Witam

Właśnie rozstałem się z dziewczyną , byliśmy ze sobą jakieś 400 dni.
Była to moja pierwsza dziewczyna , dodam że było za dużo upadków niż wzlotów. I z dnia na dzień było coraz gorzej aż wreszcie podjąłem prawdziwą , męską decyzję.
Tylko , że mam wyrzuty sumienia - bo nie ukrywam , że laska miała ciężko w życiu i mam takie głupie myśli , że to (nie daj Boże mnie spotka) czy coś w tym stylu , no i w ogóle podle się czuję - i mam nadzieję , że to minie.
Nie chciałem jej  skrzywdzić ani nic , no po prostu tak się złożyło , że z mojej strony się wypaliło uczucie i nie sądzę , żeby to miało dalej sens.
Dostałem od niej list pożegnalny który przeczytałem kawałek a potem spaliłem , i prezent urodzinowy (spóźnony) - który oddałem przypadkowej babci. Skasowałem jej telefon , skasowałem zdjęcia , numer gg , itd.
Życie mnie nauczyło , że muszę być twardy , nie okazywać emocji  - ale czuję się podle , no i z tym prezentem. Nawet nie widziałem co tam jest , po za tym nie lubię prezentów, z tym też mam wyrzuty sumienia.
Podczas spotkania zachowałem zimną krew , widać że miała głos taki jakby zaraz miała płakać - ja krótko zwięźle i na temat i elo.
Czy to jest taka huśtawka emocjonalna podczas rozstania?
Mam w głowie tysiąc różnych myśli , nawet takie żeby wrócić i zacząć od nowa - ale racjonalizm mi mówi , że nie warto bo będę się znowu męczyć.
Czuję się źle - ale nie będę zachowywał się jak frajer - jak mój kolega co stara się o dupę 2 lata , i opisami na gadu informuje społeczeństwo jak mu źle. Najgorsze jest to , że z nią było mi źle , a  teraz jest mi jeszcze gorzej - bo wyrządziłem jej straszną krzywdę.
Tylko dziwne trochę , bo jak się domyśliła że chcę zerwać , to nabluzgała , znienawidziła mnie a teraz prosiła o drugą szansę.
Ale nie mogę być hipokrytą - postanowiłem , że to koniec - to koniec. I tyle. Tylko te wyrzuty sumienia...