Witam, przeczytałem pewien wpis na forum.
Zastanowiłem się nad sobą i pomyślałem o sobie, i zadałem pytanie dlaczego od zawsze czułem się wyjątkowy... ale mimo to nie czuje się szczęśliwy? Częste przygnębienie, wracające demony przeszłości, czasem nawet łzy w kącikach oczu i znowu zadaje sobie pytanie- dlaczego? Co jest ze mną nie tak?
Pierwsza myśl, pewnie Bóg mnie stworzył bardzo wrażliwym człowiekiem i przez to moje cierpienie nabiera innego charakteru...
Czasem człowiek uważa, że stoi na twardym gruncie, a czasem ma wrażenie, że zapada się w śmierdzącym bagnie, i w wtedy zaczyna myśleć. Tak, tak to ja myślę to ja jestem tym człowiekiem to mi jest smutno i zastanawiam się nad sensem tego wszystkiego...
Budzę się, jest 6. za godzinę będę w szkole, spotkam się z znakomitymi ludźmi, których nazywam moimi przyjaciółmi, ale i tak to na nic, nadal jestem przygnębiony. Stoję sam na korytarzu, opieram się o parapet i patrze w okno, szukam w oddali czegoś.... promienie słońca mnie oślepiają... nie widzę już nic, słyszę wokół krzyki, są to radosne odgłosy. Słucham coraz uważniej, na mojej twarzy maluje się uśmiech, takie byle coś, obracam się.
Życie jest piękne, a ja jestem wyjątkowy, co jeszcze może mnie zmotywować do lepszego jutra...
Podchodzę do pewnej dziewczyny ma na imię Małgorzata, tak ona jest wyjątkowa. I z uśmiechem na twarzy, ale raczej takim moim, takim delikatnym rumieńcem na policzkach wypowiadam tak proste słowa, to tylko dwa słowa;
-Witaj Gosiu.
Ja już wiem, jej serce w tym momencie bije jeszcze szybciej niż moje, ma pięknie zdobione policzki delikatnym różem, ale wiem, że się rumieni, a jej twarz robi się jeszcze bardziej trójkątna niż to zwykle bywa, do tega ten ocean jej cudownych loków. Otwiera swoje usta, jest to już drugi raz i...
Tak to ona się zatkała a ja tylko uśmiechnąłem się jeszcze bardziej.