Poznałem Asię dwa miesiące temu. Był deszczowy dzień , ulice zalane deszczem , ślisko i mokro. Nie pamiętam dokładnie co wtedy powiedziałem , patrzałem w jej oczy ona lekko uśmiechnięta , jej osobowość tak absorbująca. Nie mogłem przestać myśleć o jej ustach , oczach o jej głosie , kiedy mówiła do mnie.

Ten blog jest w całości poświęcony moim osobistym przemyśleniom na temat powrotu do czegoś czego nigdy nie było…

Jest w życiu każdego z nas iskierka Nadziei.
Jest w nas nadzieja lepszego jutra, nadzieja na lepszą pracę , nadzieja na lepszy start w nowym roku.
Ta wiara to obietnica przed samym sobą że zrobisz coś dobrze , postarasz się zrobić nareszcie coś tak dobrze jak nigdy dotąd.

Żeby od razu było wiadomo – Ja robię źle.
Poznałem ją rok temu. Od samego początku wiedziałem że to nie będzie podryw jednodniowy.
Zauroczyła mnie a ja ją. Patrzyła w moje oczy a ja wszystko robiłem książkowo.

Każdy gest , każde słowo. Ton głosu , podteksty. Podprogowe sygnały , wywołanie atrakcji.
Niebanalne komplementy. Byłem z siebie dumny za panowanie nad sobą i nad nią.

Niedostępność.
Czym jest to pojęcie?
Czy jesteś niedostępny dla siebie innych czy tylko dla wybranych?
Zastanawiam się nad atrakcyjnością która tak bardzo jest pożądana w świecie prawdziwych uwodzicieli i właśnie głównym i najbardziej istotnym czynnikiem jaki określa uwodziciela jest bycie NIEDOSTĘPNYM.

To co mną kieruje to nieustanne wyzwanie. Cały czas analizuję , myślę potem działam.
Znowu analizuję , myślę , odgrywam nowe sytuacje , ćwiczę przed lustrem.
Działam.