Bardzo dawno już tu nie zaglądałem...fenomenalny wpis, traktujący o prawdziwym życiu!!! ŚWIETNA postawa mike !

Pierwszy raz czytam coś takiego...Niesamowite..

Pozdrawiam Autora.

W życiu jeszcze mnie nie ruszył żaden tekst tak jak ten naprawdę szacun i jesteś WIELKI

Ten wpis zyskał dla mnie pewną wartość osobistą.
Już precyzuję i wyjaśniam. Będzie to dość długi komentarz, ale wiadomo - kto zechce - ten doczyta do końca. Nie ma przecież żadnego przymusu.
Rozumiem, że piszesz o Ośrodku Medycyny Paliatywnej i Hospicyjnej w Będkowie [ściślej: ul. Będkowo 1, Trzebnica]?
Jak widzę, wszyscy się już zdążyli zalać łzami i rozanielić do tego stopnia, że chyba będzie trzeba poprzybijać ich tytanowymi gwoździami do ziemi, żeby nie odlecieli. Nie jesteś pierwszy, który zamieszcza tu taką łzawą historyjkę. Ostatni autor czegoś takiego [bardzo podobnego w treści] po tym jak ktoś [chyba Gen, ale nie jestem pewien <> tak czy inaczej pozdrawiam serdecznie] mu wypunktował niekonsekwencje i wytknął łzawość iście filmowego zakończenia [w tamtym tekście oprócz obowiązkowego "umierania z uśmiechem na ustach, trzymając za rękę" były jeszcze ostatnie słowa: "Dlaczego płaczesz, twardzielu?" (albo jakieś inne bollywoodzkie gówno w tym rodzaju) <> w Twoim tekście mamy z kolei "świat należy do Ciebie i Karola.biza" (jak się pięknie zgrało z awatarem Karola.biza) <> prześlicznie], po prostu przyznał się do ściemy i tekst zniknął. Po przeczytaniu tego tekstu, aż prosi się zapytać czy z Neytiri wszystko w porządku? I nawet nie chodzi o to, że dziewczynie, jak rozumiem w stanie agonalnym, w ciągu paru dni [w końcu wszystko - jak wynika z Twojego wpisu - rozegrało się na przestrzeni okresu 8.VIII.2011 - 13/14.VIII.2011 <> pięć dni? mimo widma śmierci? <> najlepszy PUA we wszechświecie <> "dałeś jej więcej miłości i szczęścia niż jej matka" [prawdziwie hollywoodzkie/bollywoodzkie], ale chodzi przede wszystkim o ową poetykę narracyjną, którą stosujesz. Widzisz , Kolego, JA - na różnych etapach życia - DZIAŁAŁEM PRZY KILKU HOSPICJACH [piszę "działałem przy", bo robiłem to na zasadach wolontariatu], a potem [po zrobieniu szeregu uprawnień] zacząłem przy nich regularnie PRACOWAĆ. W tym miejscu muszę parę rzeczy naświetlić szerzej, żeby było wszystko jasne. Nie jestem człowiekiem wrażliwym. Wyjaśniam skąd się to wzięło i dlaczego zostało. Brak wrażliwości wyniosłem z domu <> po tym jak już Ojciec mnie z niego wyjebał <> alkoholik gdy kończy bić przestaje potrzebować jakiegokolwiek towarzystwa. Mama [między mną a Nią również nie zawsze było dobrze, wszystko się jednak poukładało] była za granicą. Na tyle, na ile mogła pomagała finansowo, gdy ja zarabiałem, sprzątając magazyny wielkopowierzchniowych sklepów. Moja dalsza rodzina to <> podobnie jak bliższa <> strefa emocjonalnej klęski żywiołowej. Traktowali mnie z góry, co było pochodną ich nienawiści do córki, czyli mojej Mamy. Dzięki swoim zarobkom [i ambicji, której nauczyła mnie właśnie Mama, która nigdy nie straciła we mnie wiary, mimo że wcześniej, z dwóch szkół, za głupie numery, wyleciałem] oraz ojro z zagranicy, dane mi było skończyć dość prestiżową szkołę średnią, zdać maturę polską i międzynarodową. Dlaczego o tym piszę? Już wyjaśniam. Otóż segmentem międzynarodowej matury jest coś na kształt obowiązkowej aktywności społecznej [szczegółowo punktowany program - który jak każdy nienadzorowany może być odjebany na odpierdol, a może być też potraktowany poważnie]. Ja swój potraktowałem bardzo poważnie, bo były momenty, że nie miałem gdzie spać, a że jedna znajoma pracowała w hospicjum to zaoferowała, że od czasu do czasu mogę w jakimś kącie właśnie w hospicjum przenocować. Tak zaczął się mój