Witam,
Jest to mój pierwszy wpis na blogu, otworzyłem właśnie zimną Warkę i siadam do pisania, podzielę się z Wami historią z jedną z moich byłych dziewczyn, oraz przemyśleniami jej towarzyszącymi, zapraszam do oceny moich poczynań pod kątem moralnym.
Kilka lat temu, pod koniec liceum, na pewnym wjeździe na mazury z paczką znajomych poznałem pewną ślicznotkę. Nazwijmy ją „A”. Pierwszego wieczora było kino, drugiego wieczora niezłe lizanko, 3go wieczora do niczego więcej nie doszło, a że byliśmy z tego samego miasta znajomość przeniosła się do miejsca, skąd jesteśmy.
Jako mało doświadczony w temacie obcowania z dziewczynami, świata poza „tą jedyną” nie widziałem. Mój dzień wyglądał tak: z rana studia-> na obiad i kolację do A, 23-2 w nocy powrót do domu(z buta, 45 minut piechotą), z rana znowu studia. Olałem kumpli i wszystko. Oczywiście nie uprawialiśmy sexu, ponieważ wspólne rozmowy i zrozumienie było dla mnie ważniejsze. W efekcie, po 3 miesiącach świetnego piaskowania zostałem sam. Przez kolejne 6 miesięcy byłem chłopcem na zawołanie, który reagował na każdy kaprys A. Pewnego wieczora (pamiętam to dokładnie) obiecałem sobie, że A pożałuje tego, co zrobiła. Całą moją nienawiść i złość na świat przekułem w motywację do działania, ustanowiłem cele, które potem realizowałem. Z czasem była zaczęła coraz mniej mnie interesować (głównie za sprawą nowopoznanych koleżanek), więc utrzymywaliśmy sporadyczny kontakt.
Cała sytuacja miała miejsce 6-7 lat temu.
Jakieś 3-4 miesiące temu odezwała się do mnie przyjaciółka A, z którą kiedyś miałem dobry kontakt, pogadaliśmy chwilę na gg, zaproponowała spotkanie na piwo, aby powspominać stare dobre czasy. Nie miałem nic przeciwko. Przyjaciółka zapytała się, czy A też może wpaść, powiedziałem, że jest mi to obojętne.
Umówiona godzina, jest przyjaciółka A z koleżanką, siadamy, dziewczyny zamawiają piwo, gadka się rozkręca, A nie ma, ale nie interesowało mnie gdzie jest. Miałem inne plany na wieczór, o czym uprzedziłem dziewczyny, ale wszystko potoczyło się trochę inaczej. A przyszła trochę spóźniona, widać, że długo przygotowywała się do spotkania. Makijaż, ubiór, włosy, od razu przypomniałem sobie, te stare dobre czasy;). Rozmowa szła gładko: lekkie negi, demonstracja wartości, duuużo prześmiesznych historii (social proof), podryw kelnerki przynoszącej piwo. 3 dziewczyny, z którymi przebywałem były zachwycone, mówiły, że bardzo się zmieniłem, byłem w centrum uwagi. Kolejnym punktem była dyskoteka, balowaliśmy razem do 4, bawiłem się z każdą nie skupiając większej uwagi na A. W trakcie rozmowy wyszło, że A od roku jest sama, były chłopak ją zdradził. W pewnym momencie z A pojawiło się dużo kina, przytulanki, szepty do uszka. Wieczór zamknąłem pocałunkem, pojechałem do domu. Po 2-3 dniach A odezwała się na gg, pogadaliśmy chwilę, ustawiliśmy się na kolejne spotkanie…
Po 3 tygodniach wylądowaliśmy w łóżku, przy czym dla mnie nic to nie znaczyło, po prostu, po dobrej zabawie wylądowaliśmy u mnie, zrobiłem to, na co miałem ochotę.
Kolejnego dnia o poranku przypomniałem sobie to, co kiedyś obiecałem sobie. To, jak obiecałem sobie, że A pożałuje tego, że mnie zostawiła. Zrobiłem to z A, za kilka dni miałem rozmowę o nas i o naszej przyszłości, wyjaśniłem, że nie widzę wspólnej przyszłości, że to była zabawa, przyjemność i nic więcej. Wiem, że Ją skrzywdziłem, ale nie chcę niczego więcej od Niej.
Aktualnie spotykamy się raz na 3-4 tygodnie, zostałem przez A zaproszony na wesele, gdzie świetnie się bawiliśmy.
Dopiąłem swego. Zrobiłem to, co powinienem zrobić kilka lat wcześniej. Nie czuję się przez to wygranym, a wiem, że skrzywdziłem teraz kogoś. Nazwałbym ten stan goryczą zwycięstwa. Wiem, że mogę z A zbudować solidny związek na moich zasadach. Mogę, ale tego nie chcę. Tak bardzo kiedyś tego chciałem, a teraz, jak mam to na wyciągnięcie ręki, jest to dla mnie bezwartościowe.