Jakiś czas nic nie pisałem, ale pewnie nie tęskniliście, co? No cóż, muszę przyznać, że chyba ciągłe niepowodzenia zepchnęły mnie w dołek psychiczny. Wróciło Tchórzostwo, choć nie w tak silnej formie jak kiedyś. I wynika to raczej z tego, że podjąłem decyzję, by całkowicie przerzucić się na directy, jako że podchody absolutnie nie zdały egzaminu: ja tu produkuję się i wymyślam tematy bądź podejmuję te całkowicie mnie nieinteresujące przez pół godziny, a jak przyjdzie co do czego i poproszę o telefon, to nagle jestem "obcy" albo "ma chłopaka". Jak już mam dostać kosza, to lepiej od razu. Ale bezpośrednie podejście, jak wiemy, wymaga dużo więcej samozaparcia. Z tego też tytułu nie udało mi się w międzyczasie od pierwszej próby podjąć żadnych kolejnych.

Wspominałem, że ostatnio myślę intensywnie o Agacie i tak się złożyło, że w piątek poszliśmy z nią i paroma innymi osobami po zajęciach na piwo (choć ona akurat wzięła tylko drinka). Mam słaby łeb, więc dość szybko zacząłem podejmować tematy na zasadzie "A chuj mi tam", w tym też oczywiście relacji damsko-męskich. Jakoś tak wspomniałem o mojej propozycji wobec niej z dnia akademickiego, na co ona odpowiedziała, że... i tu zaczynają się schody, bo jej zeznania trochę się wzajemnie wykluczają. Mówiła, że jest obecnie sama i nie ma zamiaru zaczynać żadnych związków. Powiedziała też, że nie pociągam jej fizycznie, choć zaprzeczyła, że jestem brzydki. Mówiła, że ceni w facetach twardość i zdecydowanie, ale zarazem w jakiś sposób uznała moją ofertę sprzed prawie dwóch miesięcy za obcesową. Nie skumałem tego do końca.

Potem natomiast zdarzyło się coś, co sprawiło mi wielki ból. Ona i paru innych z grupy siedziało tak na kanapie, dwóch facetów po jej obu stronach leżało jej na ramionach. Jakoś tak wszyscy leżeli na sobie, a ona nie protestowała. Ale kiedy ja chciałem się dołączyć, to zaczęła. Owszem, wiem, byłem już - jak na siebie - trochę podpity, ale jakoś wątpię, żeby o to chodziło, bo nie byłem agresywny, a tylko szczery. Do końca spotkania siedziałem na miejscu nisko pochylony nad blatem, potem zebrało mi się na łzy. Jak w końcu może czuć się facet, którego nawet lekki dotyk sprawia dziewczynom taką nieprzyjemność? Zastanawiałem się, czy może jest we mnie coś, co automatycznie zniechęca do siebie, a może po prostu jestem - wbrew temu, co mi się wydaje - brzydki? Nie udawajmy, że kobiety są tak całkowicie ślepe na wygląd, bo to czyniłoby z nich nadludzi.

Wiem tylko, że jest ze mną coraz gorzej. Na widok idących pod rękę par dostaję szału i mam ochotę zrobić coś, żeby tylko im zepsuć całą sytuację. Przed podejściem do laski powstrzymuje mnie głównie świadomość, że przecież może jedna na sto nie ma chłopaka. Mówicie, żeby nie zależało, żeby traktować podryw jak zabawę... ale ja tak nie mogę. Nic nie poradzę, że bez dziewczyny odjebuje mi coraz bardziej. Nie mogę udawać, że mi nie zależy na udanym podrywie, bo zależy mi jak na niczym innym. Nie umiem tego traktować jak zwykłej gry. Bo przegrana w niej może oznaczać nie tyle możliwość ponownej próby, ile cofnięcie się do samego startu i mozolne powtarzanie całej wędrówki.