Witam wszystkich tu zebranych, skorych do przeczytania wypocin, które
conieco ukażą rąbek mej osoby. Zastrzegam jednak na wstępie, że flaki z olejem potrafią bardziej zafascynować, niż historia Piotra Nołbadi. Zacznę może lirycznie:

Chodzę po tym świecie już dzięwiętnaście lat,
Każdy pojedyńczy epizod zdawał się iść wspak.
Niezrozumienie swej osoby dawało się we znaki,
Dopiero niedwano odkryłem kto we mnie jest taki.
A przyczyniła sie do tego pewna książka mądra,
Kobieta weń to nie księżniczka, a zwykla flądra.
Dzięki lekturze Straussa dawne me "ja" umarło,
Obudziło we mnie rekina, co ma chęć na tarło.
...

Mam na imię Piotr. Tak jak w napisanym, tudzież wypoconym powyżej wierszydle na poczekaniu, mam dziewiętnaście lat i zafascynowałem się sztuką podrywania kobiet. Jestem dość specyficznym typem osoby, który patrzy na świat poprzez skrzywiony pryzmat swego "ja".
Od zawsze byłem bardzo krytyczny względem siebie, a wszystko to przez środowisko, w którym się wychowałem. Ojciec - trener lekkoatletyki, wyciskający ze mnie wszystkie soki życiowe na treningach, stawiajacy sukces zawodnika ponad swe potrzeby fizjologiczne. Matka - nadopiekuńcza istota posiadająca zbyt prosty mechanizm przetwarzania informacji.

Majac siedemnaście lat, poznałem po raz pierwszy znaczenie słowa "miłość", ale czy aby naprawdę ? Z perspektywy czasu mogę rzec, że jednak było to nadmiernie wyidealizowane i szczeniackie. Osoba, której podałem na tacy ukrojony kawałek swego serca, okazała się być wredną suką, a ja będąc przy tym szczeniakiem, pobłażałem i godziłem się na jej "sukowatość". Jako niewprawiony kochanek pozwalałem jej na wszystko, aż w końcu dałem owinąć się wokół palca (grzebalca ). Nigdy nie byłem zanadto osobą pewną siebie, więc ciężko bywało mi się jej postawić. Z biegiem czasu jej manipulacje bywały coraz brutalniejsze i coraz bardziej uwłaczajace. Depresja i całkowite pognębienie mej wartości i pewności siebie było następstwem jej działań. Rozstanie z nią po rocznej katordze postawiło mnie na nogi, jednak odcisnęło ogromne piętno na mej osobie. Przez tę niewdzięczną kreaturę stałem się nieprzeciętnie nieśmiałym i lękliwym bytem.
...

Byłem jeszcze z jedną kobietą przez pół roku, jednak nie potrafiłem zaspokoić jej potrzeb seksualnych, w wyniku poniesionych wcześniej strat osobowościowych - utraciłem jaja.
Od marca 2011 kroczę przez ten świat niczym pustelnik, który znajduję ukojenie w napojach alkoholowych, dajacych mu złudne poczucie wartości i pewności siebie. Poszukuję jednak alternatywy dla ów trunku, w postaci rekonstrukcji swego ego, dzięki której wyprę natręctwo alkoholowe i dam ukojenie mej osobie...

Może i brzmi to dość enigmatycznie, ale da radę wydedukować, że chodzi mi w tym wszystkim co zawarłem wyżej, o skorygowanie swej postawy wobec kobiet, podbudowaniu ego i uzyskaniu pewności siebie. Mam nadzieje, że dzięki sumiennemu studiowaniu i praktykowaniu zebranych tutaj materiałów odzyskam utracone jaja. Mam też nadzieję, że osoby, które jakimś cudem doczytały do końca mój wpis, nie zanudziły się na śmierć, albo w wyniku powikłań czy urazu psychicznego, nie wyskoczyły przez okno. Pozdrawiam i dobrej nocy. ;D

Piotr Nołbadi.