś głupi... Szukaj miłości, nie przyjemności. Szukaj tego czegoś, kobiety która będzie miała w sobie to "coś".

Tylko, co to jest to "coś"? Jak to rozpoznać, gdzie tego szukać, z czym to się je?

Wreszcie się "wypłakałem"... Tylko jak tu zrobić akapity, skoro nie ma ich w poglądzie