Co do rady "rób wszystko na spontana". Łatwo powiedzieć. Bardzo początkującemu (np. ja) jest cholernie ciężko robić cokolwiek w sprawie dziewczyn spontanicznie, bo po prostu SPINAM SIĘ. Gdy idę, żeby zagadać do ładnej HB, następuje jeden wielki potok myśli "co się zaraz może wydarzyć" i co gorsza, na razie nie potrafię go uciszyć. Z pewnością to minie. Jednak zwracam uwagę - "jedź na spontana" na razie nie działa.

Dzisiaj gdy wyszedłem na miasto by sprawdzić swoje reakcje, zorientowałem się, że nie jestem nieśmiały. Jestem CHORY na nieśmiałość. Na tyle chory, że boję się podejść do ładnej dziewczyny na ulicy tylko po to, żeby zapytać o godzinę i potem gdzieś uciec. Ale nic to. Jest tylko ciekawiej . Adrenalinka, napięcie, nie panowanie nad sobą - przynajmniej czuję, że żyję, że coś się dzieje, że coś zmieniam w sobie .

Na razie sytuacja wygląda tak, że po podejściu nie panuję nad głosem, moja mimika jest sztuczna, a w rozmowie jestem nudny (mimo ciekawego lajfstajlu!). Wszystko to przez moje napiecie.

Dlatego skupiam się teraz na wyrobieniu w sobie śmiałości. Inne problemy spycham na bok, na razie nie znajdą się w planie - kto wie czy nie znikną razem z nieśmiałością? Mówiąc krócej: czas się przełamać.

Zadania na pierwszy dzień:
- podejść do każdej napotkanej HB z pytaniem o czas - przynajmniej 20 HB
- zagadać przynajmniej do 5 różnych HB z pytaniem o drogę, ciągnąć tak, żeby pogadać z HB przynajmniej minutę

I niestety, zaczynam dopiero od poniedziałku. Jutro i w łikend nie mam możliwości być w mieście, a na wsi wszyscy wszystkich już znają