Mam 24. Ona zapewne coś koło 22. Nie wiem czy miała jakichś chłopaków. Znam ją kilka dni, więc nie marnowałem czasu na pytania o byłych.

Wiem dobrze w co mogę się pakować. Nie przeszkadza mi to. Może będę załować. Ale lepiej spróbować niż nie. Więc chodzi mi tylko o to, jak w takim przypadku postępować, żeby nie rozwalić sprawy na początku.

"Kochaj kobiety. Nigdy nie krzywdź", dla mnie to podstawowa zasada.

Dzięki, za radę. Będzie normalnie. Zobaczymy co wyniknie. Postaram się napisać potem co i jak. Może ktoś będzie miał kiedyś podobny problem.

No.. pierwsze ST-y za mną. Wczoraj dostałem wiadomość – na FB (mniejsza o niego i tak za bardzo wyboru nie miałem, ale odkąd mam ją w znajomych, jeśli wchodzę na FB to zawsze mam wyłączony chat, żeby nie było żadnego kontaktu przez neta). Wiadomość mniej więcej, że ma nadzieję, że odczytam tą wiadomość, że okazuje się, że wcześniej o 2h wyjdzie z uczelni i czy mi pasuje spotkać się wcześniej.

Oczywiście, że na FB to wiadomość zlałem po całości. Nawet jeśli prawda, że nie ma dwóch lekcji to ma mój numer, mogła napisać sms-a.

I trzy godziny później go dostałem. Treść mniej więcej ta sama. Odczekałem i odpisałem, że psuje mi to plany, miałem przed spotkaniem jeszcze coś załatwić i tak mam ustalone, że na 12 na pewno nie tam rady. Że możemy o 13.

Z rana sms, że w sumie to jej dziś bardzo zależy na czasie i nie może sobie pozwolić na godzinę czekania. Że może kiedyś indziej i że zgadamy się na FB.

Moja odpowiedź jest chyba oczywista – przeprosiłem, powiedziałem, że zrobię co w mojej mocy, żeby być na 12 i jakoś z godzinkę posiedzimy, jak nie ma dużo czasu.

Fuck yea, jeszcze czego...

Odpisałem (treść oryginalną): Jak mamy siedzieć pod presją czasu, to nie ma co, cała dobra zabawa i przyjemność ucieknie. Zadzwonię. Tylko nie zmarnuj tego czasu dziś.

Zaczekam teraz do Pt, zadzwonię i zaproponuje w weekend.

Coś przegapiłem?

Słowo honoru, że nie.
Szczerze, to gdyby nie to czego nauczyłem się na tej stronie, to nie było by dla mnie problemem, aby poczekać do ślubu z seksem. Nie dla tej konkretnej dziewczyny, bo mi się tak bardzo podoba, tylko ogólnie.
Zresztą napisałem w pierwszym poście, że dla mnie to może spokojnie wypaść naturalnym biegiem rzeczy. Może trochę xle to napisałem - ja bym chciał, żeby to wypadło jak najbardziej naturalnym biegiem rzeczy.
Jeszcze raz, słowo honoru - ja tak nie postępuje. Może nie dokońca ta kategoria, ale mogę z dumą napisać, że moja była, jest obecnie moją najlepszą przyjaciółką (zupełnie nic nie ma już między nami).
=========
W poprzednim poście, źle napisałem - miał być telefon w czwartek, nie piątek.
Zadzwoniłem dziś. W weekend znów nie może, znów ktoś ją tam potrzebuje z gitarą.
Zażartowałem, że powinna to rzucić i chciałem pociągnąć żart dalej, niestety, zawachałem się w połowie, bo nagle do głowy mi przyszło, że może być za wcześnie, z taką dziewczyną. Teraz oczywiście, żałuje. Żart dokończyłem, "że powinna ją[gitare]zdradzić", a dodać chciałem, że "dla mnie". O tyle dobrze, że mówiłem tak, że wyglądało, jakbym naprawdę skończył zdanie.
Więc wstepnie znów na wtorek jesteśmy umówieni.

I zarzekam się, działam w najlepszej wierze tak swojej jak i jej.

Obiecałem, tak więc czas na następną część tej opowieści.

Kolejny telefon za mną. Zdecydowanie jeden z najlepszych jakie mi w ogóle kiedykolwiek wyszły. Gdy się pożegnałem, pomyślałem, że rozmawiałem stanowczo za długo. Nie sprecyzuje teraz ile mi sie wydawało, ale miałem wrażenie, takie dziwne wrażenie jak to na filmach gdy mówią "minuty stają się godzinami (...)". Nie wiem czego to wynik i wole się nie nakręcać.

Było zabawnie, starałem się ją rośmieszyć. Udało się, przez większość telefonu się śmiała.

Rzuciłem lekkiego Nega (jeden z żartów zszedł na lekkie usprawiedliwienie z tego, że nie miała wolnego weekendu i powiedziała, że wspólnota oazowa z całego rejonu, miała dziś spotkanie [w moim mieście], ale nie mogła nawet na nie przyjechać bo własnie te "wynajęcie gitary"). Powiedziałem, że szkoda, bo może bym ją spotkał i że "przynajmniej przypomniałbym sobie, jak wygląda".

