Witam to będzie mój pierwszy blog i z góry przepraszam za styl, ale nie jestem jakimś literatem. Nie będę przedstawiał tu całego mojego związku bo to historia jakich wiele. Poznaliśmy się na drugim roku studiów i tak byliśmy ze sobą ponad sześć lat po studiach przeprowadziłem się do jej miasta i planowałem że to kobieta u boku której chcę się zestarzeć i mieć dzieci. No ale niestety moja Pani zaczęła mieć poważne rozterki natury emocjonalnej i tak wyhodowałem potwora. Często wielu z was pisze przecież ona taka nie jest ona by tak nie zrobiła jest inna niż wszystkie i tak samo było z moją panną spokojna grzeczna ułożona dziewczyna, która zamiast na imprezę wolała iść do parku, zamiast na spotkanie ze znajomymi wolała pobyć ze mną. Osoba z zasadami tym mnie urzekła i za to ją szanowałem byłem jej pierwszym chłopakiem zawsze mówiła że brzydzi się zdradą i obłudą, nieraz ze łzami mówiła że kiedyś ją zostawię i prosiła żebym nigdy tego nie robił. Przyznaję nie od razu się w niej zakochałem, ale była kobietą której nigdy bym nie skrzywdził delikatna, krucha i cholernie wrażliwa tym własnie mnie urzekła ja zanim ją poznałem byłem duszą towarzystwa na studiach zawsze w centrum uwagi, ale ona otworzyła mi oczy przy niej zrozumiałem co jest ważne i czego chcę od życia. Niestety kilka miesięcy temu potwór zaczął dojrzewać. Wszystko dosłownie wszystko w moim zachowaniu zaczęło jej przeszkadzać rzeczy które sama robiła u mnie nie miały prawa istnieć jednego dnia pouczała mnie że coś należy zrobić tak a drugiego że dokładnie odwrotnie. Non stop dążenie do konfrontacji i ciągłe prowokacje z jej strony im lepiej było coś zrobione tym gorsza frustracja ją ogarniała zionęła ogniem na wszystko. Pomyślałem, że jakoś to przeczekam chwilowe „ona taka nie jest” i wiecie co własnie to jest najgorsze co sobie możecie wmówić i zarazem najbardziej niezrozumiałe, że kochaliście kogoś mieszkaliście z nim i nagle okazuję się że to wcale nie ta osoba tak naprawdę to chyba ten zawód boli najbardziej. No ale brnąłem w to dalej żyjąc tym że przecież „ona taka nie jest” potwór był już tak wielki że brakowało dla mnie miejsca w mieszkaniu, ale cały czas myślałem o tym że nie możemy się rozstać bo przecież się kochamy i to minie. Przerażała mnie myśl że już nigdy jej nie Przytule nie pocałuje, że będzie sypiać z kimś innym, a tak naprawdę nie całowałem i nie przytualałem już od miesięcy, bałem się że stracę coś czego już dawno nie miałem a jednocześnie żyłem w ciągłym strachu że potwór mnie pożre. Wszytsko w Okół zaczęło być dla niej ważne tylko nie ja byłem totalnie niewidzialny . Oczywiście przez cały ten czas były gierki fochy i manipulacje jednego dnia mówiła że bardzo mnie kocha by potem nie odzywać się tydzień o źle odstawiony kubek. Najgorsze że potrafiła mnie już okłamywać prosto w oczy po tylu latach znajomości doskonale wiedziałem kiedy kłami to chyba było to co najbardziej bolało kłamstwa najpierw mniejsze potem większe mówione prosto w oczy osbie którą się kocha no ale dalej myślałem „ona taka nie jest” a potwór był już naprawdę ogromny. Któregoś dnia nie wytrzymałem spakowałem moje rzeczy i po prostu się wyprowadziłem niby próbowała mnie zatrzymać że czas że musi przemyśleć że wie że w głębi mnie kocha. Po tygodniu nieodzywania zaczęła pisać smsy że tęskni że przeprasza żebym wrócił i wtedy napisałem że ok. mogę podjechać pogadamy na drugi dzień był sms że nie wie co się z nią dzieję ale potrzebuje miesiąc na przemyślenia. Tak oto potwór, który się na mnie wyrósł, który karmił się mną odfrunął by pożreć kolejną ofiarę… ale ja już nie myślę że „ona taka nie jest” bo jest dokładnie taka bezwzględna wyrachowana egoistka i przed tym Was przestrzegam nie wmawiajcie sobie że jest inna wyjątkowa i nigdy by wam tego nie zrobiła. Dziękuje wszystkim, którzy przebrneli przez ten tekst do końca.