Było już pełno artykułów/blogów opisujących definicję pewności siebie. Ale ja nie o tym. Chodzi mi o praktykę.

I bynajmniej nie mam zamiaru opowiadania o tym, że stąpam wolno, z podniesioną głową, nie boję się odrzucenia, znam swoją wartość, lekko i bez problemu zagaduję ludzi. To jest pewne.

Dzisiaj przyszło na mnie olśnienie. Byłem w szoku. Pracuję na budowie, jestem do października zwykłym fizolem. Ujebany, spocony, wyglądający jak żul zobaczyłem dzisiaj córkę gościa, u którego pracujemy. Wyglądała świetnie, drobna blondynka o idealnej dla mnie figurze podkreślonej obcisłymi spodniami i kozaczkami. Brudny, spocony, od razu do niej podszedłem rzucając tekst: "I co, przyszłaś nam pomóc?" Spojrzała na mnie jak na idiotę, odpowiedziała, że sami to mamy robić i poszła. Roześmiałem się i pracowałem dalej.

W pewnym momencie wyszło samo z siebie, że wyszła się spytać, czy chcemy się napić kawy. Chwilę później siedzieliśmy na schodach przed jej domem (we dwoje) i w najlepsze paplaliśmy o pierdołach. Oczywiście pewność siebie, mowa ciała, humor, delikatne lecz skuteczne negi, kompletny spontan "wpisz mi swój numer telefonu" i dalej gadka o pierdołach. Nawet nie spytałem się, jak się podpisała. Później tylko Ona nawijała, a ja słuchałem i rzucałem błyskotliwe komentarze.

Nagle szef krzyknął, że jedziemy. Wstaję, mówię, że muszę iść. Ona się pyta (SZOK), czy jeszcze się zobaczymy, a ja do niej, niech mi powie, jak się nazywa, to wtedy ją znajdę w telefonie. Cała zaabsorbowana przedstawiła się i (brudny i spocony), przytuliłem ją i wyjawiłem swoje imię, wcale nie odsuwała się, ba, trzymała mnie, gdy chciałem odejść. Na odchodnym rzuciłem, że kawa była obrzydliwa, ale towarzystwo nienajgorsze. Rozpromieniła się.


Jaki jest morał tej niezbyt budującej opowieści? Ostatecznie pokonałem swoje iluzje. Nie musiałem wyglądać pięknie, być odpucowanym i mieć milion na koncie, żeby przez blisko półtora godziny nawijać ze śliczną dziewczyną i "mieć czelność" delikatnie ją zlewać. Była mną zafascynowana, bez przerwy się uśmiechała, nie chciała mnie puścić, gdy odchodziłem i pytała się, kiedy się zobaczymy. Pamiętajcie - brudny, spocony fizol. Nie bałem się podejść, zagadać, pokazać to, co kryje się pod tym niebieskim uniformem - nie szata zdobi człowieka.

Nie bójcie się tego, jaki zawód wykonujecie, jak wyglądacie, po prostu bądźcie niezależnie od sytuacji pewni siebie, wyluzowani, spokojni, a piękne kobiety same Wam wskoczą w ramiona.

PS. Pamiętam siebie miesiąc temu. Nawet ubrany w markowe adidasy i mając umyte ręce nie odważyłbym się na tę dziewczynę spojrzeć, zagadać, a co dopiero nagle wstać i jakby nigdy nic sobie pójść, odwracając się tylko po to, by skrytykować jej kawę. Jak powiedział pewien mądry człowiek
Carpe Diem Przyjaciele. Życzę powodzenia nowym, takim jak ja. A wyjadaczom dziękuję. Podryw? Przecież to najprostsza rzecz na świecie!