Jakiś mały szczegół się zamieszał i nie zrozumiałem jednej rzeczy, co przyznałem zaraz. Oczywiście odpowiedzi można się domyślać - coś w stylu "noooo, teraz przepraszaj". Ja, że za co? I po chwili droczenia, że "ok, przeproszę na spotkaniu.... w adekwatny sposób".

Jeśli sobie o tym przypomni, będę miał ułatwioną sprawe, jeśli chodzi o pocałunek, nawet jeśli odwróci głowę i pierwszy pójdzie w policzek.

Tak teraz mi przyszło do głowy, że wrażenie, długiego telefonu, mogło być wynikiem bardzo spokojnego i wolnego mówienia, wolniejszego niż nawet gdy staram się wolniej mówić. A ten wolny ton wynikł chyba z tego co wcześniej obejrzałem - StarGate S03E06 - w którym był dość smutnie zakończony wątek miłosny.

Tak więc sobie myślę, że to może jakaś rada, dla tych, którzy mają problemy z wolniejszym mówieniem czy uspokojeniem sie?

A więc tak, spotkanie było umówione na 15. Byłem trochę wcześniej. Czekam w odpowiednim miejscu. 15:01. Nie ma jej. 15:03. Dostałem sms, że została troche przetrzymana, więc się spóźni ale zaraz będzie. Nie odpisałem, ale czekam. Minęło 15 min. Więc potraktowałem jako ST i napisałem, że ta chwila to trochę długa jest, więc idę sobie gdzieś usiąść (miejsce dworzec połączony z centrum handlowych), że jak dojedzie to niech da znać zejdę do niej. Nie mineły 3 minuty, puściła mi syngał. Powoli, bez pośpiechu zszedłem, przywitałem się (pocałunek z podaniem ręki i przytulenie). I zabrałem ją w miejsce docelowe.
Z kinem były kłopoty przez całe spotkanie. Przy jeździe na miejsce docelowe przez plecak (spotkaliśmy się po jej zajęciach), niewielki, ale jednak skutecznie blokował, możliwość objęcią, więc musiałem póki co zadowolić się rękoma - przy każdym skręcie, łapałem ją i kierowałem w odpowiednią stronę przytrzymując na trochę. A tych skretów było trohę, bo ostatnią odcinek zaplanowałem tak, żeby się przejść. Wpierw przez park, potem przez deptak.
Na miejscu (Belgijska Pijalnia Czekolady), okazało się, że nic w przyrodzie nie ginie i tak jak zawsze mam sporo szczęścia, tak pech odezwał się w najgorszym momencie. Był jeden wolny stolik. Nie dość, że umiejscowiony, tak niemal na siłę w przejściu do mniejszej jakby ukrytej salki, to jeszcze, był dość wysoki, co skutecznie utrudniało ruchy nad nim i dość malutki (tacka z gorącą czekoladą i pralinkami zajęła niemal cały). Tak więc, nie było innego wyjścia jak usiąść naprzeciwko siebie i o kinie narazie zapomnieć.
Rozmowa, spojrzenie w oczy itd. było ok. Więc jeszcze nie spisuje na straty sprawy.
Gdy już się ze mną trochę oswoiła, mogłem i musiałem w drodze powrotnej od razu stosować bardziej energiczne kino. Plecak nadal przeszkadzał, ale że miejsc siedziących już nie było, stojąć mogłem ją ładnie zacząć obejmować za biodra i trochę szczeście mi wróciło, bo motorniczy, dosłownie szalał tramwajem. Ze 3 razy hamował tak, że cały tramwaj leciał do przodu, i wiele razy mniejszych ale też ostrych zahamowań. Oczywiście objęcie przydało się już po pierwszym.
Zdecydowanie jednak nie zapracowałem na pocałunek w usta, więc pożegnałem się, tak jak się przywitałem.

Wiadomo, nie umawiałem się na kolejne spotkanie, więc nie było konkretów, ale w trakcie poruszyłem temat, że chętnie wziąłbym kilka lekcji gry na gitarze.

Jutro chcę zadzwonić i umówić się znowu dając jej do wyboru pójście na bilard, albo właśnie naukę. Wolałbym bilard, żeby móc nadrobić pierwsze spotkanie, a potem dopiero przyatakować.

Mimo, że nie jestem zachwycony ze spotkania (przez powyższe), to jednak chyba nie było, aż tak źle, jak sam to widzę - jeśli brać pod uwagę powrót i stosowane kino.

A teraz czas na wisienkę na torcie. Kompletnie się rozłożyłem po tym spotkaniu (dlatego dopiero teraz piszę). Chyba się zatrułem tą czekoladą. Tak źle się nie czułem już dobrych kilka lat (baaaardzo rzadko choruje). Mam nadzieję... że tylko ja.