Witam.
Przeglądam forum od dawna, wyczytałem wiele cennych informacji, które bardzo pozytywnie wpłynęły nie tylko na kontakty z kobietami ale również na całe życie. Nigdy nie byłem aktywny na tej stronie ale to przez to że potrafie czytać ze zrozumieniem a tutaj jest chyba opisanych tyle historii ze każdy znajdzie odpowiednik swojej. To tak tytułem wstępu.

Teraz do rzeczy. po przejrzeniu forum (moze nie dokładnym ale brakuje mi czasu ostatnio) nie potrafiłem dopasowac nic tak dokładnie do swojej sytuacji.
Słowem wstępu byłem z związku, takim normalnym bez spiny bez latania za laska, wszystko ksiązkowo (w miare) jak tutaj i nie było na co narzekac. Ja mam swoje życie, pasje i zajecia i jak ktoś tu ładnie napisał partnerka była uzupełnieniem. Wiadomo ze istotnym bo po to tu jestesmy ale bez samobójstw, płakania, smsów. Problemem było to ze nie ufała mi do konca ale nie przez to ze cos odjebałem czy nie stosowałem sie do waszych rad. Poprostu prowadziłem burzliwe i pełne nie do konca dobrych wrazen życie kiedys, a ze ona z dobrego domu itd. to sie martwiła ze jej jakis numer wywine. Powiedziałem ze co było to było, nie zmienie tego i nie żałuje bo to mnie ukształtowało. No ale każdy popełnia błedy i jednak cos odjebałem (mniejsza o to co bo nie o to mi chodzi) co prawda bez jakiegoś hardcoru. Jak dla mnie sprawa do wybaczenia no ale cóz. Owa kobieta nie chce ze mna rozmawiać, spotać, znac. Mówiła ze przez telefon ze jestem zerem tralala itd, bo o spotkaniu nie ma mowy.
Uczciwie przyzanje ze podczas tej rozmowy miałem moment kryzysowy i częsciowo zacząłem mowić ze druga szansa itd. itp. ale szybko sie ogarnąłem i powiedziałem zebyśmy sie poprostu zachowywali jak ludzie i nie robili jakis uników jak sie spotkamy gdzies.

I tu mój problem. Nie o chodzi mi o to zeby wróciła do mnie bo znam wszystkie artukuły o tej tematyce i wiem ze olac. Ale irytuje mnie to ze wszystko co mówiła nie powiedziała mi w twarz i ja sam nie miałem możliwości jej w twarz przeprosić i zakonczyc tego normalnie a nie chce zostawiać po sobie takiego obrazka. Powtarzam ze nie chodzi mi tutaj o to zeby wróciła i ze popełniam samobójstwo i płacze. Tylko najzwyczajniej w swiecie zraniłem fajna dziewczyne i chciałbym ja za to przeprosic, i zeby wiedziała ze była dla mnie to ważne. Tak jak napisałem wcześniej na propozycje spotkania, myślałem ze wyjdzie ze słuchawki i mnie zabije.
Myślicie ze powinienem doprowadzic do spotkania w jakis sposób (to nie problem) i przeprosic prosto w twarz bez zbetnych gadek i rozpamietywania. Czy to olac i złe wrażenie samo sie zatrze z czasem?

Dzieki z góry za odpowiedzi.

(Ps. dodam ze naturalnie mam mysli o powrocie ale to przez to ze nasza rozmowa telefoniczna miała miejsce 3 godziny temu. A jezeli chodzi o powrót to wiem ze sama sie odezwie skoro zerwała. Ale czy mój przypadek przez to ze zerwała bo ją strasznie zraniłem(wedle jej mniemania) i tak naprawde nie chce mnie znac narazie. nie wymaga od mężczyzny powiedzenia w oczy przepraszam nawet jest dostanę w morde. Bo moim zdaniem to ją rozmiękczy.)

Sorry ze taką litanie napisałem ale chciałem dokładnie zobrazowac sytuacje zeby uniknąc uszczypliwych komentarzy i mowienia o czyms o czym juz tu czytałem