Poznałem Asię dwa miesiące temu. Był deszczowy dzień , ulice zalane deszczem , ślisko i mokro. Nie pamiętam dokładnie co wtedy powiedziałem , patrzałem w jej oczy ona lekko uśmiechnięta , jej osobowość tak absorbująca. Nie mogłem przestać myśleć o jej ustach , oczach o jej głosie , kiedy mówiła do mnie.
Ona czuła mój jedyny w swoim rodzaju stan. Rozumiała wszystko i ja tak samo wszystko rozumiałem. Świat przestał istnieć w chwili w której pierwszy raz ją zaczepiłem. Ludzie wokół przechodzili , a my wpatrzeni w siebie , zahipnotyzowani , zaabsorbowani sobą w deszczu.
Spotykaliśmy się raz w tygodniu. Nie pisałem do niej zbytecznych esemesów. Ona nie pisała do mnie bez powodu. Mimo to był jeden dzień w tygodniu , tylko nasz. Niedziela. Podjeżdżała samochodem , ja wsiadałem i jechaliśmy do niej.
Przytulałem ją do swojego torsu , całowała mnie , rozpuszczałem jej włosy , bawiłem się nimi a potem trzymałem mocno w garści. Pachniała tak wspaniale że do tej pory czuję ten zapach i smak jej ust. Czuję smak wszystkich dni , spędzonych u niej , kiedy byliśmy dla siebie jednością ciał i umysłów.
Nie kłóciliśmy się , nie było o co. To co się działo w naszym życiu , było odskocznią i piękną chwilą.
Dwa miesiące , to jakieś osiem Niedziel. Reszta dni była oczekiwaniem. Praca, dom , sklep. Nuda. W te dni myśleliśmy o sobie i o tym co będziemy robić w niedzielę.

Inne kobiety przestały istnieć. W majestacie Asi żadna inna nie miała szans na zachwyt z mojej strony. Przestałem być podrywaczem , nie mogłem zrozumieć jak to możliwe , ale doszedłem do wniosku że nie potrzebuję już podrywać kobiet bo żadna nie jest na tyle interesująca , na tyle inteligentna i tajemnicza jak Asia.
Miałem seks , miałem kobietę z którą się droczyłem , rozmawiałem i która na swój sposób całkowicie olewała mnie. Czasem czułem się niepotrzebny. To bardziej mnie utwierdzało że ona jest mi potrzebna.
Graliśmy dla siebie role. Bałem się angażować , ona nie angażowała się na początku. Potem widziałem że to nie prawda. Każdy gest i słowo świadczyło o tym że również mnie potrzebuje.
Dwa miesiące to zbyt krótki czas aby coś sobie uświadomić. Ten czas skończył się nagle. Tak szybko jak szybko trwa błysk pioruna na ciemnym deszczowym niebie.

Stało się to w poniedziałek. Powiedziała mi że już nie możemy być razem i że to koniec. Nie mogłem tak po prostu przejść z tego stanu w jakim byłem , do porządku dziennego i codzienności .
Odłożyła telefon a ja zerwałem się i chciałem wyjść na miasto. Targały mną emocje jakich wcześniej nie znałem , krew krążyła tak szybko że nie byłem wstanie uspokoić drżenia rąk.

Otworzyłem oczy. Nie wiedziałem co to za pomieszczenie.
Leżałem na łóżku , właściwie chciałem od razu wstać , ale coś mi nie pozwalało. Nie miałem siły aby wstać. Totalna niemoc , po prostu niemoc.

Ktoś był w pokoju , teraz już widziałem go dokładnie.
- Jak pan się czuje? - Zapytał gość.
- Kim pan jest? Co ja tu robię ? - Byłem zdziwiony.
- Niech pan się nie meczy , proszę….
- Ale kim pan jest do cholery? Co ja tu robię? Muszę zadzwonić do kogoś…. - Miałem zamiar zadzwonić do Asi.
- Jest pan w klinice. Obudził się pan… - Powiedział gość w moim pokoju
- no i co z tego? Dlaczego nie mogę wstać? Daliście mi coś?
- Pan jest osłabiony , był pan w śpiączce przez dwa miesiące.

Wiem teraz że Ona mnie uratowała. Nie każdy budzi się ze śpiączki , im dłużej jest się w śpiączce tym mniejsze stają się szanse na przebudzenie. Żyję, ale teraz wszystko jest inne , muszę ją odnaleźć w realny , prawdziwym świecie. Muszę iść za głosem swoich marzeń , one są budulcem z jakiego stworzono świat.
To co jest najbardziej wartościowe i budujące to
Siła Marzen.