Witam

Pisałem dużo wcześniej o pięknej pannie, która zaintrygowała mnie swą osobą w szkole. Jest to jednak nieaktualna sprawa, dziewczyna jest w związku, więc nie zawracam sobie nią głowy. Mam inny problem. Zdecydowanie bardziej skomplikowany i złożony.

Mianowicie mam nazwijmy to "przyjaciółkę", z którą chodzę do jednej klasy. Dlaczego w cudzysłowie? Gdyż nie jest to typowa przyjaciółka, wiem o niej dużo, ona o mnie również, aczkolwiek nie spotykamy się zbyt często face to face, tylko we dwoje. W zasadzie okazji do pogadania na spokojnie (nie liczę szkoły) jest stosunkowo mało. Znamy się od 3 lat, tak jak pisałem wiemy o sobie dość dużo, aczkolwiek nie rozmawiamy o wszsytkich sprawach nas nurtujących. Dobra, mini wstęp już był, teraz konkrety. Tak, czuję miętę do tej dziewczyny, mimo jej wad, mimo tego, że inaczej wygląda mój "ideał" dziewczyny, to coś do niej mam. Tak, 3 lata, całe 3 lata żyję z przekonaniem, iż moja "przyjaciółka" jest kimś więcej niż tylko zwykłą psiapsiółą.

W czym tkwi problem? Tak, wpadłem w ramę przyjaciela, tak, miała chłopaka (2 tyg., ale miała), ale wiem, jestem pewny na 95%, że też jestem dla niej kimś więcej. Na te 95 pieprzonych procent myślę, że chciałaby ze mną być. A to koleżanki coś chlapnęły, a to kolega przyuważył dziwne zachowanie. Również sam staram się ostatnio wyciągać wnoski z naszych rozmów. Tylko zostało te 5%, które mówią: "ee, synek, to nie jest tak różowo, jak myślisz". Dlaczego? Jak rozmawiamy to temat ZAWSZE schodzi na facetów, jakich to ona widziała ostatnio przystojnych, jaki to ostatnio z nią tańczył i napisał na NK, itp. itd. Kwituje te gatki ciągle słowami "aha", "mhmm", nigdy nie drążę tematu. Przyznam, iż jest to dla mnie swoistego rodzaju demotywator przed działaniem zmierzającym ku pocałowaniu jej, bo to jest aktualnie mój cel numer 1. Testuje mnie? Czy jednak jestem tym facetem, któremu może się zwierzyć, jakich to mężczyż ona nie widziała/poznała (przyznam, że robi mi się niedobrze, gdy słucham opowieści o przystojnych brunetach z umięśnionym torsem). Co jeszcze mnie powstrzymuje? Ciągle mówi, że woli starszych facetów (jesteśmy w tym samym wieku), naprawdę często to podkreśla. Jak gdzieś chcę wyskoczyć, do pubu, gdziekolwiek, na imprezę, to od razu: "a może zadzwonimy po chłopaków i dziewczyny, może pójdą z nami?". Kurwa, chcę iść wyłącznie z tobą, nie z Olą, Basią, Tomkiem, Rafałem, tylko z tobą... (o! do kina chodzimy wyłącznie we dwójkę). Kiedy zapominam o tych jej gatkach szmatkach, kiedy widzę, że może to jest ten moment, nagle, jak z bicza trzasnął zaczyna się monolog o facetach. Ni z gruchy ni z pietruchy, po prostu. I to mnie demotywuje, myślę sobie: "nie no, do dupy, nic nie ugram, znów to samo". Jaka jest opinia kolegów, przyjaciół płci męskiej? Jedno zdanie: "Stary, ona na ciebie leci, coś jest na rzeczy!" Tylko czemu ja tego nie widzę?

Widzieliśmy się wczoraj, widzieliśmy się dzisiaj i coś we mnie pękło, ostatecznie. Jednoznacznie zdałem sobie sprawę, że ja nie umiem być jej kolegą, przyjacielem, misiem lubisiem. Ja ją pożądam, tyle. Tu więc nasuwa się moje pytanie? Być bezpośrednim, dążyć na następnym spotkaniu do pocałunku, jak się uda - być szczęśliwcem, jak nie - spalić się ze wstydu. Czy też zastosować inne metody? Bardzo proszę o rady

Pozdrawiam