Zgadzam się z tobą zawodnik zjebałem mogłem powiedzieć że to ja zadzwonię później. To ja jestem mężczyzną i to ja przewodzę.

Postanowiłem nie odzywać się do targetu chociaż miałem momentami ochotę powiedzieć jej to o czym napisałem wcześniej. Wczoraj patrzyła się na mnie smutnym wzrokiem zupełnie tak jak to ja bym ją olał takie odniosłem wrażenie być może żałowała stąd ta mina ale nawet nie podeszła nie zagadała nie wytłumaczyła się nawet kiedy miała ku temu okazję gdy staliśmy blisko siebie czekając na zajęcia. Ja oczywiście ją olałem nawet na nią nie spojrzałem. Dzisiaj podeszła ale tylko po to aby oddać mi indeks. Stanęła przede mną wręczyła mi go uśmiechnęła się jakby wcześniej nic się nie stało i poszła.

Nasuwa się pytanie w którym mam nadzieje mi pomożecie a mianowicie jak się zachować dalej podtrzymywać chłodnik a może powiedzieć jej to co chciałem ? Na pierwszym spotkaniu było miło więc z chęcią bym to powtórzył.

Podjąłem decyzję że z nią porozmawiam licząc się z tym iż ta rozmowa nie będzie należała do miłych.
Postaram się wam nakreślić jak wyglądała owa konwersacja oczywiście nie jestem wstanie wszystkiego zapamiętać słowo w słowo ale sens został mniej więcej zawarty:

J - Miałaś zadzwonić i nie zadzwoniłaś.
T - Pracowałam nie mogłam później byłam zmęczona i zapomniałam.
J - Myślałem że jesteś osobą słowną jednak się myliłem.
T - I tylko po to chciałeś pogadać żeby mi powiedzieć że jestem niesłowna ?
J - Olałaś mnie powiedziałaś że zadzwonisz nie zrobiłaś tego rozumiem że w piątek byłaś zmęczona ale mogłaś zadzwonić w sobotę albo w niedzielę i powiedzieć po prostu że nie możesz albo nie masz ochoty.
T - Byłam chora i zapomniałam.
T - Mam swoje życie prywatne zniszczone nie chcę niszczyć twojego.
T – A ty na uczelni nie podejdziesz nie zagadasz ostatnio nawet nie powiedziałeś cześć wstydzisz się że ze mną rozmawiać.
J – Takie odniosłaś wrażenie ?
T – Takie odniosłam wrażenie na spotkaniu byłeś inny.
J – Olałaś mnie wiesz jak się poczułem.
T – Olałam cię bo nie oddzwoniłam przepraszam (te słowa nie trafiły do mnie to nie było szczere raczej wymuszone na dodatek gdy szliśmy schodami już do wyjścia z uczelni ona szła przede mną wypowiadając te słowa i nawet nie spojrzała na mnie).
J - Czekałem jak idiota kiedy zadzwonisz. (szliśmy obok siebie)
Przed drzwiami wyjściowymi wyprzedziła mnie znowu
J – Nie pamiętam co powiedziałem coś o jej niesłowności.
T – Odwróciła się i spojrzała na mnie wzrokiem którego nie da się opisać i odparła:
Masz rację jestem niesłowna i najgorsza na świecie i poszła w swoją stronę.

Zdaję sobie sprawę z tego że cała ta sytuacja zadziałała na moją niekorzyść chyba że ktoś twierdzi inaczej? ale ja nie pozwolę na to aby ktoś robił ze mnie wała. Zadzwoniłaś powiedziałaś że nie masz ochoty ok rozumiem to, ale obiecałaś zadzwonić nie zadzwoniłaś nie zagadałaś nawet aby się wytłumaczyć więc sprawa jest dla mnie jasna jesteś niesłowna olałaś mnie.

Kontempluję nad tym co dalej począć...

Doskonale wiem co zrobiłem zdaję sobie sprawę z tego że źle postąpiłem człowiek uczy się na własnych błędach. Wasze rady ? Ciekawe bo ja widziałem tylko twoją która mi nie odpowiadała.

Na pierwszym spotkaniu było ok ale mam podstawy ku temu by się martwić ponieważ to nie było moja pierwsza propozycja odnośnie kolejnego spotkania. Casanovy wejdź na mój profil i przeczytaj poprzednie próby zainicjowania spotkania z tym samym targetem. Jak widzisz odpowiedziała czemu nie zadzwoniła jak dla mnie to nie jest żadne wytłumaczenie z mojego aktualnego punktu widzenia. Zapewne nie zareagowałbym teraz tak gdyby nie fakt iż to była moja 4 propozycja spotkania. Wcześniejsze opisałem na forum z wyjątkiem jednej: kiedy zadzwoniłem do niej chwilę rozmawialiśmy po czym zaproponowałem spotkanie w dany dzień powiedziała że nie może przyjechać bo ma samochód u mechanika więc rzekłem ok rozumiem gadaliśmy jeszcze chwilę na koniec powiedziała odnośnie spotkania jeszcze się zgadamy. Oczywiście sama nigdy nie zaproponowała. Zastanawiałem się czy to prawda co powiedziała kilka dni później nie przyjechała na uczelnię okazało się że ma samochód u mechanika. Target mieszka 20 km ode mnie.
Dwie pozostałe propozycję opisane są w moim profilu.