wolontariat, który z miejsca podciągnąłem pod obowiązkową, programową, zaliczeniową aktywność w ramach międzynarodowej matury. Jak widać nie kierowały mną żadne względy, poza czystym egoizmem [to z kolei coś, czego między okładaniem po łbie, nauczył mnie Ojciec] i zwykłej chęci, w miarę godnego, funkcjonowania. I tak żyłem między zachlanym domem, a hospicjum. Tak było przez większy okres szkoły średniej, a potem przez okres studiów. Zajmowałem się tym, nawet wtedy, gdy już prowadziłem zajęcia ze studentami. Potem zmieniłem pracę, którą następnie straciłem [wspomniane w moim pierwszym blogu]. Jak pisałem - nie jestem człowiekiem wrażliwym - a przynajmniej się za takiego nie uważam. Co więcej, praca w hospicjum w żaden sposób mnie nie uwrażliwiła. Więcej nawet - jeszcze bardziej zobojętniałem. Do dzisiaj nie jestem w stanie sam sobie wyjaśnić dlaczego pomagałem tam dalej - nawet mimo tego, że finansowo zaczęło mi się powodzić bardzo dobrze. Chyba siła przyzwyczajenia. Nie wiem co to było. Tak czy inaczej - jak napisałem - zobojętniałem jeszcze bardziej. Czy, Drogi Autor, Karole.bizy, Hoony, zapłakańcy podblogowi i inni, z którymi śmiertelnie chore dziewczyny, zażywały "miłości życia", domyślają się dlaczego? Jak nie, to wyjaśniam. W prawdziwej śmierci [nie tych bzdurach i ściemach z tego wpisu], nie ma nic wzniosłego. Będąc, pomagającym wolontariuszem tylko słyszałem o tzw. hospicyjnej śmierci. Po uzyskaniu uprawnień do świadczenia części usług paliatywnych, miałem okazję ją zobaczyć. I to co widziałem, a widziałem w sumie siedem takich śmierci, w tym dwóch młodych dziewczyn, które nie były tak piękne jak Twój "anioł", bo jednej rak, a drugiej białaczka, jakoś nie czekając, aż napotkają parodniową "miłość piękniejszą od matczynej" odarł je z wszelkiej urody, zostawiając łyse, strupiaste głowy, szare sutki zamiast piersi, wystające, krzywe miednice i ropiejące odleżyny. Skąd takie szczegóły? Ano stąd, że gdybyś miał jakiekolwiek pojęcie, drogi Autorze, o śmierci hospicyjnej, to byś wiedział, że ludzie, których ona czeka w przeciągu paru dni, zazwyczaj nie są już w stanie z kimkolwiek przeżywać jakichkolwiek uniesień. I naprawdę sporadycznie "wozi się ich/je na wózku" o "piciu shake'ów" nie wspominając [cóż to za śmiertelna choroba, że jeszcze na parę dni przed śmiercią pozwalała nosicielce zaliczać McDonaldsy?]. Wiesz co się z takimi ludźmi robi? Ich się myje, ich się wyciera, ich się karmi, ocierając z często niekontrolowanego wypływu śliny i innych płynów, zmienia pampersy, dba się o to, żeby się załatwiali, walczy ze śmierdzącymi odleżynami, żeby zachowali tak dużo godności, jak to tylko możliwe. I stara się dokładnie po wszystkim domyć, żeby nie pozostać zajebanym tymi lepkimi odpryskami śmierci. Wiesz w ogóle, co to jest medycyna hospicyjna, czy ściślej paliatywna?! To medycyna, której nadrzędnym celem jest już TYLKO złagodzenie procesu umierania, zmniejszenie bólu [zazwyczaj wtedy już potwornego <> dwukrotnie zdarzyło mi się słyszeć jak dziecko dosłownie przez całą noc ryczało i darło się jakby opętał je sam Szatan <> darło się z bólu, a naprawdę jeszcze dwa dni wcześniej leżało, co prawda bezwładnie, ale wydawało się, że spokojnie. I że równie spokojnie odejdzie. Niestety.] i innych, niszczących człowieka, na tym etapie - już na każdym poziomie ciała i umysłu - dolegliwości. W sumie pracowałem w 5 różnych hospicjach. Wiesz co je wszystkie łączyło? Co łączyło ludzi, którzy wiedzą że umrą? Jęki, czasem tylko cisza i STRACH. Strach to jest to z czym może nauczyć Cię obcować praca w hospicjum. Tu nie ma kurwa, tak fantazyjnie, czy filmowo, jak w Twoim wpisie, Drogi Autorze. Nie widziałem, ani nie słyszałem od żadnej