Witam. Dziś rozstałem się z moją [byłą już] dziewczyną. Panowie i Panie, na stronę trafiłem jako nieśmiały, zamknięty w sobie frajerek. Naprawdę, po raz pierwszy gdy tu zajrzałem poczułem, że mogę zmienić coś w moim życiu. I tak, zmieniłem. Nie byłem jakimś podrywaczem, ale wyćwiczyłem umiejętność trzymania się własnego zdania, asertywność itd. Później poznałem ją, na początku nawet się nie lubiliśmy. Pewnie przez to, ze źle pojąłem pojęcie negu. Waliłem jak z armaty, ale nie negi, a obraźliwe teksty. Popadłem w skrajność, ale oczy otworzył mi pewnien blog na tej stronie, nie pamiętam czyj, ale dziękuję z całego serca za niego. Zaczęło się banalnie, wypiliśmy trochę w internacie, ja jej w oko wpadłem, ona mi. Spędziliśmy noc, oczywiście bez seksu, ale było fajnie. Tak to się potoczyło, ze w końcu zostaliśmy parą. Mój pierwszy seks, jej zafascynowanie moją osobą, moja całkowita kontrola, ustalanie zasad, moich zasad, co należy uwzględnić, mogłem robić z nią co chciałem, kiedyś nawet powiedziała mi, ze nikt jej nigdy w głowie tak nie zawrócił. Uwierzyłem, to mój błąd. Od tego momentu zacząłem ustępować tu i ówdzie, niekiedy dla świętego spokoju. Powoli to ona zaczęła zyskiwać kontrolę. Teraz to ja zacząłem zabiegać o kontakt. Role odwróciły się. Byłem coraz bardziej uległy, zadurzyłem się w niej. Idealizowałem ją. Przez ostatnie kilka dni odzywaliśmy się do siebie zdawkowo, w stylu: -co tam? -a nic a u ciebie? -też nic. Straciliśmy tą chemię, a raczej to ona ją straciła. Pozwolę sobie przypomnieć fragment z blogu BANE (swoją drogą dzięki stary, Twoje blogi naprawdę potrafią postawić na nogi): To ja źle rozdałem karty, tylko i wyłącznie ja, zrobiłem się leniwy, nie powinienem dopuścić do takiej sytuacji. Wkradła się rutyna. Z resztą w wakacje widywaliśmy się raz na tydzień, coraz to gorzej było. Dziś nastąpiło apogeum, miałem jej powiedzieć że jeżeli się nie zmieni to odejdę. Cały czas mi chamskie teksty dziś puszczała. Główna zasada: szacunek, została naruszona (z resztą nie po raz pierwszy). Dałem sobie wejść na głowę. Nie wytrzymałem, rozstaliśmy się. Wiem, ze to tylko i wyłącznie moja wina. Ale wiem także, że im bardziej jest mi ciężko, tym większy będzie mój sukces gdy już się podniosę. Bardzo miło wspominam te pół roku z nią. Nie mam do niej żadnych pretensji, ani ona do mnie. Powiedziała, ze zaprosi mnie na piwo we wrześniu. Nic nie odpowiedziałem, ale oczywiście, że nie zgodzę się. To już zamknięty etap mojego życia. Nie będę szukał kontaktu, choć będziemy widywać się w internacie. Znalazła sobie innego, z resztą od tygodnia z nim już kręci. teraz to ON jest górą, ale za kilka miesięcy to JA będę. Powrócę silniejszy. Nie, nie mam zamiaru jej odzyskiwać. Nie ukrywam, ze jest mi teraz cholernie ciężko. Wiem, ze jeżeli się do mnie odezwie, będzie cieżko odmówić, ale wtedy bedę już na szczycie, teraz jestem na dnie, ale podniosę się, to pewne...