Doświadczyłem w życiu czegoś co można nazwać zmianą statusu. Były to wahania zarówno w górę, jak i w dół. Czyli byłem troszkę wyżej na drabince społecznej i troszkę niżej. Nie ryłem jednak po dnie, a szczyt jaki osiągnąłem (obecnie) to powiedzmy klasa średnia. Magister, na etacie, zmotoryzowany, w miarę zorientowany w rzeczywistości.

Czy zmiana statusu ma znaczenie w relacjach z kobietami ?

Moim zdaniem tak. Nie zawsze jest to bezpośrednie przełożenie, bo dojrzała emocjonalnie kobieta nie będzie się umawiała z Twoim samochodem, ani tytułem naukowym, ani stanowiskiem jakie wykonujesz tylko z Tobą i w zasadzie nie ma tu znaczenia, czy jesteś policjantem, nauczycielem, żołnierzem, kierowcą ciężarówki, operatorem koparki, rolnikiem, strażakiem, energetykiem, operatorem wózka widłowego, czy brygadzistą w firmie x. Znaczenie będzie miało to jakim jesteś mężczyzną dla niej i co ona do Ciebie i przy Tobie czuje oraz jak Ty ogarniasz rzeczywistość wokół siebie. Większość z nas pracuje przecież też nie dlatego, że od małego marzyło by być policjantem, nauczycielem, żołnierzem, kierowcą ciężarówki, operatorem koparki, rolnikiem, strażakiem, energetykiem, operatorem wózka widłowego, czy brygadzistą w firmie x, ale dla tego, że "kto nie ma miedzi na dupie siedzi" i nie ma co tu dyskutować.

Co do statusu. Mając 18 lat i mniej zazwyczaj jest się na utrzymaniu rodziców. Właściwie pracę na umowę o pracę można podjąć dopiero po ukończeniu 18 roku życia (poprawcie mnie jeśli się mylę). Czyli do tego czasu to jak jesteś ubrany, czy masz gówniarskie gadżety - to zależy od tego jakich masz rodziców. To jak się zachowujesz też w dużej mierze zależy od tego jak jesteś wychowywany, jak jesteś prowadzony przez rodziców i czy w ogóle jesteś prowadzony. Bardzo wiele zachowań, postaw, poglądów wynosi się z domu - choć nie jestem zwolennikiem stwierdzenia "jaki ojciec taki syn", bo syn widząc chujw*go ojca może postanowić, że w dorosłym życiu nigdy nie będzie taki jak poje*any tatuś.

Mimo wszystko uważam, że to jakie ma się powodzenie, czy jaki ma się szacunek w grupie rówieśników zależy od tego jak mądrze prowadzonym jest się przez rodziców. Pomijam tu młodą patologię, która stosuje przemoc, kradnie, ćpa i upija się do porzygu permanentnie. Zresztą trudno mówić tu o statusie jako takim, gówniarskie czasy są pokręcone i męczę się tworząc tu jakieś teorie.
Jednego natomiast jestem pewien dzieciaki tak jak i dorośli ludzie lubią się klasyfikować, ten który zostanie zakwalifikowany jako największy słabeusz w klasie ten zazwyczaj ma przesrane. Pod tym względem dzieciaki zawsze były BARDZO BEZWZGLĘDNE. Praktycznie prawie wszyscy będą wyładowywać na takiej osobie swoje frustracje. W podobny sposób przesrane mają dziewczyn ze znaczną nadwagą. Doskonale pamiętam jak w gimnazjum oczywiście chłopcy do ładnych dziewczyn się puszyli, zgrywali dżentelmenów, natomiast, co bardziej prostolinijni potrafili powiedzieć do dziewczynki z nadwagą "ty świnio, ty macioro ... ". Jeżeli czyta ten tekst jakakolwiek kobieta, która była niezadbana, albo miała duże problemy z wagą i ta nadwaga nie dodawała jej kobiecości to pewnie zgodzi się ze mną, że stosunek mężczyzn do niej DIAMETRALNIE się zmienił, gdy zgubiła tuszę (oczywiście nie popadając w skrajność - anoreksję), czy po prostu zadbała o siebie i swoją prezencje.

Od 18 roku życia różnie toczą się losy. Jedni wyjeżdżają za granicę do pracy, bądź podejmują pierwsze prace w Polsce, inni idą na studia, jeśli mają w miarę zamożnych rodziców, to studia przeżyją na w miarę znośnym poziomie korzystając ze źródełka jakim jest portfel mamy i taty, jeśli nie mają takiej możliwości no to niestety będą musieli na własne utrzymanie zarobić, jest jeszcze grupa studentów zaocznych i pracujących. Oczywiście upraszczam znacznie, bo tu sposoby na życie mogą się zmieniać diametralne, ludzie zmieniają pracę, studia, miasta, kraje, wracają, nie mogą zamknąć jakiegoś etapu, zaczynają inny. Dla mnie to był okres bardzo nieustabilizowany, permanentnie miałem problemy z kasą (choć dorabiałem), studiowałem dziennie i to wszystko było takie sobie i ogólnie słabe. Nie wspominam tego czasu zbyt dobrze. Wyleciało się z ciepłego, bezpiecznego gniazdka rodzinnego i swoje ideały człowiek musiał zestawić z rzeczywistością - okazało się, że rzeczywistość ma te ideały w du*ie i ni jak nie da się do nich nagiąć.

