Dwuletni pełny związek, z wielokrotnymi nieporozumieniami, chwilami fajnymi, pięknymi, z rozpoznawaniem bojem i bez boju. I oto nadchodzi tydzień wolnego, bo wyjechała w związku z pracą. Nie pierwszy taki tydzień - bywały już wcześniej. Ale pierwszy raz naprawdę obawiam się, co będzie, gdy wróci. Nie mam ciągot do zdrady. Jednak ilość drobnych rzeczy i suma kilku jej cech charakteru sprawiają, że po dwóch latach czuję się zmęczony. Do tych refleksji skłoniła mnie rozmowa telefoniczna 3 godziny temu, która trwała 6 minut. W ciągu tych 6 minut strzelała shit testami jak uzi. Po zakończeniu czułem się zirytowany i nawet trening na pływalni nie wypłukał mi tego z głowy. Ta rozmowa była pierwszą po prawie tygodniu jej nieobecności, a wcześniej nie rozmawialiśmy długo, bo kobieta naprawdę zapierdala w pracy jak wściekły Rex i odnosi sukcesu. Ta ilość roboty nie jest jej w smak - widzę to. Po tonie jej głosu wiem, kiedy jest sfrustrowana pracą. Ale jednak, jako perfekcjonistka z natury, daje z siebie wszystko. Narzeka, beczy, ale jednak wypruwa sobie żyły. Skoro więc u kobiety ważne jest to, co robi, a nie to co mówi, to jej pieprzenie jest takim zlepkiem dźwięków, do których wydawania jest zaprogramowana. I gdyby do tego miało się to ograniczać, wszystko byłoby w porządku. Jednak w słowach, które napieprza, bywa nieobliczalna. I tym jestem zmęczony. Słowami. Słowami, przez które zacząłem się zastanawiać, czy wytrzymam to przez najbliższe 10 lat i więcej (bo plany są poważne). Zagrożeniem dla tego związku nie jest zagrożenie zdradą jej czy moją. Zagrożeniem dla związku jest jej niewyparzona gęba. I mówiłem jej to wielokrotnie.

Obawiam się jej powrotu. Obawiam się dziesiątek irytujących zachowań, popieprzonych oczekiwań, pretensji, tematów, które mnie gówno obchodzą, zazdrości, podtekstów, niejednoznaczności... Długo by wymieniać. Obawiam się, że znowu ja będę oczekiwał, że zamknie dziób, ona tego nie zrobi, ja powiem, ona powie i znowu będę miał ochotę po prostu spakować rzeczy i wyjechać. Niech będzie samotność. Niech będzie nicość. W takich chwilach jestem skłonny sądzić, że to lepsze niż zbiór wkurwiających cech zwanych "kobietą". Nie zostawiłbym jej dla kogo innego. Zostawiłbym ją, bo jestem nią zmęczony. I taką sytuację potrafię sobie wyobrazić. Naprawdę nie mam ochoty tłumaczyć rzeczy oczywistych.

Mam doświadczenia więcej, niż wielu z Was razem wziętych. A mimo to czasem czuję się po prostu bezradny wobec prozy życia codziennego z kobietą, która kocham. Nie mylcie dwóch rzeczy: proza życia a nuda. U nas nudno nie jest. Ale i nie musi być, żeby dopadło nas (mnie) zmęczenie. Ta dzisiejsza rozmowa pozbawiła mnie energii do tego stopnia, że nie miałem ochoty na ten basen pójść. A to niedobrze. Pływanie jest moją pasją i muszę być naprawdę chory, żeby nie chcieć pływać albo patrzeć na pływanie. A dziś chciałem po prostu palić papierosy i zapaść w nicość. Nawet nie upić się, bo najebany byłem wczoraj, jak z kumplami grałem w pokera.

Klasyk tej strony twierdzi, że rozmowa z kobietą nic nie daje. Prawda. Cholerna pieprzona prawda. Co zatem trzeba w sobie zmienić, żeby się baba po prostu zamknęła? Żeby przekonała mnie, że jednak warto jej nie zostawiać?