Na początku chciałbym przywitać wszystkich Po kilku godzinach spędzonych tutaj można się wiele nauczyć.

Niestety, chyba jestem opornym uczniem...

Wybaczcie obszerność tekstu. Wszystko wydaje mi się takie ważne, ciężko mi streścić. Jedziemy!

Moja historia zaczęła się niecały miesiąc temu. Mamy więc połowę lipca, wakacje, dużo wolnego czasu.
Ja, A., człowieczek 21-letni, wysoki, niebrzydki, tkwię w związku licealnym z J., starszą ode mnie o rok. I tak tkwię już ponad 5 lat, bardziej w przyzwyczajeniu, niż w uczuciu. Mam za sobą różne przygody, romansiki, jedną zdradę - nie stroniłem od dziewczyn zainteresowanych moją osobą. A mimo to nie mogę się uwolnić i coś cholernie trzyma mnie przy tej mojej J.

W naszym smutnym jak Jarosław Kaczyński mieście mało się dzieje, a jedyny klimatyczny lokal, w którym spędzam(-y) wolny czas, należy do rodziców mojej lubej.
W tym miesiącu ktoś otworzył nową restaurację z pubem. Prikaz od niedoszłych teściów: "sprawdzić!". Tak więc udajemy się pewnego dnia do nowego miejsca. Siadamy we dwoje i czekamy na menu. I wtedy pojawia się ONA - kelnereczka skromna, troszkę speszona (pierwsze dni w pracy?), a przy tym niesamowicie atrakcyjna. Przekonany jestem, że w moim wieku, tolerancja +- 1 rok.
J. zapoznaje się z kartą dań, słodziutka obsługuje inne stoliki, a ja zapoznaję się z jej pięknym uśmiechem i całą resztą jej pięknej osoby. W tle jeszcze jedna kelnerka, również niebrzydka i w podobnym wieku. Myślę - dobry marketing Na pewno nie jestem tu ostatni raz...

To jeszcze nie był mój target. Szczerze mówiąc był to w miarę pozytywny czas w moim związku i wtedy akurat nie myślałem w tych kategoriach. Nie przeszkadzało mi to jednak już wtedy rekomendować restauracji znajomym, z wiadomych względów.

Z moją J. poszedłem tam jeszcze raz, kilka dni później. Miała urodziny, chciałem wrzucić jakiś dobry obiadek i "odhaczyć" to święto przy okazji. W knajpie znowu ONA, coraz bardziej interesująca w moich oczach. Delikatny kontakt wzrokowy, wymiana uśmiechów.

Na tyle przykuła moją uwagę, że zaprosiłem tam kumpla - "chodź, muszę ci kogoś pokazać". On na to "pewnie chodzi ci o M., to siostra mojej koleżanki". Poszliśmy, wzięliśmy po piwku. Tak, to była M.
"Ona jeszcze przed maturą, nawet 19 nie ma" - powiedział. Nie obsługiwała nas tym razem, biegała po sali z jedzonkiem. "Gościu, wiesz co? To będzie moja dziewczyna". Obiecałem mu to Pośmialiśmy się, dokończyliśmy piwko i out.

Od tamtego momentu minęły jakieś 2 tygodnie, może kilka dni więcej. Przychodziłem coraz częściej, przyprowadzałem kolegów - pokazać knajpę, pokazać dziewczyny, a przede wszystkim - popatrzeć chwilę na M. Nie stroniłem od uśmiechów w jej kierunku, zostawiałem napiwki. Dziś myślę, że może trochę zbyt często.

Za którymś razem spotkałem tam innego kumpla. Przedstawiłem sytuację. "Moja koleżanka zna się dobrze z jej siostrą, powinna coś wiedzieć", obiecał sprawdzić. Następnego dnia poszedłem tam sam. Miałem zły dzień, usiadłem, wypiłem piwko podane przez M., dzwoni telefon. "Siema, mały research był. Jest raczej wolna, przynajmniej nic nie wskazuje na inny stan, ale - pedofilu mały - ona ma 17 lat!". Powiedział to w momencie, kiedy przechodziła obok zabrać kufle z poprzedniego stolika. Nie mogłem powstrzymać wielkiego WTF na twarzy Nie zniechęciło mnie to absolutnie, wręcz przeciwnie. Co prawda w dalszym ciągu jej stan nie był pewny (byłem zdziwiony że nikogo nie ma, wystarczy na nią popatrzeć) - w związku z wiekiem pomyślałem, że będzie łatwiejszym targetem, że mam przewagę.

