Daję to tutaj a nie w blogu, bo w pewnym sensie zadaję wam i sobie pytanie, a z tego z pamiętam, nie robimy tego na blogach

Dawno mnie tutaj nie było, i nie jako miałem ku temu powód. Otóż postanowiłem się kompletnie odseparować od tego środowiska. Coś na zasadzie przetrenowania - ogrom wiedzy, sugestii, metod... musiałem to sobie wszystko poukładać. Udało się.

Kiedyś pisałem o pewnej M., która sama nie wiedziała czego chce i miała opory itp. itd. Koniec końców, cierpliwością i konsekwencją w doborze metod dotarłem do celu. Tak jak ktoś tutaj pisał - każda dobrze poderwana dziewczyna lubi się bzykać ile wejdzie

Jakby tego było mało, wydaje się, że jesteśmy niemal idealnie dopasowani pod tym względem. Te same upodobania, fantazje... cudowne chwile. Cicha woda brzegi rwie, bo całkiem nieźle się maskowała W poprzednim moim związku wiedziałem, że może być lepiej pod tym względem, że nie kocham się, jakbym chciał i mógł. Teraz mogę wszystko, i do tego ona też czerpie z tego przyjemność.

Nie będę się rozpisywał jak to robię, co robię, bo i po co. Staram się po prostu tak budować napięcie (nawet gdy się nie widzimy), że po prostu czasem ona dosłownie wyskakuje z majtek.

Ale co dalej? Dotarłem do pewnego momentu, że zaczynam się zastanawiać - co dalej? Ona chce związku - nie mówi tego, ale to widać. Ja natomiast jestem na tyle silny i zdecydowany w tym co robię, że ona boi się czasem do mnie zadzwonić, albo pyta się, czy może się do mnie przytulić jak gdzieś wyjdziemy ze znajomymi. Nie wiem czy są to ST - nie zastanawiam się nawet nad tym. Dlaczego? Bo to chyba najgorsze co można robić - zastanawiać się. Wolę po prostu działać i być stanowczy w tym co mówię. Jestem facetem.

Tak czy siak - co dalej, się pytam? Co Wy robicie w takich chwilach?