Z pamiętnika zwyczajnego alkoholika.

Przez ostatnie 3 lata byłem przekonany ze żyje pełnią życia, myślałem, ze mam wszystko …
Kobietę, która wydawała mi się zbędną, chociaż wiem teraz jak bardzo mnie kochała, ekipę ludzi, którzy zawsze byli chętni do picia.. Każdy zawsze wiedział ze fifi nikomu nie odmówi..Czułem, ze jestem dusza towarzystwa.
Za dnia kombinowałem z praca to tu to tam wieczorami piwko, „bo pić mi się chciało”co weekend chlanie na umór … potrafiłem się spić jak świnia i wyzywać kobietę za to, ze przyjechała na chwile dać mi buzi.. Co impreza kończyła się kłótnią bo zawsze znalazłem powód … nie byłem sobą , czułem ze musze wypić ze ludzie mnie za to lubią…
Potem doszło do tego, ze prowadziłem pod wpływem, zupełnie mi odwalało jechałem do mojej ukochanej na drugi koniec miasta, żeby ja wyzwać, chociaż nie miałem powodu. Oczywiście, kiedy już oprzytomniałem na drugi dzień, wjeżdżał kac moralny i leciałem do kwiaciarni i na kolanach do niej z przeprosinami, ZAWSZE, WYBACZALA,
Obiecywałem – nie dotrzymywałem,
Chciałem się zmienić – nie potrafiłem, tłumaczyłem się tym, ze to vodka ja wyzywa, nie ja … bo przecież wszyscy mnie uwielbiają tylko ona ma pretensje ze pije… tyle zerwan i powrotów,, musiała mnie bardzo kochać wytrzymując to wszystko, ludzie mówili, ze się zmieniła, ze nie cieszy się zyciem … w jej głębokich oczach widzieli smutek.. Ja kochałem na to patrzeć.. Byłem chamem, który był pewny, ze to nie jego wina. Kiedy nie piłem , układało się świetnie .. Wystarczyło ze przyszedł weekend, który zaczynał się od środy i zupełnie się zmieniałem.. Ona nigdy się nie zmieniła.. Pisała mi listy ja bardzo mnie kocha, ze będzie ze mną i ze wie ze mam problem, ale zmienimy to.. Za ostatnie pieniądze wolała kupić mi prezent żeby sprawić przyjemność, ja potrafiłem tego tydzień nie odpakować …
Otrzasnelem się na 2 miesiące, kiedy definitywnie nasza znajomość się skończyła, poczułem ze się zgubiłem, ze przestałem istnieć, ludzie się wyśmiewali, ze nie pije, no, bo ja to fifi nie pije? 2 Miesiące starań, błagań o powrót, łez, myśli samobójczych, wyprowadziła się z Warszawy - znalazłem ja po miesiącu – znowu wielki powrót … i moje postanowienie bycia dobrym człowiekiem, poczułem ze z ta kobieta chce założyć rodzinę, ze chce żeby była matka moich dzieci, oświadczyłem się.. Oświadczyny z wielkim zastanowieniem zostały przyjęte, chciałem ja uszczęśliwić, odkupić wszystkie jej łzy.. Unikałem alkoholu jak ognia … do jednego dnia, w którym postanowiłem znowu wypić, tyko raz,, i znowu akcja, strąciłem panowanie nad sobą, jakby cos we mnie wstąpiło, zrobiłem jej straszna awanturę, prócz tego wypadek samochodowy … wybaczyła, ale znowu zaczepem pić dzień w dzień.. Przestało mi zależeć, żałowałem zaręczyn, znalazłem inna dupę.. Zrobiłem wszystko żeby znowu ze mną zerwała i zrobiła to.. Minął rok.. Wiem, ze ciągłe o mnie myśli, chociaż się nie odzywa,… ja bardzo żałuję swojego zycia.. Ale chyba nie da się tego uratować
Wyciągam wnioski i głębokie przemyślenia,, wiem, ze alkohol niszczy zycie.. Nie pije już w ogóle, ale kobiety nie odzyskam.
Żyje ze strasznym poczuciem winy, że przeze mnie ma takie straszne wspomnienia.. Chciałbym to jakoś wynagrodzić, ale nie potrafię..może to duma nie pozwala mi sie odezwać i powiedziec zwykłe przepraszam.