z osób działających przy, czy też pracujących w [a z jedną z takich pracujących w hospicjum dziewczyn, nawet przez parę miesięcy byłem związany] hospicjach, by z całą pewnością mogły zaświadczyć, że ktokolwiek z tych, których świadkiem odejścia były, odchodził spokojny [i to bez względu na opiekę i to, kto przy nim, w chwili śmierci, był]. Natomiast to, co dostrzec mogły prawie zawsze, to strach. Człapiący, kurwa, oblepiający, pełgający strach. Obojętnie czy pacjent był świadom, czy już nie, to i tak strach się pojawiał. Czy to w próbie kurczowego zaciśnięcia dłoni, czy też rozszerzającej się, załzawionej źrenicy. Strach, rozumiesz? Jakby nic tam dalej nie było. Jakby właśnie umierający zobaczył, że nie ma się na czym oprzeć <> że została tylko ciemność. Więc daruj sobie takie pełne patosu pierdolenie. Właśnie, a propos patosu. Nie tak dawno ktoś [chyba Saverius, ale nie jestem pewien] zarzucał i wyśmiewał "jako typowo polskie" [czy jakaś inna tego typu pozbawiona treści wrzutka] "umiłowanie patosu". Okazuje się jednak, że patos nie we wszystkich wpisach przeszkadza. No właśnie. Rozumiem, że patos we wpisie Mike_'a już nikogo nie drażni i stracił swoje "typowo polskie" [padło też, zaczerpnięte od R. Ziemkiewicza określenie "polactwo"] właściwości, na które tzw. "młodzi, wykształceni, z dużych miast" są tak bardzo wyczuleni? Bazując na swoich doświadczeniach mogę powiedzieć jedno - śmierć to nie patos. Śmierć to strach. I to strach najgorszego rodzaju - strach narastający. Na czym polega? Też wyjaśniam. Otóż, z tego co widziałem, to jest to, w skrócie rzecz ujmując, tak, że im bliżej śmierci, tym strach, podszyty paniką, większy. To co mnie autentycznie zszokowało, to to, że człowiek przewlekle chory, czuje że kończy mu się czas, jednocześnie mając świadomość możności, tylko w przybliżeni określenia ostatniego momentu. Stąd stwierdzenia chorych: "Że to już koniec", "że blisko" itd., itp. I wszyscy czekają. Sama śmierć jest krótka, to poprzedzające ją załamanie organizmu jest przewlekłe. Powtarzam - śmierć jest krótka, nie wiem jak to określić, ale wydaje się mała i przyziemna. Trochę brudna. Tak jakby łatwo było ją ominąć i nawet nie zauważyć. Ktoś przy łóżku chorego płacze, ktoś tylko czeka, może jakiś lekko zadumany kapłan wyznawanej przez umierającego religii, główna pielęgniarka każe szeptem wylać innemu choremu mocz z baseniku. Przyziemne? Proste? Chodzi o to, żeby chory i rodzina zachowali godność. Nie ma patosu. Jak jest szczęście, to jest miłość przybyłej rodziny, rodziny we łzach. A jak nie ma szczęścia, to jest oczekiwanie. Godne, smutne, poważne, ale tylko oczekiwanie. Ja przy pierwszej śmierci złapałem się na tym, że wręcz byłem ciekaw tego ostatniego momentu. Momentalnie zrozumiałem jak obrzydliwe to było, ale po prostu nie potrafiłem emocjonalnie związać się z chorym. Nawet w tej ostatniej chwili. Najzwyklej w świecie, to była dla mnie zupełnie obca kobieta. I zwyczajnie, najprościej - nie poczułem nic. Właśnie dlatego, że byliśmy sobie obcy. Wtedy zrozumiałem w pełni określenie [chyba stosowane <> choć nie jako definicja <> przez Johna Broadusa Watsona], które usłyszałem kiedyś na zajęciach z behawioryzmu - rozdzielenie imperatywów emocjonalnych. Upraszczając - nieosiągalna jest jedność doznań z kimś zupełnie obcym, z kimś, kogo poznało się, choćby w wyjątkowych okolicznościach, nawet w chwili śmierci. Jeszcze prościej? Proszę bardzo <> Dobrze, że spotyka to kogoś innego. Nie mnie. Takie pojawiają się myśli. Smutne? Może niegodne? Pewnie tak. Przede wszystkim prawdziwe. Ludzie boją się umierać, bo w ostatniej chwili, nie są w stanie ogarnąć tego, że trwanie się kończy. Że ich linia ma jakiś