Cóż, dobrze usłyszeć co tam u Ciebie nowego się wydarzyło. Co do tej 40'sto latki, skoro ani Ty ani Ona nie widzicie w tej seksualnej relacji problemu, to jest okej. A jak tam na studiach leci?

Dobrze Trancer, że działasz! Starasz się, idziesz do przodu i próbujesz wyciągnąć się z tego ostatniego dołka, który widać było był głęboki. Ważne, że jakieś nowe cele odnalazłeś wiesz mniej więcej czego chcesz i teraz jedynie musisz podtrzymać motywację oraz wytrwałość w dopełnieniu tego co zacząłeś. A według mnie zacząłeś chyba od najlepszej strony bo od akceptacji tego co było, jak jest i po prostu jeszcze raz zaakceptowaniu siebie bez żadnego okłamywania Siebie co jebie bardzo w psychice.

Gratuluję postępów, to tak gwoli wstępu

Chciałem teraz poruszyć inne sprawy, przez które, moim zdaniem, wiele Twoich wpisów jest wpisami pochwalnym mówiącymi o tym, ze niedawno było gorzej, a teraz jest lepiej. Taki trend zauważyłem - cyklicznie, co jakiś czas - powtarza sie pewna sekwencja wydarzeń. Stopniowo rozwijający się dołek, potem olśnienie i gwałtowne postępy, z częstotliwością co pół roku, powiedzmy.

Kilka moich obserwacji - po pierwsze fakt pojawiania się dołków i górek nie jest faktem pozytywnym, skoro dołki te są na tyle głębokie, ze potrzebujesz bodźca zewnętrznego w postaci np. bana, żeby się zeń wydostać i wrócić na pożądane tory. Dołki są czymś w życiu najzupełniej normalnym, każdy ich doświadcza, każdy się z nimi styka. Jednak stanem optymalnym jest jak nabardziej:
1. Spłaszczenie
2. Uniesienie
życiowej sinusoidy nastrojów.
Żeby nie brzmiało jak matematyczny bełkot - przykład z mojego doświadczenia - sam dołki miewam, jednak są one i dość sporadyczne, i dość nieznaczne, zazwyczaj natury uczelnianej. Kiedyś (przed swoim rozbratem z portalem podrywaj.org) i z ciągłym myśleniem co by tu w sobie poprawić, co robię źle, a powinienem lepiej. I tu dochodzimy do sprawy drugiej.

Mianowicie nadmiar myślenia zawsze prowadzi do zwątpienia.
Żeby nie było - wątpliwości również są sprawą dobrą, bo to dzięki nim możemy się rozwijać, aktualizować swoje poglądy, oddzielać ziarno od plew. Jednak stanem koniecznym jest zawsze ich rozwiązanie, w kierunku jednym lub drugim, ale pozbycie się ich. Jednak nie jest możliwe osiągnięcie stanu, w którym nic juz nie trzeba bedzie poprawiać. Zawsze jest coś co mozemy robić lepiej, toteż koncentrujac się na tym -> coraz więcej czasu spędzamy o tym myśląc -> stopniowo narasta presja -> gdy narasta presja -> ciężko jest cokolwiek zrobić po myśli -> narasta frustracja i dołek gotowy.
Znajdujemy rozwiązanie, cykl się powtarza.

Tymczasem moja złotą metodą na to jest spuszczenie z tonu i rozluźnienie pośladów. Przykład z mojego podwórka: - chciałem być mistrzem w cocky ad funny - więc przy każdej możliwej okazji szukałem czegoś, słówek, zwrotów, żeby móc się ponabijać i stworzyć zabawna atmosferę -> gdy nic na horyzoncie nie było - narastało napięcie, że nie wprowadzam zmian w życie -> rosła frustracja i dołek gotowy.
Od około roku, gdy dałem sobie z tym spokój, olałem temat, wrzuciłem an luz i rozluźniłem poślady - dziwnym trafem - nagle zacząłem mieć częściej lepszy humor i nawet nie zauważyłem, jak stałem się grupowym jajcarzem (cienka jest granica między jajcarzem, a klaunem - na szczęście potrafię ja wyczuć i nie przekroczyć), a dziś na całym wydziale mam renomę dowcipnisia (co tym bardziej nakręca zjawisko, na tyle że nawet gdy rzucę jakiś słaby dowcip, wszyscy się śmieją jak z najlepszego kawału - zaiste wielka jest potęga famy i ramy).

