Zauroczył kiedyś mnie i moją przyjaciółkę pewien mężczyzna.
Byłam z w Galerii Handlowej z przyjaciółką, która kupowała spodnie. Przymierzyła jakieś, już chyba 10 z kolei, a ja stała i czekałam, tylko przytakując na jej pytania. Stała i prężyła się do lusterka jak modelka do obiektywu zawodowego fotografa oglądając się z każdej strony. Zaczęłam się z niej śmiać, bo wyglądała przy tym śmiesznie. Powiedziałam, ze w tych spodniach na pewno zrobi karierę modelki.
Po tych słowach, jakiś mężczyzna wepchał się miedzy nas i zaczął prężyć się do lusterka dokładnie tak jak ona. Justyna zrobiła naburmuszoną minę 5latki, a on zapytał czy naprawdę ma płaski tyłek, bo tak przechodził obok lusterka i coś mu w jego pupie nie podpasowało.
Wybuchnęłyśmy śmiechem. Justyna odpowiedziała mu, ze przy jego wzroście to raczej nikt nie zwraca uwagi na jego pupę (był bardzo wysoki).
A on odpowiedział, że ona na pewno zwraca, bo jest tak niska, że wzrok ma prawie na jego pupie, więc musi być pewny, że widok ten zadowala jej oczy.
Na jej twarzy pojawiły się rumieńce, a ja się zaśmiałam, bo ona nie bywa nieśmiałą dziewczyną.
Powiedziałam, że z jego pupą jest wszystko w porządku i, że nie musi się martwić, że niskim dziewczyną nie będzie sprawiało przyjemności patrzenie na nią. Wtedy stwierdził, że musi popracować nad klatą i plecami, bo przecież na świecie nie ma tylko niskich kobiet.
Później stwierdził, że skoro już nam się podoba, możemy pójść na kawę i spodobać się jemu jeśli potrafimy.
Zdezorientowane jego bezpośrednim podejściem, ale jednak zaintrygowane, poszłyśmy.
Cały czas był bardzo rozluźniony w rozmowie z nami. Słuchal co mówimy, nie tylko udawał.
Był otwarty, tętnił poczuciem humoru i pewnością siebie.
Spodobał się nam obu.