Ostatnio zdałem sobie sprawę, że całym moim życiem rządzi strach. Nienawiść, gniew, wypalenie to wszystko skutki strachu. Strachu przed życiem, ludźmi, samodzielnościom, przed czymś nowym. Reszta problemów to tak na prawdę wymówki, zakrywające prawdziwą genezę.

Starałem się wszystko trzymać w sobie, ale ile można tak robić? Ile można wytrzymać, skoro twoje życie jest nudne, przewidywalne, bez koloru? Ile można znosić tą całą parszywą dwulicowość, ten teatr gdzie ludzie są marnymi aktorami? Jak długo można nie żyć?

Część ludzi tego wszystkiego nie wytrzymuje.. stacza się na samo dno, gdzie albo się umiera albo zaczyna widzieć prawdę. Prawda jest zajebiście oczywista, każdy ją zna. JESTEŚMY WOLNI. Nie jesteśmy niczyimi niewolnikami, jak nam się coś nie podoba to możemy odejść. Nie musimy się z nikim męczyć, nie musimy żyć tak jak inni. Proste nie? A jednak mam wrażenie, że to nie dociera do ludzi. Do mnie to nie docierało...

Znam sporo osób, które żyją według schematu życia --> szkoła -> studia -> praca -> rodzina -> śmierć. Ich życie jest nudne i przewidywalne do bólu, często nie spełniają swoich marzeń. Żyją codziennością, ciągle obiecując sobie jakąś zmianę. Nie robią jednak tego, bo się boją. Tak boją, bo ciekawe życie wymaga odwagi, bo spełnianie marzeń wymaga odwagi. I tak umierają, wcale nie żyjąc. Smutny paradoks.