Po tych kilku propozycjach poczułem się jak byłbym needy a ona tą niedostępną pewnie dlatego po tej całej akcji z telefonem dzisiaj tak zareagowałem.

Od powyższej rozmowy minął ponad tydzień przez ten czas nie widzieliśmy się ani nie kontaktowaliśmy ze sobą dopiero wczoraj zobaczyliśmy się na uczelni. Nie ma czego opisywać. Wymiana spojrzeń i to wszystko.

Dzisiaj nastał ten dzień. Przed oczyma widzę jej wczorajszy wzrok. Czuję że tracę kontrolę zaczyna mi zależeć nie daje mi to spokoju. Wcześniej miałem podobny stan ale to po nocy w której mi się śniła i natychmiast nad tym zapanowałem. Oby tym razem było tak samo mam nadzieje że to tylko chwila słabości. Myślę sobie w poniedziałek walentynki tak są komercyjne ale miło byłoby je spędzić wspólnie. Wcześniej mój umysł nad wszystkim panował lecz dzisiaj może to wydawać się głupie co napiszę ale poczułem że gdzieś w głębi chciałbym czegoś więcej i naprawdę zaczęło mi zależeć. Wiem to źle. W akcie melancholii postanowiłem iż zadzwonię do targetu z zamiarem powiedzenia jej że przemyślałem całą tą sytuację i doszedłem do wniosku że powinniśmy porozmawiać po czym ustalić datę i godzinę spotkania. Dzwonię...poczta głosowa. Żeby nie wyjść na needy nie dzwonię ponownie po kilkunastu minutach chociaż wiem że sama nie oddzwoni. Mówię sobie dobra zadzwonię wieczorem. Mija kilka godzin zostałem utwierdzony w swoim przekonaniu - nie zadzwoniła. Nie dziwi mnie to. Myślę że liczyła na to że wczoraj do niej podejdę i przeproszę być może taki jest powód.(Kurwa za dużo myślę.) Jest teraz w pracy więc nie będę dzwonił bo powie że nie ma czasu. Chciałem wysłać jej sms'a że chciałbym z się spotkać i porozmawiać. Zrezygnowałem bo to będzie świadczyć o braku mojej pewności siebie lepiej zadzwonić i ją wyczuć poza tym nie będzie miała czasu na gierki i wymyślenie rozsądnej wymówki.

Siedzę w ciepłym domku rozwalony w wygodnym fotelu za oknem już ciemno zimno i ponuro na uszach słuchawki słucham damy mego serca którą niewątpliwie jest muzyka. Wewnątrz mnie toczona jest walka pomiędzy twardym chłodnym mądrym rozumem a głupim miękkim sercem. Spoglądam na swoje powyższe wypociny i sam się sobie dziwię. Co ja do cholery robię. Co ja wypisuję! Czy to ma w ogóle jakikolwiek sens? Może ma a może i nie ale przynajmniej nieco mi ulżyło że mogłem to z siebie wyrzucić przelewając to na papier.

Kolejna okazja do widzenia się z targetem dopiero za dwa tygodnie na uczelni albo i wcale jeśli nie zaliczę sesji. Chciałbym aby ktoś rzucił na całą tą absurdalną sytuację obiektywnym okiem i postarał się coś poradzić.

P.S. Ból który czujesz dzisiaj będzie siłą którą poczujesz jutro. Dziś zniszczony jutro niezwyciężony!

Dzięki za nic przepełniony dumą zwyczajny profesorze podrywu.

Jeśli ktoś daje ci radę zawszę się do niej stosujesz ? Problem w tym że ty masz głowinkę a ja głowę.

Minęło kilka dnia w czasie których przemyślałem sobie pewne sprawy. Odzyskałem kontrolę. Postanowiłem nie kontaktować się z targetem.

Przyznaję się do błędu. Do tej pory prosiłem was o pomoc lecz z niej nie korzystałem co mijało się z celem. Teraz jestem gotowy aby słuchać tego co macie do powiedzenia i stosować się do tego.

Myślałem o tym aby zadzwonić jutro albo w czwartek i umówić się na spotkanie. Powiedzieć że przemyślałem całą tą sytuację i doszedłem do wniosku że czas zakończyć całą tą dziecinadę i że powinniśmy się spotkać i porozmawiać. Emocje po takim czasie opadły lecz nadal są. Co sądzicie ?