Przez jakiś czas zbierałem się by napisać ten blog. Musiałem uporządkować swoje myśli. Zrozumieć o czym ma on tak naprawdę być.
Żałuję, że nie napiszę o swojej pierwszej udanej akcji z wyrwaniem numeru od jakiejś HB10.
Będzie to niestety kolejny nic nie wnoszący blog, początkującego użytkownika podrywaj.org o jego przemyśleniach i braku motywacji.

Historia jakże typowa, jakże schematyczna...
Pierwszy związek, żadnego pojęcia o kobietach.
Romantyczny chłopak, przepełniony iluzjami, wychowany głównie przez żeńską część rodziny, który w końcu niespodziewanie odnalazł "Tą jedyną".
Odnalazł szczęście i odwzajemnione uczucie.
Porzucił swoje pasje... ale co mu więcej było do szczęścia potrzebne?
Gdzieś po drodze zagubił własną dumę i honor... ale był szczęśliwy.
Stawał się coraz bardziej potrzebującym pieskiem... ale był szczęśliwy, gdy został nagrodzony przez panią.
Tylko czy to było prawdziwym szczęściem? Czy tylko jego iluzją?

Nie minęło wiele czasu jak chłopiec zrozumiał, że życie to nie bajka. Dostał bolesnego kopa w dupę i żadnego wyjaśnienia.
Na szczęście ktoś wskazał mu drogę...

Tak, dostałem namiary na tą stronę. Przejrzałem w końcu na oczy.
Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że popełniłem wszystkie kategoryczne błędy w czasie byłego związku. Ale nie o nim będę pisał... rozdział zamknięty.

Postanowiłem się zmienić... I zgadnijcie z początku moim motorem napędowym? Oczywiście... powrót do byłej. Nie widziałem jednak jeszcze wtedy (albo nie chciałem widzieć), że przegrałem już na starcie, w kluczowym momencie zerwania zalewając się łzami.

Postanowiłem się zmienić, a nowa szkoła wydawała mi się sporą szansą na nowe życie.
Teorie ze strony chłonąłem artykuł za artykułem.
Znalazłem cel - zwiększyć pewność siebie.

Dawniej byłem dość aspołeczny, wyłamywałem się ze społeczeństwa... Miałem troche znajomych, ale nikt nie brał mnie na poważnie.
Cichy, zamknięty w sobie... Żyjący we własnym świecie.
Cień...

Jeszcze wtedy było dla mnie nie do pomyślenia podejść do jakiejkolwiek obcej osoby na mieście (a co dopiero do dziewczyny) i po prostu porozmawiać, nawiązując nową znajomość.
Chciałem to zmienić. Chciałem na gruzach (bo tyle ze mnie zostało po rozstaniu) zbudować nowego, lepszego siebie.

Zaczęło mi coś wychodzić z lepszym, bądź gorszym skutkiem.
Podchodziłem na mieście do obcych dziewczyn, pytając o różne rzeczy... Pewność siebie rosła, nastrój momentalnie się poprawiał.
Dobrze pamiętam również dwie przełomowe sytuacje... Gdy w autobusie dosiadłem się do zupełnie obcej, przy czym bardzo atrakcyjnej i troche starszej (ponad 20 lat) dziewczyny i przegadałem z nią całą drogę.
Drugi przypadek był podobny, również starsza dziewczyna, tylko udało mi się lepiej poprowadzić rozmowę.

W szkole szybko odnalazłem się w nowym towarzystwie, zawarłem wiele znajomości, również z nowymi dziewczynami. Czegoś jednak mi zaczęło brakować...
Prawdziwego podrywania.
Dla nowych dziewczyn byłem nikim innym, jak zwykłym kumplem... Rozmawiając z nimi, skupiałem się na rozmowie. Zapominałem o mowie ciała, tonacji głosu, kontakcie wzrokowym, dotyku... O podstawowych rzeczach.

Wróciłem do lekcji Gracjana. Czytając je wizualizowałem swoje podejścia, nabierałem motywacji i pewności siebie...
Jednak następne dni przynosiły tą samą codzienną monotonię. Brak chęci do podchodzenia do dziewczyn i tym bardziej brak wiary w powodzenie. Niewidzialna bariera i powracające iluzje.
Do tego brak czasu.
W szkole lekcje, przerwy zbyt krótkie by dobrze się skoncentrować do przełamania (a poza tym... wiadomo jak jest z podrywem w szkole). Po szkole powrót na wieś i nauka... Bo w tej zabitej dechami dziurze nawet mi przez myśl nie przeszło, żeby kogoś podrywać.
W weekendy również nie bardzo chciało mi się ruszać do miasta, oddalonego o 20 km. Na pewno, gdybym miał na tyle bliskiego kumpla i w miarę ogarniętego, żeby go zabierać ze sobą jako skrzydłowego, bardziej by mi się chciało.

Szukałem innych źródeł wiedzy... Zacząłem przeskakiwać z artykułu na artykuł, coraz bardziej się w tym wszystkim gubiąc, nie mając już czasu by na czymś się dokładniej skupić...
"Gra" Neilla Straussa, Attract&Date Sharka, książka DavidaX, szukanie motywacji, zagłębianie się w tajniki NLP, pozytywne myślenie, nagrania z seminariów Davida DeAngelo (z którym i tak niewiele zrozumiałem, przez niewystarczającą znajomość angielskiego)... i uwaga! Hipnoza. Tak kurwa, jakby pewność siebie i metamorfoza w PUA przyszły ot tak... po 20 minutowym odsłuchaniu nagrania.

Teraz jestem właśnie w tym miejscu... Czuje się cholernie zagubiony, każdy dzień bez wyraźnego efektu, sprawia, że czuję, iż moja praca nad sobą nie ma sensu.
W dodatku dziewczyny nigdy do mnie nie lgnęły...

Po tylu artykułach już sam nie wiem kim jestem... i kim chce się stać.
Chce się stać pewnym siebie facetem... Ale jakie ma on cechy, jak się zachowuje... Jak się nim stać?
Jak być alpha?

Często na co dzień zapominam o tym, co przeczytałem...
Wciąż jestem niezdecydowany i za szybko mówię, jednocześnie nie zastanawiając się nad wypowiadanymi słowami... Staram się to zwalczać, ale czasem zapominam przez inne sprawy codzienności.

Ah... Gdyby tak można było czasem porzucić wszystko inne i skupić się na samym sobie oraz na własnym rozwoju.

Chyba trochę długi wyszedł mi ten wpis... Może niepotrzebnie się rozpisałem, ale chociaż uporządkowałem w pewnym stopniu własne myśli.
Nie wiem komu będzie się chciało to przeczytać... Ale jeśli jednak, dzięki. Bo w gruncie rzeczy cicho liczę na małą pomoc z motywacją z waszej strony...
Czasem proste słowa potrafiły mi pomóc