Jedną z najbardziej popularnych iluzji dotyczących sfery damsko-męskiej, która dotąd była również moim udziałem, jest przekonanie, że lasek nie można/nie da się/nie wypada  podrywać na ulicy, w parku, na rynku, czyli generalnie na otwartym terenie. Na dyskotece, na imprezie, na otwartym terenie jeżeli już, to w jakimś większym towarzystwie, w którym znalazły się nieznajome dziewczyny -  to i owszem. Ale większość facetów, w tym ja, czuje paniczny strach żeby samotnie podejść do obcej dziewczyny na ulicy. Umysł już pracuje, żeby to uzasadnić: bo wystraszy się, by uzna mnie za jakiegoś agresora, zboczeńca, bo jest zajęta, ma mało czasu, idzie w swoją stronę i nie będzie tracić czasu na rozmowę z jakimś obcym, nie mówiąc już o tym, by miała podać jakieś namiary na siebie. Ta iluzja jest tak silna i tak paraliżująca, że większość facetów nawet tego nie próbuje. Ograniczają się do tych miejsc, gdzie robią to niemal wszyscy - w klubach, na dyskotekach, zmniejszając tym samym swoją szansę na poznanie fajnej dziewczyny, która mogła mieć już tego wieczoru wielu adoratorów.

Chyba nigdy nie próbowałem poderwać żadnej dziewczyny na ulicy. Nawet gdy się jakiejś pytałem o drogę, to do głowy mi nie przyszło, by ten krótki kontakt jakoś utrwalić. Tak silne były we mnie iluzje i strach przed wyśmianiem z ich strony czy przylepieniem łatki, nie śmiejcie się, jakiegoś zboczeńca, co zaczepia dziewczynę w parku czy na ulicy. Ta iluzja to chyba efekt pieprzonego wychowania, wbijania do głowy, że są miejsca, gdzie coś robić wypada i są takie, że tego samego nie wypada. Bo tam, gdzie ludzie generalnie spotykają się z nastawieniem, by się poznać, laski czują się bezpieczniej, a w miejscach, które nie pełnią bezpośrednio takiej roli, laska może uznać cię za agresora. A przecież to kompletna bzdura, gdziekolwiek jesteś, wszystko zależy od twojego nastawienia, zachowania się, podejścia do drugiej osoby. Tyle pięknych dziewczyn mijam każdego dnia, nie wierząc nawet w to, że mógłbym je zatrzymać choć na moment, zagadać. Przyznam, że to dla mnie poważne wyzwanie. Chcę poznawać dziewczyny na ulicy, nawet już wiem, jak się do tego zabrać. Ale irracjonalny strach przed tym, biorący się z tej iluzji, ciągle we mnie tkwi.