Długo zastanawiał(em/am) się nad tytułem niniejszego tematu. W końcu jednak wybrał(em/am) ten. Postanowił(em/am) również zaczerpnąć koncepcji pewnej znanej mi osoby i napisać ten tekst w formie obu płci – lub jak wolicie bezosobowo.

Dlaczego?

Ułatwi to moim zdaniem sporo kłopotów. Takich jak na przykład niepotrzebne skupianie uwagi na wyobrażeniu o roli autora w tym tekście. Chodzi mi także o to, abyście nie czytali postu jako słowa osoby danej płci, tylko jako odebranie rzeczywistości, która jest taka jaką właśnie tu i teraz przedstawiam. To dopiero pozwoli Wam na obiektywne czytanie zawartych w nim ciekawych treści.

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /> 

„Słyszę, że dziewczynom było trudniej, lecz nie udowodnisz mi, że tak było. Dorastanie był jak piekło. Niewiarygodne naciski przez cały czas i wszędzie. Musiałem być dobry w szkole i dobry w sporcie, dbać o swoje męskie oblicze i nie wycofywać się z bójek, później zaś musiałem być dobry w kontaktach z dziewczynami, udawać, że wiem wszystko o seksie i robię to regularnie. Często pragnąłem, by cały świat po prostu sobie zniknął i zostawił mnie samego. Nie wiem, co bym wtedy zrobił, ale nic by się i tak nie pogorszyło”

Mężczyzna ,36 lat

Mężczyźni balansują na cienkiej linie. Podobnie jak ich ojcowie i dziadkowie, muszą być pewni, że ich zachowanie odpowiada temu co jest uważane za męskie. Wystarcza niewiele – być może jedno niepowodzenie lub jedna oznaka słabości – by stracić swoje miejsce w zaczarowanym kręgu mężczyzn. Lecz jeśli mężczyzna nie jest mężczyzną, kim się staje? Odpowiedź, w którą zadaje się wierzyć większość mężczyzn brzmi „zupełnie nikim”. Jest tak, ponieważ ich tożsamość jest nierozerwalnie związana z ich rolą płciowa.

Niepokój, że może być uważany za nie-mężczyznę, utrzymuje mężczyzn w stanie niemal nieprzerwanej czujności i lęku. Tłumacz to także pewien brak elastyczności z ich strony. Jeśli skutki zmiany zachowania mogą okazać się tak okrutne, że aż utarci się swoją tożsamość, to nie podejmuje się łatwo takich zmian. Oczekuje się, że mężczyźni wciąż będą okazywali wszystkie męskie cnoty, lecz współcześnie powinni oni być także wrażliwi i zdolni do wyrażania uczuć, a wiec mieć te cechy, które zazwyczaj uważane były za kobiece. Bycie mężczyzną stało się dziś trudniejsze niż kiedykolwiek.

Konsekwencje tego są, w moim mniemaniu, niezbyt przyjemne. Przekształcamy męskie niemowlaki w istoty dorosłe, umieszczając je niejako poniżej poziomu człowieczeństwa. Zostali wystawieni na bezlitosną krytykę raz – za to, że są takimi na jakich zostali wychowani, a dwa – za to, że nie są takimi jakimi nie chciano ich widzieć. „Dlaczego mężczyźni nie są bardziej zainteresowani relacjami, dlaczego nie są bardziej delikatni, dlaczego nie wyrażają uczuć, nie są bardziej zainteresowani domem i troską o dzieci?”

Te pytania nie są rzecz jasna pytaniami, lecz oskarżeniami. A niby dlaczego mężczyźni powinni być właśnie tacy? Gdzie mogli nauczyć się skupiana uwagi na relacjach, wyrażania emocji, zainteresowania dziećmi? Odpowiedź brzmi – nigdzie.

Mniej więcej około trzeciego roku życia chłopcy i dziewczynki uświadamiają sobie, że nie są po prostu dziećmi – są natomiast dziećmi – chłopcami i dziećmi – dziewczynkami i to rozróżnienie jest niezwykle istotne. Nawet tak z pozoru neutralne zajęcia jak gra w piłkę i i uczenie się matematyki, są poddawane wpływowi stereotypów środowiskowych. Już bardzo wcześnie w pojęciu dziecka gra w piłkę i matematyka to coś dla chłopców, podczas edytowanie jest dla dziewczynek. Te pojęcia można modyfikować we wczesnych latach – chłopiec, który widzi dumę ojca towarzyszącą jego kulinarnym zdolnością, może łatwo dojść do wniosku, że gotowanie jest dla mężczyzn – lecz zasad, że wszystko jest postrzegane przez pryzmat płci, pozostaje. Jest to niezwykle prawdziwe w takich obszarach jak seksualność, która jest zawsze i wszędzie widziana w związku z płcią.

To czego kultura uczy chłopców i dziewczynki zależy od obowiązujących w niej obrazów mężczyzn i kobiet, od tego jaką wizję ich dorosłości zawiera ta kultura. Choć w ostatnich latach nasze oczekiwania wobec mężczyzn i kobiet stały się przedmiotem ponownej oceny bardzo znaczący wpływ nadal wywierają tradycyjne definicje. Oczekiwania stosunku do mężczyzn można sprowadzić do kilku cech: być silnym, niezależnym, osiągnąć sukces, nie być ‘babą’ ( innymi słowy nie być podobnym do kobiet ), interesować się seksem i być walecznym. Oczywiście mamy także obrazy przeciwne: mężczyźni słabi, pasywni i totalni nieudacznicy. Wiemy jednak, że nie reprezentują oni sobą tego czego się oczekuje, że to właśnie ich nieudacznictwo sprawia, iż stają się śmieszni.

Chłopcy kochają zabawę, są cierpliwi, otwarci, ekspresywni, kochający, bezbronni oraz posiadający wszystkie te pozostałe cechy, które sprawiają, że dzieci są dla nas tak bardzo pociągające niewinne, lecz gdy przyglądamy się dorosłym mężczyznom, pytamy, co stał isę z tymi wszystkimi wspaniałymi cechami. Jako dorośli mężczyźni ujawniają je w o wiele miększym zakresie, jeśli w ogóle tak się dzieje. Pozbawiono ich wielu spośród najlepszych cech, jakie niegdyś mieli. W dodatku niektóre najgorsze i najgroźniejsze ich skłonności – ku agresji, a nawet ku przemocy – zostały nadmiernie rozwinięte.

CDN.