Sam nigdy nie szanowałem specjalnie "łatwych" kobiet a i mi o wiele bardziej zależy na znalezieniu sobie kogoś na całe życie niż na zaliczaniu lasek, szkoda mi na to czasu po prostu + w mojej branży jak dziecka nie ma na studiach to dopiero w ~35 roku życia jak wszystko dobrze idzie.

Główną rzeczą która w tej chwili (jeszcze) mnie powstrzymuje przed podrywaniem lasek nie jest jakaś nieśmiałość czy cokolwiek ale poczucie, że to jakoś hmm godzi w moją wartość? Że, tak jak piszecie, to ja jestem nagrodą, tylko jakoś nie widzę powodu żeby tracić czas dla dziewczyny, choćby był to czas miło spędzony, tylko dlatego że jej fajnie sutki sterczą. I kolejna kwestia, też jedna z najważniejszych - osoby, które uznałbym za wartościowe - a z byle głupią dupą nie zamierzam się wiązać - prawdopodobnie nie będą mnie szanować (tak jak ja nie szanuję teraz byłej i "łatwych" lasek), wiedząc ile to ja lasek miałem (to mówię hipotetycznie, wielu ich nie było). No i tu jesteśmy przy pytaniu z tematu - czy ogólnie pieprzyć to i korzystać z życia, czy skończyć jako frustrat uznający 50% ładnych dziewczyn za gorszy gatunek niegodny uwagi? Albo w drugą stronę, stracić szacunek do siebie i zaburzyć poczucie własnej wartości dla chwilowych uniesień, czy trzymać się zasad i pielęgnować to co we mnie najlepsze, by kiedyś dać to osobie którą uznam za wyjątkową?

I jeszcze takie idiotyczne pytanko na koniec, choć nie wiem czy ktokolwiek byłby w stanie opowiedzieć, jak właściwie poznać wartościowych ludzi, wyłapać ich z tłumu? Jakoś w życiu to idzie zupełnie normalnie, ale na zasadzie selekcji z tego, co nas otacza.