koniec. Jakieś zamknięcie, kres. Podkreślam - cały czas piszę o przewlekle chorych - ze świadomością bardzo rychłej śmierci. A sam moment śmierci? To mnie chyba utwierdziło w tym, że pewne rzeczy - wydawałoby się wzniosłe - są - jakby to określić - integralnie przyziemne. W mojej pamięci to po prostu urwany oddech. Ani głębszy, ani płytszy. Po prostu ostatni. Miałem wręcz wrażenie jakby sam chory [najczęściej już nieświadomy przez farmakologię i ból], z najczęściej, wciąż otwartymi oczami [chociaż widziałem też takiego, który musiał mieć oczy zamknięte, bo stwardnienie rozsiane zdegenerowało go tak, że nie kontrolował już odruchu zamykania powiek, co powodowało wysychanie gałek ocznych i naloty ropne pod powiekami] w ostatnim momencie, migotliwego rozszerzenia źrenicy, był zaskoczony. Tylko i aż tyle.
Nie wiem, Drogi Autorze, jak to było... Może przyszedłeś po sobotnich baletach i na lekkiej bani stałeś się twórczy niczym James Cameron, piszący swoje niebieściutkie "Pocahontas". Może po prostu z pełną świadomością, że większość na stronie, mając się, z jednej strony, za wielce "dojrzałych", "twardych", "doświadczonych", co to "wiele widziało", "bad boy'ów", "skurwieli", hoony i nie hoony, sweet witche i inne takie, z drugiej gładko, bezrefleksyjnie łyka takie ckliwe pierdoły, które nawet nie silą się na zachowanie choćby pozorów prawdopodobieństwa. A nawet jeżeli, ewentualnie, dostrzega ściemę to nie napisze nic, bo przecież wirtualny ostracyzm, bo zaczną piszczeć, gryźć i atakować "Że jak to?! Takie pikne, jak tu nie wierzyć można?! Trzeba być skończoną gnidą!" Oznajmiam: nie wierzę absolutnie w nic, co jest zawarte w tym wpisie. W tym miejscu również uprzedzam wszelkie saveriusowe i saveriusopodobne zarzuty typu: "Frustrat", "Żałujesz, że Ci młodość uciekła?"; "A ty nic niezwykłego nie przeżyłeś?"; "Wirtualny kozak, a w realu pizda"; "Gówno wiesz" itd. itp. Wyjaśniam: nic mnie specjalnie nie frustruje, powodzi mi się bardzo dobrze [zarówno finansowo (pracuję w dużej, prestiżowej instytucji)], jak i osobiście (wszystko w jak najlepszym porządku)], nie biadolę nad upływającym czasem, ani żadne takie. Po prostu uważam ten wpis za stek bzdur. I już.
Quasi epilog na koniec tego kurewsko długiego wywodu.
Trochę wbrew sobie, ale dzięki pracy w hospicjach nauczyłem się jednego. W tej krótkiej chwili, oprócz docenienia tego, że jest się zdrowym i życie trwa, można zobaczyć wiele - piękno poświecenia jednych dla drugich, łzy, czasem tylko - śmiech, ale nie poszukiwanie miłości. Kurczowa wiara w przetrwanie - tak. Nadzieja, że to jeszcze nie teraz - tak. Strach, że to jutro, zaraz, może już nawet ten moment - z całą pewnością i przede wszystkim. Żadne tam jazdy z umierającą pięknością na wózku po budynku hospicjum, albo McDonaldsach. Nikt [wyjąwszy oczywiście filmowe czy książkowe romanse], kto przez długi czas żyje ze świadomością własnej, zbliżającej się śmierci, nie zamieni się w pięć dni w urzeczonego, zakochanego podlotka [i jeszcze niezwykłość tej przewlekłej, nieuleczalnej, wymagającej już posługi paliatywnej, choroby, co to pozwoliła Twojej, drogi Autorze, "Darii", zachować całą urodę <> doprawdy wyjątkowe], obojętnie jaki wszechmocny PUA komandos się za nią weźmie. Po prostu strach, ból tłumiony farmakologią, wychudzenie i powolna zapaść. I ta odrobina godności, którą dzięki tym wszystkim wspaniałym, bezinteresownym, pracującym w hospicjach, świadczącym posługę paliatywną ludziom, udaje się umierającemu zachować. Dlatego właśnie warto. Uwieńczeniem przewlekłej śmiertelnej choroby jest jeden zawieszony w próżni oddech, po którym już następnego nie ma. Tak wygląda obserwacja procesu umierania. Tyle ode mnie w temacie.

