Całkiem niedawno znajomi mnie zapoznali z pewną dziewczyną. Pierwsze wrażenie mało rewelacyjne cos około HB6 ubrana była wtedy raczej na luzie trochę sportowo, ogólnie nic szczególnego. Mimo to całkiem sympatyczna. Jakiś czas po spotkaniu pomyślałem, że mogłem chociaż numer wziąć… Tak troszkę poćwiczyć jak rozmawiać z kobietami, sprawdzić się czy potrafię jakoś wiedzę tutaj zdobytą wykorzystać. Nadal mam problem, nie mogę się przełamać i podejść do obcej dziewczyny. Myślałem, że skoro już ktoś nas zapoznał i zbytnio mi na niej nie zależy będzie łatwiej – myliłem się.

Kumpel poratował i dał mi jej numer - oczywiście po wcześniejszej konsultacji z nią samą. Dzwonię, w myślach sobie układam co i jak powiedzieć, gdzie ewentualnie zaprosić, co będzie gdy się nie zgodzi (czarnowidztwo się włączyło). Nie odbiera… (Podświadomie trochę ulgę poczułem) Po 20 minutach sygnał od niej;) Tym razem ja nie słyszałem telefonu dopiero za jakiś czas to zobaczyłem, pomyślałem, że trzeba jak najszybciej zadzwonić bo znów nie odbierze. Taka szybka decyzja pomogła- już sobie tak nie układałem w głowie całej rozmowy;). Pierwszy sygnał (kurde co ja robie??) ale było już za późno – odebrała. Przedstawiłem się ładnie, przypomniałem skąd się znamy - pamiętała mnie. Zapytałem co słychać, zaproponowałem spotkanie - zgodziła się bez żadnego problemu. Po rozmowie oczywiście cały w skowronkach.

Brzmi śmiesznie – do czasu… Przecież ja od wakacji z żadnymi dziewczynami się praktycznie nie spotykałem, a ten portal przewrócił moje patrzenie na świat (szczególnie jego żeńską część) o 180 stopni (mętlik w głowie). Potem oczywiście pojawiła się cała masa wątpliwości, leków. Nie będę wypisywał - pewnie większość z was dobrze to pamięta… Zamiast wymyślać sobie kolejne wątpliwości postanowiłem przeczytać po raz kolejny lewą stronę, dodatkowe blogi o budowaniu raportu, ST, pewności siebie, postawie, mowie ciała. Było tego trochę. Dodatkowo wypisałem sobie na kartce swoje zainteresowania, tematy o których całkiem sporo wiem, na drugiej te o których wiem mniej ale jestem w stanie coś powiedzieć, zrobiłem listę filmów które ostatnio oglądałem z króciutkim komentarzem do każdego, wypisałem sobie ulubione zespoły muzyczne, tematy z mediów z ostatnich dni, ciekawe miejsca w których ostatnio byłem i jakieś wydarzenia z miasta (np. wystawa fotografii na której byłem itp.). Myślicie pewnie: „paranoja, po co on to wszystko robi?” No właśnie po co? Chyba jednak miało to jakiś sens, gdy już miałem to wszystko czarno na białym przed oczami – poczułem się pewniej. Wiedziałem, że jestem przygotowany i będziemy mieli o czym rozmawiać, któryś temat na pewno ją zainteresuje;) przecież było w czym wybierać (tylko jak to teraz zapamiętać?) Umówiliśmy się 2 dni wcześniej, więc miałem czas na przygotowanie.

Nadszedł ten dzień, nieubłagalnie zbliżała się godzina ‘w’ względnie spokojny i wyluzowany przyszedłem parę minut wcześniej w umówione miejsce i spokojnie sobie czekam. To były chyba najdłuższe minuty w moim życiu – znowu zaczęły się te wątpliwości (po co ja to robie, wygłupie się tylko, w głowie pustka z całej mojej listy tematów przychodziło do głowy tylko kilka które wydawały mi się być bez sensu). Wtedy pojawiła się ona. Z oddali widziałem jak idzie powoli spokojnie, nieco inaczej niż gdy się spotkaliśmy pierwszym razem (wtedy było na luzie w większym gronie znajomych). Zamiast spodni spódniczka przed kolana, sportowe buty zmieniły się na kozaczki na obcasie, ładny delikatny makijaż. Troche mnie zatkało, nie spodziewałem się. Na powitanie „cześć” i podanie ręki. Gdy byliśmy w środku mym oczom ukazała się ładna bluzeczka i ślicznie ułożone włoski. Czy ja mówiłem HB6?? Co najmniej 8:D

Wtedy do mnie dopiero dotarło: trochę czasu musiała poświęcić przed spotkaniem i po co to robiła? Dla mnie? Coś chyba w tym jednak jest, jakoś ją musiałem na poprzednim spotkaniu trochę zainteresować, a skoro tak to chyba nie jest ze mną tak źle. Obawy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zniknęły.

Pewnie myślisz drogi czytelniku ile z przygotowanych tematów wykorzystałem? Tylko nikły procent – malutką ich część, rozmawialiśmy na zupełnie inne tematy które brały się same nie wiadomo skąd. Większość czasu opowiadała o sobie. Ja z dużym zainteresowaniem wyłapywałem wszystkie jej słowa. Co chwila jakieś pytanie odnośnie tego co mówiła aby mogła mówić jeszcze więcej i poczuła moje zainteresowanie jej osobą. Wiele się o niej dowiedziałem, cały czas uśmiech na jej ustach – te śliczne wpatrzone we mnie oczka wręcz się śmieją. Kilkakrotna dość głęboka wymiana spojrzeń – ale nie zbyt nachalna. Gdy coś mówię staram się delikatnie podkreślić to gestykulacją. Tylko mam pewien niedosyt kina… Wydaje mi się, że było kilka okazji których nie wykorzystałem. Niby wiem, że trzeba ją oswajać z dotykiem, powoli stopniowo przyzwyczajać, ale jakoś nie mogłem się tak od razu przełamać. Kilka razy tylko dotyk ramienia, plecy, tzn. położyłem rękę na oparciu za nią, wtedy się oparła - jakby jej samej brakowało tego dotyku, bliskości.

Gdy odprowadzałem ją do domu zaprosiła mnie w pewne miejsce na następne spotkanie. Troszkę zaczęła mieszać jakby sama się plątać, nie wie czy chciałbym tam iść. Schodziliśmy akurat po schodach, wyprzedziłem ją, zatrzymałem się naprzeciwko i objąłem delikatnie w pasie – spojrzenie w oczka, delikatny uśmiech i nadzwyczaj spokojnie pytam czego się obawia i o co właściwie chodziło. Troszkę zmieszana wytłumaczyła i chyba poczuła ulgę. Jesteśmy umówieni;) Wtedy mogłem (a może nawet powinienem?) ją objąć jak już dalej szliśmy, zrobiłem to dopiero na przejściu dla pieszych ale to tylko chwilka. Całą drogę rozmawialiśmy, było jeszcze kilka tematów ale niestety już dotarliśmy na miejsce (dlaczego tak szybko?? ). Nie chciałem, żeby to jakoś nienaturalnie wyszło – sztucznie przedłużane. Uśmiechnąłem się - odwzajemniła, na pożegnanie uścisk ręki z lekkim muśnięciem palcami wnętrza jej dłoni, do zobaczenia…

Kto dotrwał do końca? Ty? Udało Ci się całość przeczytać? Brawo!! W nagrodę możesz zostawić komentarz – krytyka jak najbardziej mile widziana ale ta konstruktywna;) Żaden ze mnie podrywacz – co dokładnie tutaj widać…;)