To ja – dupek, ale przeszkadza mi to.

Ze skrajności w skrajność.

Opinia o mnie pozwala mi na bycie dupkiem, kto się na mnie obrazi, skoro większość mnie podziwia, lubi. Nawet jeśli będzie gorąco i tak ja pierwszy się nie odezwę, wali mnie to, znam masę ludzi, nie potrzebuje kolejnego płaczka, któremu nie pasuje moje zachowanie.

Z ciepłej kluchy, która posiada iluzjonistyczny światopogląd i wyimaginowane mniemanie o sobie, co za tym idzie kompleksy, brak pewności siebie, odwieczne poszukiwanie nie dziewczyny, a mamusi.

Tak, mamusi, która powie co robić, pochwali za dobre sprawowanie, przytuli kiedy trzeba, da buziaka, pogłaszcze po główce i powie, że wszystko jest dobrze. Zawsze kochająca i oddana.

Kop, masa blogów, artykułów i opinii – zmiana.

Ze skrajności w skrajność.

„poprzednia fryzura była ładniejsza, ta jest co najmniej średnia”
„dlaczego wychodzę? Spójrz na siebie, dobrze że w ogóle przyszedłem.”
„odpuść sobie obiad, na dziś wystarczy kalorii, nie sądzisz?”

Tak o to zamykam sobie drogę do poznania, a może bardziej drogę do dostarczenia zajebiście pozytywnych emocji, o które tak ciężko w szarej codzienności? Emocje są dostarczane, tyle, że nie do końca zajebiście pozytywne.

Jak łatwo poznać, że nastka na Ciebie leci... pojedziesz jej po ambicji, ona się obrazi, ale będzie o Tobie myśleć przez cały weekend.

Ze skrajności w skrajność.

Zaczyna mi to poważnie przeszkadzać, moje teksty są chamskie, nie ma w nich czułości, jest arogancja i prostactwo. Uświadomiły mi to słowa dziewczyny kumpla, która dziś w nocy po kolejnej mojej odpowiedzi w kierunku do niej ze łzami spływającymi po policzkach prawie wykrzyczała:"nigdy nie będziesz szczęśliwy, skoro nie szanujesz dziewczyn."
Te łzy... Dziś będę miły, ciekawe czy w ogóle się spotkamy, pewnie nie będzie miała ochoty ze mną przebywać, ja bym nie miał.

Najlepsze jest to, że nie pamiętam co jej powiedziałem. To już siedzi we mnie, pierdoli mnie opinia innych, ale do tego stopnia, że moje bezczelne odzywki wypływają z podświadomości, to źle.

Ze skrajności w skrajność.

Zastanawiam się teraz, ile dziewczyn płakało z mojego powodu? A te, którym było smutno?

Są święta, a ja nie potrafię być miłym dla matki. Kolejny raz, podświadomie, bez przemyślenia rzucam odpowiedź na jej proste pytanie. Nie jest smutna, nie okazuje tego, ale jestem pewny, że zachwycona nie była. Poszła sobie.

Denerwują mnie miękkie piłki, w sumie każdy odzew dziewczyny musi być krytykowany, ale dlaczego? Boję się, że wyjdę na frajera? Głupie gadanie.

Zmienię się, kurwa, muszę. Do tego czasu powstrzymam się od pomocy innym, nie radzę sobie z własnym przerośnietym ego, jak mogę dawać porady?

Ze skrajności w skrajność.