Dzisiaj przeżyłem na swojej skórze jak działa jeszcze stary utarty program społeczny w mojej schorowanej głowie.
Sytuacja rano - byłem umówioną z dziewczyną, którą raz na oczy widziałem. Wiedziałem że nawet niezła sztuka (ale bez przesady, takie 7 w skali na 10), chciałem sobie poćwiczyć. Poznaliśmy się zupełnym przypadkiem, kiedy jeszcze nie interesowałem się uwodzeniem, dawno temu - do tej pory kontakt wyłącznie internetowo. Młodsza (ale legalna), chyba nie kochała się z facetem. Spotkanie normalnie - przebieg całkowicie zadowalający - dużo kina, dużo całowania. Następne spotkanie ma być w domu pod byle pretekstem - widać, że panna napalona, pewnie chce teraz przeżyć ze mną swój pierwszy raz.

Pewnie zapytacie gdzie społeczne zaprogramowanie? No właśnie włączyło się w tym momencie, jak wracałem do siebie. I nagle myśli w mojej głowie - tak trochę niefajnie młodziutkiej panience pierwszy raz zrobić, uwzględniając że dłużej z nią nie będę (nie interesują mnie dłuższe związki - przynajmniej na razie). Uwierzy, że mężczyźni są źli i w ogóle? Pewnie chce dłuższego związku, a ja taki nieczuły drań. A co jeżeli się już zakochała i zranię jej uczucia?

Uwierzycie, że myślałem tak z pół godziny, jak nie dłużej?
Dopiero w pewnym momencie w głowie głośne STOP!
Co jest? Co to ma być? Przecież ja nie obiecuję jej żadnych uczuć, nic o miłości nie wspominałem, pakuje mi się do łóżka to czym ja się przejmuje? Gdzie się podział mój luz? Tylko społeczne gówno tkwiące w mojej głowie mówi - będziesz spał z dziewczyną, zostań z nią, bądź jej "chłopakiem". I wtedy wrócił luz

Cieszę się, że wiem to wszystko co wiem teraz, ponieważ pewnie inaczej odmówiłbym to spotkanie.