Witam

Chciałem poruszyć tutaj pewien temat. Mianowicie, mam na myśli to, jak zachowujecie się w gronie znajomych kumpli. A raczej ich wpływ na Waszą pewność siebie. Jestem przekonany, ze większości problem tutaj opisany nie dotknie, ale z równie dużą pewnością stwierdzam, że nie jedna osoba na tym forum chętnie by ten temat podjęła.

Otóż wyobraźcie sobie następującą sytuację. Uwiedliście kobietę, jesteście z nią, ona jest przekonana o Waszej zajebistości, niepodważalnej pewności siebie, po prostu robicie z nią wszystko książkowo. I nagle przychodzi moment zderzenia z rzeczywistością. Spotykacie się we wspólnym gronie Wy oraz Wasi znajomi( załóżmy sytuacje, że jest to impreza, gdzie oni również znajdują się ze swoimi partnerkami). Mimo, że kobieta bobmarduje Was setką pytań i testów mających za zadanie sprawdzenie Waszej pewności siebie, radzicie sobie z tym. Wydawało by się, że odparliście wszystkie testy Waszej osobowości, kobieta jest Wami zauroczona. Jednak następuje test, którego większość może by tak nie nazwała.

Dziewczyna wiedząc, że pozna Waszych znajomych, jest przekonana, że jesteście w grupie, gdzie jest braterstwo lub też( co najczęściej może założyć), że to Wy jesteście liderami grupy. I bum! Następuje zderzenie z ziemią. Okazuje się, że nie tylko nie jesteście liderami, ale są też pewne osoby, które podkopują Twoją pozycję. A Ty nie wiesz jak się przed tym bronić. Chodzi mi bardziej o ten stan rzeczy, że kobieta i znajomi traktują Cię jako zupełnie innego człowieka- przed nimi zawsze jesteś jaki jesteś, znają Cię doskonale, nie kreujesz się wśród nich nigdy na siłę. Miejsce w grupie został już dawno, każdemu samoistnie przydzielone. Koledzy nawet nie robią Ci na złość, dla nich odbywa się normalna relacja. To panna jest zaskoczona, że mimo setek testów, dopiero teraz wychodzi, że nie jesteś do końca taką" skałą" za jaką Cię uważała.

Gdzieś wyczytałem, że nikomu nie będzie się podobał Twój rozwój w jakimkolwiek kierunku, gdyż wychodzenia za ramy i stawanie się lepszym będzie zawsze negatywnie odbierane w naszym społeczeństwem, że zgodnie z polską mentalnością, ludzie wokół będą robili wszystko, by utrudnić Ci wyjście poza ramy.

Rzecz w tym, że oni nie znają Cię z tej strony, takim jakim jesteś w kontakcie sam na sam z nowo poznaną i uwiedzioną kobietą. Przecież ona Cię nie znała, to była przypadkowa osoba spotkana na ulicy i mogłeś poprzez swoje czyny stać się dla niej kimkolwiek chciałeś. Stałeś się najwspanialszym mężczyzną jakiego spotkała- takim, jakim chciałeś być od kiedy ogarnąłeś wiedzę zawartą chociażby tutaj. Mimo, że ruchy jakie Ty wykonujesz w ich obecności i w kontakcie z kobietą są dla Ciebie i dla niej naturalne- znajomi jakby nie poznają Ciebie i w pewnym momencie sytuacja robi się niezręczna, co dostrzega również kobieta. Ciężko dalej brnąć w swoją ramę, wiedząc, że masz tutaj niejaki" konflikt interesów". Przyznam, że od pewnego czasu o wiele lepiej obcuje mi się z kobietami, zwłaszcza tymi nowo poznanymi, niż z innymi mężczyznami- bo wiem jakie podejście powinienem mieć do kobiet by uzyskać w jej głowie obraz siebie taki jak chce, a wśród samców niestety nie. Tu różni się PUA od Naturala, gdy od zawsze jest liderem swojej grupy, wszystko jest naturalne i jakby społecznie dopuszczalne. Bo laska widzi co jest grane i automatycznie spada jej zainteresowanie Twoją osobą. I tu pojawia się pytanie- jak radzić sobie w grupie? Jak radzić sobie z innymi mężczyznami i wychodzić poza ramy?

