Witam.
Jestem tu już od pewnego czasu. Może kilka osób mnie już nawet pamięta. Staram się pomagać (jeśli wiem jak) wszystkim nie zależnie od stopnia. Mam kilka pytań ale przedtem opowiem pewną historię.

Na wstępie powiem, że mam 23 lata. Gdy byłem w gimnazjum starała się o mnie pewna dziewczyna A, rok starsza ode mnie. Wtedy byłem strasznie cioto waty, nie wiedziałem nic o pua, a ta strona pewnie nawet nie istniała nie ważne. Jedyne co używałem to moje spojrzenie (dopracowuje je nadal od tylu lat przynosi to efekty czasami), mogłem patrzeć na dziewczyny bardzo długo, ale nie potrafiłem wydusić z siebie słowa. Dziewczyna X starała się o mnie, nie będę opisywał szczegółów bo to nie ma sensu. Starała się o mnie cały rok, sama się do mnie zaczęła odzywać, itd. Nic z tego nie wyszło. Spieprzyłem bo pewnie już bym był szczęśliwy jak cholera (ale nie wiadomo), w końcu "Co Cie nie zabije to Cie wzmocni".

Mijały lata, w LO napisałem jej kiedyś smsa z podziękowaniem za coś i pożegnałem smsem "kolorowych snów". Wzięła to do siebie, pamiętam tą sytuacje jak wchodząc po schodach do szkoły ona stała, patrzyła się i uśmiechała, ja tylko przeszedłem bo było to dla mnie typowo koleżeńskie.

Jakiś czas temu zacząłem ją częściej spotykać (oczywiście teraz jak najbardziej się do siebie odzywamy). W sklepie patrzyłem się na nią (może jak za dawnych lat, a może już po nowemu). Stała bokiem uśmiechnęła się bo widziała kontem oka mnie Jakiś czas temu widziałem się z nią w sklepie. Dwa słowa dosłownie zamieniliśmy. Wyszedłem ze sklepu i spotkałem jej koleżankę (w sumie moją też). Zaczęła się rozmowa o tym kto wyszedł za mąż, kto się żeni i zeszło na mnie. Powiedziałem, "raz trafiłem na osobę z którą mógłbym się ożenić", koleżanka na to "tak X, ale to niewypał". Nie sądziłem, że wie.
Kilka dni temu podjeżdżam samochodem z tatą pod sklep. Ona siedzi w samochodzie obok ze znajomymi. Patrzę na nią ona nic. Rozpalam samochód i odjeżdżam. Jej koleżanki w samochodzie rozmawiają a ona patrzy na mnie. Miała taki wzrok jakby żałowała, że tak wyszło.

Nie wspomniałem ona jest zaręczona, jest na prawdę fajna. Wiele razy próbowałem się z nią umówić ale odmawiała. Wydaje mi się, że nie chce niszczyć tego co jest z tamtym facetem.
Powiedzcie mi co byście zrobili na moim miejscu tak poważnie? Wydaje się to być bardzo proste, ale chyba powinienem zostawić ją i nie próbować już, niech będzie szczęśliwa nawet jeśli to nie będzie również moje szczęście.

Po przeczytaniu tego co myślicie po jej zachowaniu?
Co zrobilibyście na moim miejscu, ja już nie wiem jak się starać i czy lepiej ją zostawić w spokoju i szczęściu z nim?

Ta opowieść może była by dobra na bloga, lecz zadaje tu kilka pytań. Nie było mi łatwo to napisać i dzielić się tym z kimś, ale trochę mi ulżyło.
Pozdrawiam.