Co do statusu. Takie spostrzeżenia. Nie licząc bliskich osób, które Cię kochają i życzą Ci szczerze jak najlepiej, to ludzie wokół Ciebie nie za bardzo lubią, gdy dostajesz skrzydeł. W pracach fizycznych, było wiele osób które miało problem z tym, że studiuje. Nie żebym się przechwalał, czy coś. I jest prawdą, że lepiej, gdy idziesz do prostej pracy fizycznej i będziesz się obracał wśród ludzi o wąskim horyzoncie, do środowiska ludzi, którzy są pozbawieni jakiś większych ambicji, dla których klapki i skarpety są o.k. to faktycznie w takim środowisku fakt, że studiujesz może być dla niektórych "samców alfa" problemem. Szczególnie jak Twoim brygadzistą będzie jakiś tępy jełop, który ma traumę związaną z nauką, szkołą.

Status zawsze budzi emocje. To, że Ci się polepszy może powodować, że niektórzy Twoi koledzy będą chcieli Cię zgasić. Dotyczy to także podrywania tych najfajniejszych dziewczyn. Każdy kto to robi w praktyce wie, że takie rzeczy trzeba robić samemu, bez wsparcia w postaci grupy koleżeńskiej spod bloku. Psy ogrodnika spieprzą Ci podryw na bank. Bardziej będziesz zajęty walką o swój status w grupie pseudo kolegów, czy odbijaniem "niby to żartów, niby to rzut", niż miłym spędzaniem czasu z dziewczyną która Ci się podoba.

Nie da się też tak łatwo poprawić status w grupie, gdy jesteś już sklasyfikowany. Można odejść od grupy, ale na zmianę swojego życia potrzeba czasu i nie jest powiedziane, że samce alfa starej grupy przyjmą Cię, nie jako beta, ale kolejnego alfa. Podobnie jest z klasyfikowaniem mężczyzn przez kobiety. Jeśli ona sklasyfikuje Cię jako frajera, koleżankę z fiutkiem, seksualnego frustrata to nie da się tego obrazu z jej głowy od tak wywalić. Łatwiej jest poszukać inną i nie robić z nią tych samych błędów. Pamiętam na studiach miałem kolegów, którzy lubili się żalić kobietom, a koleżanki wysłuchiwały tych żali, jaka mama zła, jakie studia bezsensu, jak ciężko z pracą - heh ja też miałem takie motywy - za każdym razem, gdy jechałem taki schemat, czyli pokazywałem, że jestem gościem, którego życie dyma, za każdym razem moje szanse u tej kobiety równały się zeru. Można szczerze pogadać, nie każdemu wychodzi wszystko, każdy ma doły i można pogadać o tym z kobietą, ale nie można dołować zupełnie i permanentnie. Podobnie jest, gdy pójdziesz do kobiety i zaczniesz się żalić, że żadna Cie nie chce i zaczniesz opowiadać jak to kolejne Cię robiły w ch*j, taaaa ... pewne z nudów nie jedna Cię wysłucha, pocieszy, powie "nie martw się", ale na 110 % nie zrobi się na Twój widok wilgotna. Dalej nawet jeśli za dwa lata pokażesz się jako inny facet, czy nowa wersja siebie, to nie przykryje to Twojego obrazu sprzed lat. Pięknie to opisał TYAB w historii, gdy klęknął przed jakimś facetem na popijawie, i jego dziewczyna to widziała i nagle "coś się zaczęło psuć" - po takim numerze, żadne techniki, żadna przemiana nie pomoże. Temat jest spalony. To też jest ważna lekcja, że status to nie jest coś stałego i danego raz na zawsze to jest sprawa nad którą trzeba pracować do usranej śmierci i nie chodzi tu nawet o kobiety, ale o to żeby czuć się dobrze samym z sobą i nie być ostatnim, bo - i to sto procent prawda - ostatnich gryzą psy.

Oczywiście kwestia statusu to o wiele bardziej pogmatwana sprawa. Sam najlepiej czujesz gdzie masz niedobory i nad czym należy popracować. Popracujesz. Zmienisz rzeczy i zobaczysz sam czy efekt Cię zadowala. A status to też kwestia odpowiedzialności, podejmowania decyzji, brania na klatę konsekwencji, dojrzałości, milczenia ... temat rzeka.
Co do mnie udało mi się parę rzeczy zmienić i osiągnąć małe sukcesy, heh czasami było tak, że nikt tego nie zauważył, a czasami tak, że co niektórzy nie chcieli zauważyć, sporadycznie zdarzyło się, że ktoś przybił piątkę, czy powiedział komplement. Ale to nie chodzi o to - choć jest to miłe. Jest cholera to uczucie - człowiek budzi się rano i sobie myśli - ja pierd*lę udało mi się !!! I to uczucie zawsze pojawia się, gdy w głowie człowieka pojawi się jakaś idea, myśl, wizja, a na końcu ona się urzeczywistnia. Życzę od serca każdemu jak najwięcej takich chwil.