BANE, będąc czystej krwi Żydem moje "wrzutki" nie są aż takie pozbawione treści

BANE dobrze pisze przecież, też mi zamydliło w połowie oczy, bo altruizmu w tym wszystkim od początku nie widziałem.

"Śmierć to strach. I to strach najgorszego rodzaju - strach narastający."
Strach dla ludzi, który boją się nieznanego i mają jakieś przekonanie na temat śmierci. A śmierć może być przyjemna, co? Nie wiemy tego, bo nie umarliśmy. To może być tak w chuj zajebiste uczucie, gdy uwalniasz się od ciała... itd itd- halucynacje.

No to teraz chyba będę czekał na historię niczym "Weronika Postanawia Umrzeć", ale postaram mieć swój rozum.

Do końca nie wiem czy to prawda, czy nie prawda. ALe wkurwia mnie fakt, że autor został wzięty za BOHATERA ALTRUISTĘ:

"Anioł to było piękno w całej okazałości
Pale papierosa i pielęgniarka wywozi na wózku fizyczny ideała kobiety na dziedziniec. W piekle takie coś nie może być prawdą."

Zrobił to dla podrywu, laska mu się spodobała i chciał przeżyć niezapomnianą przygodę hoolywoodzką, przekoloryzowaną na blogu.