No i dochodzimy do sprawy ostatecznej mianowicie efektów. Słusznie czynisz wystrzegając się parcia na efekty w relacjach, bo zawsze to tworzy niepotrzebną presję, ciśnieni, a potem wychodzi słabo. Osobiście czynię podobnie, jednak poszedłem tutaj jeszcze dalej, mianowicie pogodziłem się z tym, że żaden ze mnie uwodziciel. Zamiast (tak jak kiedyś) stresować się niepotrzebnie ta sytuacją, czytając blogi, coraz to kolejne książki, bo których oświecenie przychodziło tylko chwilowe, efekty również były tylko chwilowe (kilka dni ostrego podrywania z zadowalającym skutkiem, by po pierwszej klapie znów na dwa-trzy miesiące popaść w bezczynność) - słowem - błędne koło.
Dziś moja metoda to kompletny luzik i poleganie na własnym czarze, aniżeli na wysublimowanych technikach. Oraz świadomość, że nie każda muszę poderwać, a nawet niewielki procent będzie podatnych. Po kilku zamienionych słowach jestem w stanie stwierdzić, czy w obecności tej dziewczyny się spinam, czy czuję luz-blues i jest fajnie. Kiedyś uważałem, ze te spinanie wynika z niepewności siebie, że muszę więcej nad sobą pracować i to koniecznie naprawić - efekty vide ciąg sekwencji kilka akapitów wyżej. Podczas, gdy przyczyna najpewniej leży na zewnątrz. Albo ta dziewczyna zwyczajniej ma słaby dzień i się spina, spiny mi udzielając, albo ja mam gorszy dzień i się spinam (pewnie spiny jej udzielając), albo po prostu nie jest dla mnie (nawet nie uwierzycie jak wielki wpływ maja czynniki biologiczne [na które oczywiście wpływu nie mamy żadnego] np. Główny układ zgodności tkankowej - choć nie jest to do końca potwierdzone badaniami, jednak w niektórych podręcznikach jest umieszczane, że ludzie [podobnie jak inne zwierzaczki] dobierają sobie partnerów jak najbardziej przeciwnych antygenowo [czysta ewolucja - potomstwo wtedy będzie odporne na większą liczbę chorób i będzie cieszyć się lepszym zdrowiem - stąd pociąg lokalnych [chłopaków i dziewcząt] do egzotycznych [dziewcząt i chłopaków] i odwrotnie - egzotyczni lecą na nas ) Mnie ten argument ostatecznie przekonał, ze nie warto się spinać, bo moja biologia zrobi sprawę za mnie A raczej biologia dziewcząt, które zaczepia fajny facet

I trzymając się biologii dochodzimy do kwestii finalnej. Otóż czytam i paczę - przygnębiło (a co najmniej zbiło z tropu i pchnęło w sekwencje zastanawiania i konieczności czegoś zmieniania; cytat: "Czyli znowu dochodzę do wniosku, że muszę jeszcze w chuj duuużo popracować nad "reklamą" i wywoływaniem emocji... / Może i zły w tym nie jestem, ale dużo brakuje...") Cię stwierdzenie Guesta, że ta 40-tka poleciała na Ciebie, nie ze względu na twoje umiejętności podrywacza, tylko ze względu na jej chcicę.

Ja się pytam - co w tym złego? Chłopie - spodobałeś jej się, więc się z tobą chciała miętosić. Młody, zdrowy, witalny facet pojawia się w jej życiu, gdy jej skóra nie jest tak jędrna jak 10, 20 lat temu, na twarz wstępują pierwsze zmarszczki, na dodatek znów te problemy u Maciusia, albo Zosi w szkole, a to znów gaz podrożał - kobieta po prostu potrzebuje odskoczni od życiowych problemów, potrzebuje potwierdzenia swojej atrakcyjności (zwłaszcza, gdy dziś panuje powszechny kult młodości, a wszystko co nie wygląda na 20 lat jest traktowane jak dewiacja) i zwykłego zaspokojenia. A ty masz bzykanko, bez zobowiązań, z doświadczoną kobietą. Kogo interesuje w którym kierunku to pójdzie - korzystaj, póki chwila trwa, czytaj kamasutrę i ćwicz nowe techniki, które będziesz mógł używać na młodych dziewczynach, gdy będziesz chciał je tak zerżnąć, by piszczały "jeszcze" Same plusy!

Słowem podsumowania - moim zdaniem warto postarać się o pewnego rodzaju stabilność. Nie wszystko musimy koniecznie poprawiać, a bardzo często, gdy olewamy te dążenei do uzyskania jakiejś cechy - akurat cecha ta sama z siebie z nas wypływa, takie to życie pełne jest ironii.

Na koniec piosenka będąca streszczeniem wszystkiego powyżej:
http://www.youtube.com/watch?v=t...

Miałbym jeszcze polemikę co do Twojego motta, ale to innym razem. A co do kwestii historycznych z FB - napisze po weekendzie, jak przeczytam i zgłębie temat, bo aktualnie cisnę do patomorfy i mikrobów (widać jak intensywnie, nie? )

Pozdrawiam
JacekDrwal