Tydzień temu rozstałem się z J. Było mi ciężko i jest ciężko. Podkręciłem tym sposobem moją chętkę na M. w charakterze lekarstwa. Obiecałem sobie, że nie spieprzę sprawy. Nie mogę. Bywałem tam jeszcze parę razy - już jako singiel, lecz nie było za bardzo możliwości pogadania na spokojnie. Aż do wczoraj...

Poszedłem na piwo w wiadome miejsce. Usiedliśmy z kumplem na kanapach nieco bliżej baru. Czekam na moment luzu... jest! M. sama przy barze, generalnie nikogo dokoła, muszę! Zamówiłem piwka, nalała, poszła skasować.

Następuje rozmowa. Nie cytuję bo nerwy skutecznie wyłączyły mi pamięć, ale mniej więcej brzmiało to tak...

- Cześć M.! [ja - banan, ona - zdziwienie] Wiesz, tak sobie myślę, że byłoby fajnie jakbyśmy się poznali. [banan]
- Wiesz... ja mam chłopaka [kontakt wzrokowy, ona trochę zmieszana, we mnie już wszystko się wykręca]
- Ale ja nie chcę poznać twojego chłopaka, chcę poznać ciebie [ja - banan, "jak dobrze, że przypomniałem sobie tekst", ona zmieszana i mini-banan]
- Ale jak to tak? Ja przecież nie mogę [czy coś na zasadzie "mi nie wypada"]
- Przecież to nic złego, możemy porozmawiać
- Skąd wiesz jak mam na imię?
- Kojarzę twoją siostrę.
- A.?
- A masz inną?
- No nie [banan]
- Chodziliście razem do klasy?
- Nie
- Jesteś starszy? [IOI?]
- Rok młodszy
- 21?
- Mhm
- To jesteś w wieku mojego brata
- Nie wiedziałem, że masz brata [chwila pauzy] To jak będzie z naszym spotkaniem, jest szansa?
- No wiesz, ja tak nie mogę. Może kiedyś [ewentualnie: "jeszcze nie teraz", "może innym razem", fuck! nie pamiętam dokładnie]
- To trudno [pół-banan], dzięki

I w tym momencie wziąłęm piwa i wróciłem do kumpla. Inner game zabija. Popełniłem dużo błędów w trakcie samej konwersacji, nie przedstawiłem się (to źle?), byłem zbyt zrezygnowany żeby ciągnąc temat.

Po fakcie nie unikałem kontaktu wzrokowego, wydawało mi się, że spoglądała na mnie kilka razy. Robiłem dobrą minę do złej gry - śmiałem się, udawałem zainteresowanego rozmową z towarzyszem. A w środku? W środku było już po mnie...
Mam teraz kilka opcji, chciałbym poczytać jeszcze Wasze przemyślenia

Opcja A:
Trzecia barmanka, najstarsza (32 lata). Jak się okazało, przyjaźni się z moją znajomą. Kontakt do złapania w minutę. Mogę z nią dzisiaj porozmawiać i przedstawić sytuację, niech zbada teren. M. wczoraj pracowała bez niej, dziś jest zamknięte. Jutro może będzie chciała pogadać ze starszą koleżanką, a koleżanka już będzie wiedziała co o mnie (ewentualnie) mówić

Opcja B:
Poczekać 2-3 dni i przyjść samemu na piwo. Usiąść przy barze i próbować wznowić konwersację czymś w stylu "Nie potłukłaś dzisiaj żadnych kufli?" (wczoraj spadły jej z tacy).

Opcja C:
surrender?

To ciężkie. Jestem wkręcony i to straszny błąd, ale już tego tak łatwo nie zmienię... RATUNKU!