Dzięki BANE za komentarz

BANE mądrze piszesz. Ciekawe co autor na to.
A ja tu wszedłem znowu, bo zastanowił mnie jeden element - żadnej rodziny przy niej?

Bane, ja ze swoich doświadczeń ( co prawda byłem świadkiem wyniszczajacych chorób i śmierci głównie osób starszych ) mogę potwierdzić to co piszesz. W samą sytuację i jej przekaz wierzę, nie wiemy na co chora była ta kobieta, mogła byc pogodzona ze śmiercią, która nastąpi niespodziewanie. Znalazł się ktoś kto dał jej trochę uśmiechu. To się zdarza. Fakt, patos jest przeobecny, ale weź też pod uwagę przeżycia samego autora. On potraktował całą sytuację bardzo emocjonalnie i równie emocjonalnie ją opisał, bo dla niego to była wyjątkową sytuacja.

I nagle wszyscy popierają Bane'go, chociaż po przeczytaniu na pewno mieli zdanie takie samo, jak ci przed jego komentarzem. Cóż, zajebiści z was "praktykanci" tej strony. Co do mojego zdania na temat bloga: Autorowi w jakiś sposób cała ta historia pomogła, dała mu nowe doświadczenie - niezależnie od tego czy jest fikcją czy prawdą. Dobrze, że BANE naświetlił nam trochę jak to wygląda, ale każdy z nas powinien myśleć za siebie i spojrzeć na fakty (dokładnie, przeczytać ten blog, nawet dwa razy i zastanowić się czy nie przypomina on fabuły melodramatu -> wcale nie mówię że tak jest), a nie pisać komentarze typu "łączę się z tobą w bólu" itp. Za bardzo nie wiem po co autor napisał ten blog, ja bym się takim przeżyciem nie chwalił, jeżeli na prawdę tak zmieniłoby mój pogląd na świat jak to jest napisane.

Kurwa mam lzy w oczach, pierwszy raz od czasu gdy bylem frajerem i zerwala ze mna jakas pinda ; )

jeżeli to prawda, słowa uznania za ulżenie w śmierci. Napisałem "jeżeli", bo widziałem będąc w podstawówce śmierć własnej matki po miesiącach walki. W zasadzie to śmierć cienia pięknej kobiety, jaką była przez całe życie. Przez te miesiące poznałem kilkanaście osób, które krótko potem odeszły. Śmierć nie jest piękna, nie jest ulgą - jest poniżająca, przerażająca i ochydna. Nie mi osądzać czy napisałeś prawdę - rozważ to w swoim sumieniu.

Nie podoba mi się za to sam fakt, że to opisałeś tutaj ani sposób w jaki to zrobiłeś. Tego tłumaczyć nawet nie zamierzam.

Bane pojechales bardzo równo hehe:) ostro praktycznie ale prawdziwie! Od kiedy przyszedlem na podrywaj.org odrazu rzuciles mi sie w oczy swoim konkretnym profilem i osobowoscia:) taki maly artorytet..

no ale wracajac do wpisu to musze sie z Bane zgodzic w 100%... i co do historii to z przymruzeniem oka podchodze..

AUTORZE jesli to prawda to podziwiam Cie naprawde, nie to ze nie...

ale panowie czy nawet zacne czyny sa powodem by odrazu sie nimi...chwalic? Takie sytuacje trzeba zachowac dla siebie... i mimo ze to bylo (prawdopodobnie) wspaniale co zrobiles.. to w moim przypadku poczulem niesmak, ze tym sie chwalisz.. i opisujesz to rodem z jakiegos dramatu obyczajowego...

Mysle, że podrywaj.org w swoim zakresie daje nam wskazowki jak sie zachowywac FAIR...i tak sie zachowales, lecz moim zdaniem zupelnie niepotrzebnie ta sytuacje przedstawiles... troszeczke pod pozerstwo mi tu zalatuje..no ale niech Ci bedzie...

początek wpisu niezbyt
ale reszta świetna
ile jestem w stanie dać dla tego swiata, ile jestem w stanie z tego świata wyłapać