Wiem, to nie oni nas interesują w podrywie. Jednak ja chciałbym zmienić całego siebie- nie tylko to jak odnoszą się do mnie kobiety. Bo to zmienia tylko część mnie- ja chce stać się taki a nie inny na całej linii. To jest naszym celem. Przyznam, że mimo, iż nie odczuwam strachu przed innymi mężczyznami, jakiegokolwiek dystansu i staram się pielęgnować w sobie myśl, że to ja jestem najbardziej zajebistym kolesiem na świecie- to wśród innych mężczyzn nie jestem pewny siebie. Tak było od zawsze i mogłem to obserwować chociażby przez to, że przez wiele lat dzieliłem szatnie( grałem w piłkę) z różnymi ludźmi. I zawsze miałem tę samą łatkę- generalnie wszyscy mnie lubili, byłem" lajtowym gościem", ale jednak przeciętniakiem, szarakiem z tłumu. Nie mylić z" szarą myszką", bo nie w tym rzecz- po prostu od kiedy pamiętam lepiej czułem się w towarzystwie kobiet niż mężczyzn- bo one od początku miał świadomość, że to ja jestem facetem i ja jestem dominującą tutaj osobą( a może to właśnie ja miałem tego świadomość i dlatego tak było?). Dlatego zawsze lubiłem przebywać w dużej grupie dziewczyn i dlatego, że byłem wśród nich śmiały, miałem wśród nich jakieś tam powodzenie( ujmuję to dlatego, że mimo, iż na początku szkoły średniej uchodziłem za" najodważniejszego" wśród mężczyzn w klasie, który nie boi się rozmawiać i działać z kobietami, to jednak, gdy one same chciały się ze mną umawiać(!) potrafiłem zjebywać nawet takie miękkie piłki- oczywiście zrozumiałem swoje błędy gdy zaczynałem się interesować PU). Jednak co działo się później? Kobiety i tak dostrzegały, że w grupie kolegów, to jestem raczej szarą twarzą. Najlepiej zauważałem całą kwestię, gdy spontanicznie wychodziłem z jakimś pomysłem, tematem, byłem w centrum danego problemu- potrafiłem ustawić siebie w grupie tak, by to inni przysłuchiwali się mnie i podążali za każdym pomysłem- i dotyczyło to wszystkich, chociaż były osoby, które najpierw spoglądały na to jak zachowa się dana osoba, czy to poprze a potem dopiero uznała dany pomysł za" wspaniały"( ale nie o nich temat- to ludzie zależni od tego co powiedzą liderzy grupy, bez własnego zdania, lizodupy- nigdy taki nie byłem i nie chciałem się stać, może dlatego najbardziej podkopują mnie oni- gdyż widzą, że inni mają więcej szacunku do mnie niż do nich). Nigdy nie kreowałem się na siłę, ale gdy następował taki moment, gdzie poprzez swoją aktywność to ja przez cały dzień o wszystkim decydowałem, to gdy zaczynałem się nad tym zastanawiać- nagle czar pryskał. Coś jak ze świadomym snem- jak zorientujesz się, że to sen, nagle się budzisz Ale życie nauczyło mnie analizować w każdej sytuacji- po to by później wyciągać z niej wnioski. I dzięki temu w relacji mężczyzna- kobieta problemu nie mam. Pewność siebie osiąga granice w sytuacji- kobieta/ y - ja i inni ludzie. Nie jestem już tak wolny społecznie jak w otoczeniu nieznajomych ludzi- mimo, że chce zrobić dokładnie to samo w stosunku do tej samej osoby, a na osobności nie mam oporów( mówię to o ogólnym zachowaniu). Liczę, że łapiecie kwestie opisywaną w tym tekście przeze mnie.

Rzecz w tym, jak sobie radzić? Jak budować swoją pozycję w grupie? Bo ten, który stara się zostać samcem alfa nim nie zostaje- po prostu przychodzi ktoś pewny swojej wartości i robi na co ma ochotę nie patrząc na innych- i prędzej czy później jest na szczycie grupy. Pytanie, jak się rozwijać wśród znajomych? Jak budować swoje relacje i okazywać zmiany, na tyle pewnie i stanowczo, by grupa ich nie odrzuciła, ale by też nie odsunąć znajomych od siebie? Tu nasuwa się wiele pytań- ale cały mój tekst to jedno wielkie pytanie.

Dlaczego poruszam ten temat? Bo wydaje mi się on trochę tematem tabu. Bo może większość nie ma z nim problemu. Może wielu nie widzi tutaj problemu wcale. Ale jestem przekonany, że jest rzesza osób, która podjęłaby ten temat, który jest dla nich naprawdę istotny i który bardzo może im pomóc w budowaniu własnego" ja". Bo własne przekonania i rozwój to obraz całości. Dlatego liczę też, że bardziej doświadczeni w" fachu" pomimo braku takich problemów też się wypowiedzą- bo takie osoby widzą cały obraz sytuacji i wiedzą, że jest to jeden z aspektów mogący sprawiać wielu problem, tudzież być kwestią, której do końca nie potrafią rozgryźć i ułożyć.

Miło by było gdyby rozpoczęła się dyskusja nad tematem, może ktoś napisał blog na ten temat, bo kwestie uważam za istotną.

Wybaczcie za długość tematu, ale jest to rzecz, którą chciałem jak najdokładniej naświetlić. Liczę, że dyskusja w temacie komuś pomoże, bo każda odpowiedź do czegoś prowadzi.

Pozdrawiam