Oj dawno byłem na Podrywaj dawno... Trochę z braku czasu, trochę z cholera wie jakiego powodu...
Generalnie jednak dlatego, że daleko moi bracia mi do Ułana, którym kiedyś byłem :/
Aż się łezka w oku kręci jak człowiek pomyśli o dawnych, dobrych czasach.
No, ale do tematu.

Widzicie moi towarzysze niegdyś poznałem pewną laskę, którą potraktowałem jako jednorazową znajomość. Nie skonsumowaną w prawdzie, ale miłą jednorazową.
Potem po jakimś czasie moja „nieskonsumowana” znajoma odnowiła kontakt. Jedno dwa spotkania jakieś kino itd. Nie muszę tłumaczyć…
A potem jakoś coś zaczęło się psuć. Pewnie dlatego, że zaczęło mi zależeć.
Odkryłem bowiem w sobie na dnie samczej i generalnie czarnej duszy gdzieś frajera którym kiedyś byłem. Myślałem, że udało mi się go zabić, ale jednak nie…
Gdy zaczyna mi zależeć przestaję racjonalnie myśleć, odsłaniam się. Każde najgłupsze ST czy P&P biorę na klatę… Zwykle po krótkiej bitwie postrzałów mam tak dużo, że cyrulik mógłby wychować rok studentów w opatrywaniu ran. Siłą rzeczy musi się nie udać.
I tak gdy zobaczyłem co się dzieje, bitwa wymyka mi się z rąk i szans na odwrócenie sytuacji praktycznie żadnych… Tuż przed ostateczną porażką dałem radę delikatnie wygasić kontakt, urwać spotkania, które i tak bym spieprzył…

Zgodnie ze Sztuką Wojny Sun Zi postanowiłem wycofać się, zebrać siły, przegrupować pozostałości kawalerii, zrekrutować co się da. I na koniec wybrać starannie pole bitwy i pokazać, że Ułani są, byli i będą niezajebywalni!!! Yach!!!

Jedyny błąd jaki popełniłem to fakt, że zamknąłem się tylko na ten jeden nie zdobyty (tu uwaga, nie lubię tego słowa) Target.

Ale tak czy inaczej. Gdy dzwoniła odbierałem, ale postanowiłem, że olewam spotkania, różne rzeczy mi wtedy wypadały. Jak zapraszała mnie nad jezioro z jakąś jej ekipą było podobnie… Tak minęło z 3 miesiące. 0 spotkań, 0 moich prób kontaktu… Unikanie wroga nim będę gotowy.
Po tym czasie stwierdziłem, że wojska świeże zdolne do walki, szabelki zaostrzone, pistolety nabite, a lance ułańskie przydałoby się już sprawdzić w boju.
Znalazłem pole bitwy (lokal), ułożyłem w myślach jej wstępny plan jednak dający się zgrabnie modyfikować improwizując. Wszystko gotowe, szyk ustawiony!
Zadzwoniłem…
Konkretna rozmowa, której nie ma sensu tu przytaczać. Powiedzmy tylko, że była na poziomie:

Hej, co słychać? Albo wiesz co, nie gadajmy przez telefon! Bo średnio to lubię. Bądź w… o… Wtedy pogadamy. Do zobaczenia.

Koleżanka się zgodziła…

I tak nadszedł dzień spotkania i rano 10 – 11 dostaję sms o treści:
„Muszę odwołać spotkanie. Sorry.”

Zadzwoniłem natychmiast, żeby dowiedzieć się co i jak. (Głuchy telefon)
Potem późnym popołudniem jeszcze raz. (Głuchy telefon)
Napisałem wieczorem sms, żeby dała znać jak będzie mogła rozmawiać, bo mam dla niej pewną propozycję. (0 odzewu)
Potem za dzień czy dwa jeszcze raz spróbowałem zadzwonić. (głuchy telefon)
Teraz ponownie to olałem, bo nigdy, nikomu się nie narzucam.

Nie mniej jednak znów szarża Ułańska zatrzymała się na pruskiej piechocie zdziesiątkowana i zmuszona do lizania niedawno zagojonych ran.
Coraz bardziej moi Towarzysze zaczynam stwierdzać, że stałem się jakiś chyba przestarzały…
Kiedyś przecież Ułani zostali wyparci przez strzelców uzbrojonych w lepsze muszkiety. Gdy po jednej salwie nie padało jak dotąd kilka a kilkadziesiąt koni. Gdy Ułani ze swoją fantazją i finezją nie byli już zdolni przebić się przez coraz nowocześniejsze pole bitwy.
I wreszcie nadszedł czas tej ostatniej, po której zostali wycofani z użycia, przeterminowali się…
Utrzymanie jednego ułana bowiem zaczęło kosztować 6 porządnych, wyszkolonych strzelców zdolnych do zabicia 1 salwą 4 Ułanów nim Ci dojdą do zwarcia. A salw oddadzą przecież kilka…

Ostatnio po prostu mam jakoś cały czas pod górkę i stąd taki tekst…
O podrywie nawet nie myślę, pewnie dlatego, że zaczęło mi zależeć i oślepłem?
A może przez tą druzgocącą jednak porażkę?
A może faktycznie stałem się przeterminowany? Cholera przecież nawet Ułanów i Krakósów wycofali z użycia.

Ps. Tekst miał być całkowicie pozbawiony metafor militarnych, okresu napoleońskiego itd…
Ale niestety samo mi się napisało i już tak zostaje. Wdarły się one „podprogowo” i niech już zostaną, co będę sam siebie cenzurował.
Ps 2. Przepraszam także jak wkradł mi się jakiś babol typu ort, czy int. Ale pisałem raz i bez jakiejkolwiek cenzury wrzuciłem.