Przygoda od nieśmiałego, małomównego człowieka do towarzyskiego, odważnego, 'atrakcyjnego' ludzia. Krok po kroku, dni po dniach. Podejmuję rękawicę!

A teraz trochę dłużej...

Mam 16 lat (wiem, kiedy lincz? poczekajcie chociaż do końca tego wpisu). Większość swojego dotychczasowego życia przespałem pod względem towarzyskim. Nie dość że mieszkam na wsi gdzie do każdego mam daleko to jeszcze ciągle siedziałem przy komputerze. Nigdy nie miałem dziewczyny, nigdy nie byłem na dyskotece (prócz paru szkolnych, które okazały się katastrofą), nigdy się nie całowałem, a tańczę jak sztywny drewniany kloc. Warto dorzucić do tego moją nieśmiałość i generalnie nietowarzyskość.

Moje problemy:
- śmiałość: okropnie spinam się przed podejściem do dziewczyny przez co zawsze takie rozmowy wypadały źle (przez brak luzu)
- raport: beznadziejna sprawa, niezwykle często mam pustkę w głowie i nie wiem co powiedzieć, budowanie raportu trwa u mnie 10 razy dłużej niż powinno, często zdarzają się długie chwile milczenia
- kontakt wzrokowy: tu nie jest aż tak źle, ale im dłużej patrzę w oczy tym gorzej, gdzieś po 10 sekundach wysiadam, poza tym generalnie patrzenie w oczy dziewczynie jakoś nie jest dla mnie przyjemne, po prostu mnie 'spina'
- kino: TOTALNE ZERO, nic, kompletnie nic w tej kwestii nie umiem, nigdy nie przeprowadzałem głębszego kina, a i ze spontanicznym 'neutralnym' dotykiem mam problemy

Na szczęście mogło być jeszcze gorzej. Dlatego moje plusy:
- wygląd: jestem niebrzydki, noszę ubrania, które mnie trochę wyróżniają z tłumu, przyzwyczaiłem się do tego, że gdziekolwiek wchodzę (np. do nowej szkoły) ściągam na siebie wzrok dziewczyn
- lajfstajl: na wsi jak to na wsi, nie było ludzi, a trzeba było coś robić, więc mam od cholery zainteresowań, nie takich jak muzyka, komputer i sport, ale przykładowo meteorologia, astronomia czy medytacja

I to by było na tyle w kwestii rachunku sumienia

Postanowiłem się zmienić przede wszystkim po to żeby mieć LUZ. Po prostu nie spinać się tyle. Chcę umieć rozmawiać, chcę podchodzić do kogokolwiek, chcę móc wbić na środek parkietu i poświrować trochę. Jest też kilka nie mniej ważnych motywacji, ale nimi na razie się nie pochwalę . I oczywiście moją niemałą motywacją będzie też ten blog - przydadzą się one wszystkie, bo na pewno czeka mnie niejedna chwila zwątpienia.

Jutro pojawi się tutaj plan działania na najbliższe dni... a od piątku jazda z tym koksem